เล็กน้อยแต่ได้ใจ

สวัสดีชาวกศน.

สถานศึกษาทุกสังกัดกศน.คงมีการจัดกิจกรรมการศึกษาตามอัธยาศัย  ชาวกศน.เมืองประจวบฯจัด

โครงการแบ่งปันนำใจให้น้อง(วันเด็ก) ณ  บริเวณหน้าห้องสมุดประชาชนอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์

และอุทยานวิทยาศาสตร์พระจุลจอมเกล้า ณ หว้ากอ  กิจกรรมต่างๆมากมายสิ่งที่ประทับใจคือการได้รับ

ความอนุเคราะห์ของขวัญรางวัลจากหน่วยงาน องค์กร  ห้างร้าน  เครื่อข่ายของเราชาวกศน.มากมาย

ขอขอบพระคุณไว้ ณ  ที่นี้

แต่...มีสิ่งหนึ่งที่สะท้อนว่าเรากำลังหลงทางป่าวสิ่งที่พ่อแม่ผู่ปกครองใส่ในหัวสมองเด็กลูกหลานเราโดย

ไม่รู้ตัวการให้เด็กเก้งแย่งยื้อแย่ง การโลภ  ไม่รัจักคำว่าพอ  อยากได้อีก   ....คำที่ได้ยินจากผู้เป็นแม่

" ไปเลยลูกไปเอาอีก  ไปเอามาชิ...เอาอีกลูก  "  ภาพที่เห็น  ภาพที่พ่อแม่ผลักเด็กให้มายื้อแย่งของ

นี้คือสถาพความเป็นจริงเรากำลังสอนอะไรให้ลูกหลานเรา....(ช่วยกันคิดหน่อยมั้ย...ถามตัวเองด้วย)

แต่...ก็มีโอกาสรับรู้สิ่งที่พอจะชื่นใจ...เจอน้องที่รู้จักที่ปั้มนำมันในช่วงบ่ายถามว่าพาเด็กๆไปเที่ยวที่ไหน

คำตอบฟังแล้วชื่นใจ..."  พาลูกไปวัดท่างสายมาพี่...พาเขาเข้าวัดวัดนี้สวยสงบเด้กจะไม่ร้อนรุ่มแย่งชิง"

ใน100จะมีสัก1 ....เขาจากไปแล้ว...ยังความสุขใจให้เราและพร้อมกับบอกว่าเราจะถ่ายทอดความงาม

ความดีนี้โดยเริ่มที่เราจะบอกเพื่อนพ้องว่าปีหน้าเราจะเป็นวันเด็กที่แบ่งปัน...ไม่ใช่วันเด็กที่ยื้อแย่ง...อยาก

ได้....อยากเอา...เราไม่อยากให้ลูกหลานเราเป็นอย่างนั้นใช่มั้ยค่ะ

สุดท้ายสิ่งที่ประทับใจและหายเหนื่อยแม้นว่าทุกกิจกรรม ...น้องอาร์มและเรามีกันสองคนที่คนหนึ่งตับหาย

ไปครึ่ง แต่เพียงเป็นผู้ชายคนเดียวทั้งสำนักงาน ตับอ่อนอีกครึ่งอีกคนผ่าตัดช่องท้อง  3  ครั้ง  เพียงแต่ขับ

รถได้และต้องช่วยผู้ชายที่ไม่ครบ  32  ประการ  จะมีเพื่อนที่สำนักงานสักกี่คนที่หันกลับมาคิดบ้างทุกคน

คิดแต่ว่าตัวยกของหนักไม่ด้วยเหตุผลที่ยกมาแต่ทำมั้ยทุกคนไม่คิดว่าถ้าทุกคนอยู่ช่วยยกคนละชิ้นจาก

หลายชิ้นที่หนักกลายเป็นหนึ่งชิ้นที่สังขารทุกคนไหว...อยากบอกเพื่อนกศน.เมืองทุกคนว่า

หลังเลิกที่ครูทุกคนไปแล้วแต่มีท่านผอ.ก้อยตามมานั่งรอหน้าสำนักงานเพื่อช่วยยกของ

และยั้งกลับไปห้องสมุดอีกรอบเพื่อรอยกกรายเมื่องานเสร็จท่านถึงกลับ...ยกมาหลายรอบแขนเขียวช้ำ

หายเหนื่อยหายเศร้าใจปลิดทิ้ง...ได้ใจลูกน้องสองคนมาก...แล้วเพื่อนคนอื่นว่างลองนั่งคิดดูว่าท่าน

ผอ.ท่านมีน้ำใจแล้วเพื่อนๆจะมีนำใจให้บ้างมั้ย...