บ้านคือโรงพยาบาลที่ยิ่งใหญ่ คนไข้ได้ทั้งกายและใจ โรงพยาบาลอาจจะให้ได้เพียงกาย

วันสุดท้ายสิ้นปี 2551ก่อนที่จะผ่านไปเริ่มต้นวันใหม่ ของทุกๆชีวิต

ได้ดูทีวีรายการ แผ่นดินไทย เรื่องราวของพยาบาลชุมชน ที่อำเภอหล่มสัก จ.เพชรบูรณ์

โดยความร่วมมือของชาวบ้าน ครู องค์กรท้องถิ่นและโรงพยาบาลร่วมกันคัดเลือก

เด็กในชุมชนไปเรียนพยาบาลและกลับมา ทำงานในสถานีอนามัยในแต่ละที่และเปลี่ยนชื่อ

สถานีอนามัยเหล่านั้นให้เป็นโรงพยาบาลตำบล ซึ่งมีพยาบาลชุมชน มีหน้าที่ในการรักษาเบื้องต้น

และคัดกรองคนไข้ก่อนที่จะส่งไปในโรงพยาบาลอำเภอ ทำให้คนไข้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง

และไม่ต้องเสียเวลาในการรอหมอที่อำเภอเนื่องจากคนไข้เยอะ การที่มีลูกหลานของคนในชุมชนเอง

ดูแลกันเองเป็นความอบอุ่นที่คนไข้จะได้รับ เพราะว่าพยาบาลชุมชนทุกคนได้ผ่านการคัดเลือก

อย่างดีร่วมกันของคนในชุมชนเอง และผ่านการฝึกงานจิตอาสาที่โรงพยาบาลก่อนที่จะคัดเลือก

ในขั้นสุดท้ายเพื่อส่งไปเรียนพยาบาลชุมชนและกลับมาทำงาน นับว่าเป็นก้าวย่างที่ก้าวหน้าเป็น

อย่างยิ่งในด้านสาธารณะสุขของเรา

 

         นอกจากงานด้านการรักษาแล้วยังได้เห็นงานด้านกายภาพบำบัดที่ช่วยผู้ป่วยโดยร่วมกับ

นักกายภาพบำบัดของโรงพยาบาลและเอาอุปกรณ์มาให้ผู้ป่วยยืม สอนให้ญาติของผู้ป่วยเป็นผู้ช่วยในการ

ทำกายภาพ ทำให้ผู้ป่วยไม่ต้องเดินทาง การรักษาต่อเนื่องและครอบครัวก็ไม่เสียเวลาสามารถทำงาน

ได้ปกติ และไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเดินทาง

 เห็นแววตาของเธอเหล่านั้นแล้วเธอช่างมีความสุข ถึงแม้ว่างานจะเหนื่อยและหนัก เธอคนหนึ่งสะท้อน

ได้เห็นภาพชัด เราได้มาอยู่ตรงนี้ก็เพราะพวกเขา เราก็มาช่วยเหลือเขา เพราะถึงแม้ว่าในบางพี้นที่ที่เธอ

ต้องเดินเท้าเข้าไปตั้งหลายกิโลเมตรแต่ก็ไปด้วยความเต็มใจมันเป็นความสัมพันธ์ที่แนบแน่นของชุมชน

ในชนบทที่นับวันจะจางหายไปกับความรวดเร็วในการเติบโตของสังคมเมือง

และหลังจากที่ชุมชนเสร็จจากงานเก็บเกี่ยวก็จะมีการนัดประชาคมกันเพื่อ คืนข้อมูลด้านสาธารณะสุข

ที่พวกเขาทำมาเพื่อให้ชาวบ้านร่วมคิดร่วมทำต่อๆไป ซึ่งมันเป็นสำนึกรักของพยาบาลชุมชนที่พวกเขา

มีต่อแผ่นดินเกิด