รักแท้หรือรักเทียม

                         ณ ที่ แห่งนี้  “ แม่น้ำจระเข้”  ที่เรียกเช่นนี้ เพราะว่ามีจระเข้มากมาย ต้องอาศัยการข้ามสะพานและเรือแจวข้ามฟาก จึงจะไปมาหาสู่กันได้

ที่แห่งนี้ ได้ชื่อว่าเป็นจุดเริ่มต้น ของชายหญิงคู่หนึ่ง  ที่ได้มีโอกาสข้ามฟากมาพบรักกัน

 

                         ชายหนุ่มได้คบหาดูใจกับหญิงสาวที่ตนรักจนแน่ใจว่า เธอมีความจริงใจต่อตนเอง ฝ่ายชายจึงได้ให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอตามประเพณี  ฝ่ายผู้ใหญ่ของหญิงสาวก็มิขัดแต่ประการใด  จึงส่งผลให้ทั้งสองได้หมั้นหมายสมดังตั้งใจ  อยู่มาวันหนึ่งเกิดพายุโหมกระหน่ำอย่างหนัก จนทำให้สะพานที่ใช้ข้ามหากันนั้น  พัง ครืนลง เรือที่แต่ละคนมีไว้ใช้ตามริมฝั่งถูกกระแสน้ำพัดจนหายไปจนเกือบหมด เหลือเรือในหมู่บ้านนั้นไม่กี่ลำ จึงเป็นเหตุให้ชายหนุ่มกับหญิงสาวไม่สามารถติดต่อกันได้เลย

                       ต่อมา  หญิงสาว ได้รับข่าวคราว ว่าชายอันเป็นที่รัก ป่วยหนัก  เธอต้องการที่จะไปเยี่ยมเขาอย่างมาก เป็นความคิดถึงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทั้งห่วงใยเป็นกังวล เพราะข่าวที่ทราบนั้น  จนทำให้กินไม่ได้ นอนไม่หลับ เป็นทุกข์ตลอดเวลา

หญิงสาวจึงตัดสินใจไปหาชายคนหนึ่งที่มีเรือในหมู่บ้าน เพื่อว่าจ้างให้ไปส่ง แต่ชายหนุ่มผู้นี้ได้แอบชอบเธอมานานแล้ว เมื่อสบโอกาส จึงต่อรองว่า

“ถ้าเธอยอมหลับนอนกับฉัน หนึ่งคืน ฉันก็จะไปส่ง”

                       หญิงสาวคิดอย่างหนักและกังวลถึงแฟนหนุ่มที่อยู่อีกฝั่ง  เธอขอเวลาคิดก่อน หลังจากนั้นจึงได้ไปปรึกษาเพื่อนหญิงของเธอว่า ควรทำอย่างไรดี ฝ่ายเพื่อนรักก็ให้ข้อคิดสั้นๆว่า  “สุดแท้แต่เธอจะเลือกก็แล้วกัน”

ด้วยความรักที่สุมทรวง จึงเป็นเหตุให้ปิดบังความรู้สึกผิดชอบ ชั่วดี หญิงสาวตัดสินใจแลกการไปเยี่ยมชายหนุ่ม ด้วยการยอมหลับนอนฉันท์ชู้สาวกับหนุ่มแจวเรือ   หลังจากนั้นเธอจึงได้ข้ามฟากมายังบ้านของคู่หมั้นตามที่วาดหวังไว้

                       พอเห็นหน้าชายหนุ่มอันเป็นที่รัก เธอได้พรรณนาถึงความรัก ความคิดถึงที่มีต่อเขาให้ทราบ และบอกทุกอย่าง แม้กระทั่งการยอมหลับนอนเพื่อแลกกับการข้ามฝั่งมาพบกับเขาที่เป็นที่รัก    แต่เมื่อชายหนุ่มได้รับทราบเช่นนั้น  ทุกอย่างกลับตาลปัตร  เขาหมดรักหญิงสาวในทันที และบอกเลิกอย่างไม่มีเยื่อ ใย

                 หญิงสาวผู้อาลัยในรัก จึงกลับบ้านด้วยน้ำตานองหน้า และยากเกินกว่าจะเยียวยาให้หายได้ แต่ด้วยเดชะบุญ  เธอยังมีเพื่อนชายในหมู่บ้านเดียวกันได้แสดงความเห็นอกเห็นใจ ช่วยทำทุกอย่างเพื่อให้หญิงสาวคลายจากทุกข์นั้น     จนฝ่ายหญิงคิดว่าชายผู้นี้มีมิตรไมตรี จริงใจกับเธอ จนให้ความไว้เนื้อเชื่อใจ
                  แต่แล้วเหตุการณ์ ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนที่เธอไว้วางใจ กลับข่มเหงน้ำใจเธอด้วยการขืนใจเธอ  ทุกอย่างกลับเลวร้ายจนเกินจะรับไหว ในความรู้สึกของลูกผู้หญิง   เธอจึงเดินเหม่อลอยอย่างคนไร้สติ ไปที่สะพานข้ามแม่น้ำ และตัดสินใจกระโดดฆ่าตัวตาย ณ แม่น้ำที่มีชื่อว่า

แม่น้ำจระเข้

                 เธอได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับและได้ฝากข้อคิดสะท้อนเหตุผลของความรัก  ไว้ให้ได้เตือนสติผู้คนตลอดมา

 

 

                 คุณคิดว่าผู้หญิงคนนี้น่าสงสารหรือไม่   คุณคิดอย่างไร กับความรัก   ที่เกิดขึ้น   คุณคิดว่าใครเป็นผู้ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้

 

 

ที่มา :จากหนังสือ ถึงชีวิตจะสูญเสีย แต่อย่าให้ใจเสียศูนย์ โดย ชุติปัญโญ