อยากเป็นหมอด้วยจิตวิญญาณ

  เชื่อว่าความใฝ่ฝันในวัยเด็ก ยังเป็นความฝังใจของทุกคน เมื่อเริ่มรู้จักการเรียนรู้ มีการจดจำ มีคำถาม คำตอบ ก็มักจะเกิดความใฝ่ฝันกัน

 ในวัยเด็กผู้เขียนก็มีความใฝ่ฝันเช่นกัน ผู้เขียนอยากเป็นหมอ อยากรักษาคนเจ็บไข้ได้ป่วย สมัยเรียนชั้นประถม ผู้เขียนกล้าที่จะเขียนลงสมุดเฟรนชิพของเพื่อนๆว่า สิ่งที่ฉันอยากเป็น  "ฉันอยากเป็นหมอ"

เพื่อนๆก็พากันล้อ คุณหมอบุญรุ่งๆๆ  ซึ่งก็สร้างความภาคภูมิใจให้เสมอ และสมัยนั้น ก็ชอบทำตัวเป็นผู้ดูแลคนเจ็บไข้อยู่เนืองๆ เช่นพี่สาวไปคลอด ผู้เขียนก็ไปเมียงๆหน้าห้องคลอดของสถานีอนามัย ที่จริงก็เกะกะนั่นแหละ แต่ผู้เขียนก็อยากเข้าไปช่วย ที่สุดยังได้โอกาส คุณหมออนามัยท่านนั้น เรียกใช้ ให้ช่วยหยิบของด้วย

ต่อมาญาติข้างบ้าน ถูกยิง ผู้เขียนก็ยังประคับประคองเขาตลอดทาง ที่ด้านหลังกระบะรถ จนเปรอะเลือดไปทั้งตัว ขณะนำส่งโรงพยาบาล

 ไม่กลัวเลือด ไม่กลัวเข็ม ชอบๆๆ

ไม่นึกว่าเวลาต่อมา ผู้เขียนก็สอบชิงทุนได้ เรียนวิชาผดุงครรภ์อนามัย แม้จะไม่ใช่แพทย์ ไม่ใช่พยาบาลที่อยู่ตามโรงพยาบาล แต่ชาวบ้านก็เรียกผู้เขียนว่า"หมอ" ก็หมออนามัยยังไงล่ะ

  เป็นหนึ่งในความสำเร็จ ตามที่ตั้งใจใฝ่ฝัน และผู้เขียนจึงอยากเล่าสู่กันฟัง เพื่อระลึกถึงวัยเด็ก และวันเด็ก ที่กำลังจะมาถึง

  บันทึกเล็กๆ ของเด็กคนหนึ่ง ที่อยากเป็นหมอด้วยจิตวิญญาณของตน