เรียนให้รู้ ดูให้จำ ทำให้จริง

การศึกษา ของผม นับว่าน้อยมาก ถ้าวัดกันด้วยใบ ปริญญาบัตร ถ้านับด้วยหน้าที่การงาน แต่ถ้านับกันด้วยความรู้ที่จะวัดกันจริงๆ ต้องตอนเกิดสงคราม ข้าวยาก หมากแพง หรือ อยู่ใน ภาวะ ที่ต้องพื่งตนเอง ณ. นาทีนั้น ใครสามารถ เอาชีวิต รอดได้ อย่างสง่าผ่าเผยต่างหาก ที่น่ายกย่อง ว่า เป็นนักการศึกษา

วันหนี่งข้าพเจ้า ได้ เดินตรวจงาน กับบรรดา ที่เราเรียกกันว่า บิ๊ก ต่างๆ  ที่ไม่ใช่ บิ๊กซี หรือ ปากกา บิ๊ค เหตุการณ์ ไม่คาดฝัน ก็บังเกิด ฟ้าผ่า ลงมา ห่างจากจุด เกิดเหตุ ประมาณ ห้าร้อยกว่าเมตร กลางวันแสก แสก ได้เห็นครับ คนที่มีมาดดูดี ในเวลา นั้น ต่าง กระโจน หมอบ แบบรักตัว กลัวตาย หมดคราบที่ดูสง่างาม ไปเลย ผมเคยเขียน บทกลอนไว้ เมื่อประมาณ ๓๐ ปีที่แล้ว ว่า  โลกนี่ไง มหาลัย ไม่รู้จบ  หลุมฝังศพ แน่ไซร้ ใช่ของขวัน ปริญญา ปักเตือนบอกเดือนวัน  ญาติช่วยกัน ร่ำไห้ เขาได้ดี  ณ. วันนี้ ผม ก็ยังคิดอย่างนี้ เพราะฉนั้น ในขั้นตอนของชีวิต จึงไม่เคยหยุดนิ่ง ภาษา ของคอมพิวเตอร์ จาก เวปหนึ่ง เป็นเวปสอง จนจะเป็นเวปสาม ก็พยายาม ตามไปเรื่อยๆ ไม่ยอมหยุดกับมัน ขุดมันลงไป ค้นมันลงไป จะเป็นบล็อก จะเป็นไวรัล หรือ ไวรัส ก็ตามกันลงไป ให้รู้ดำรู้แดง จะเขียนด้วย เอ็ชทีเอ็มแอล หรือ เขียนด้วย พีเอ็ชพี ดูปาล หรือ เจ้าซีเอ็มเอ็ส อะไร? ต่างๆ ก็ตามมัน สักวัน มันคงจะหยุด หวังว่า มันต้องหยุด เมื่อกลุ่มยักษ์ มันรบ กันจนหมดแรง หวังให้เป็นวันนั้น วันที่พัฒนาการ อยู่กับที่ งานลิขสิทธ์ ทุกคนถือจองได้ นับตั้งแต่ การคีย์ข้อมูล เข้าสู่เครื่อง แต่ถ้า เขียนเป็นกระดาษ ก็คงต้องไป ตรวจสอบกันอีกที ว่า ลิขสิทธิ์ ควรจะเป็นของใคร?