เมื่อเดือนก่อน ผมสังเกตเห็นเจ้ายกล้อเป็นแผลตรงกลางหัว ตอนแรกคิดว่ามันคงโดนแม่มันงับเอา เพราะเห็นมันเล่นไล่ฟัดกันเป็นประจำ แต่พอทำแผลให้ทุกวัน แผลกลับยิ่งกว้างขึ้น มาเอะใจอีกทีก็ตอนที่แม่มัน..เจ้าโซดา ก็เริิ่มเป็นแผลลักษณะเดียวกัน..แผลแฉะๆ ขอบขยายขึ้นเรื่อยๆเวลาทำแผลให้

   เอ.. แผลแบบนี้ กลิ่นแบบนี้ คุ้นๆมากเลย ที่วิ่งอยู่ตามข้างถนน

   คุณเรื้อนซะแล้ว..ทั้งคู่เลย เจ้าโซดาเป็นนิดหน่อยตรงโคนหูสองข้าง เจ้ายกล้อเป็นเยอะทั้งหัวเป็นหย่อมๆ ผมจึงจัดการโกนขนมันตรงที่เป็นแผล แล้วเอาตัวยาตำหรับเพื่อนที่ทำงาน คุณบิว..วิโรจน์ ปัญญานันทกิตต์ ทาให้มัน

  กำมะถัน ใส่น้ำมันพืชที่ใช้ทำกับข้าวจนข้น เหยาะด้วยน้ำมันมะกอกให้กลิ่นหอมชวนดมนิดหน่อย

  ผมทายาให้มันแล้ว ไม่อาบน้ำเป็นเวลาสองสัปดาห์ ตามคำแนะนำ

  แต่ ไม่ได้พาไปฉีดยาตามที่แนะนำอีกข้อ

  ได้ผลชะงัดครับ เจ้าโซดาที่เป็นน้อยกว่า แผลแห้งกลิ่นหายใน ๑ สัปดาห์

   ส่วนเจ้ายกล้อที่เป็นมากกว่า ๒ สัปดาห์กว่าแผลจึงแห้ง แล้วมาลุ้นต่อว่าขนจะขึ้นหรือเปล่า ตามภาพข้างล่าง

   ผมกลับย้อนไปดูว่า ทำไมสุนัขเลี้ยง ดันเป็นคุณเรื้อนได้

   คงเป็นเพราะว่า ช่วงที่ผ่านมาฝนตกหนักทุกวัน ไม่ได้อาบน้ำให้พวกมันเลย แถมมันชอบมุดเข้าไปอยู่ใต้ถุนตรงน้ำแฉะๆเป็นประจำ

   ..  .ผมหายแล้วครับ..