เมื่อร่างกายมนุษย์นี้เปรียบเสมือนกับพระราชวังอันวิจิตรอันดวงจิตของเราได้มีโอกาสเข้ามาอยู่เข้ามาอาศัย
แต่แล้วเวียงวังอันสวยงามนี้กลับเปิดประตูเชื้อเชิญเจ้าปีศาจอันน่าเกลียด น่ากลัว เป็นปีศาจที่อุดมไปด้วยความชั่วและความร้าย

ปีศาจตนนี้มีจุดกำเนิดเกิดขึ้นด้วยความโกรธ แล้วบริโภคอาหารด้วยอารมณ์อันเรียกว่าโทสะ ความขุ่นเคืองใจ ความคับแค้นใจ

ยิ่งเราโกรธมากเท่าใดเจ้าปีศาจร้ายก็ยิ่งตัวใหญ่ ตัวเหม็น น่าขยะแขยง ทำร้ายและทำลายเรามากขึ้นเท่านั้น เพราะเจ้าปีศาจร้ายนี้กินความโกรธ

คนเราในสังคมทุกวันนี้ ถ้าโกรธมาก เครียดมาก ก็เท่ากับเป็นการส่งอาหารให้เจ้าปีศาจร้าย โรคภัย โรคร้ายต่าง ๆ ก็เกิด ก็มี ก็เติบโต จนเรียกได้ว่าเป็น วัน ทู โก สู่ทุกข์ ไร้สุขใจ

ความโกรธนั้นทำให้ร่างกายที่ประกอบขึ้นด้วยเซลส์ต่าง ๆ มากมายหลายร้อยล้าน บิดเบี้ยว บีนเกลียว
ความโกรธนั้นทำให้ดวงจิตที่แจ่มใสกลับขุ่นเคือง ทำให้ปัญญาที่เคยประเทืองกลับมืดมน
ความโกรธนั้นทำให้หลอดเลือดที่เคยโล่งกับตีบตันด้วยแรงแห่งสภาวะจิตที่บีบคั้นทั้งกายใจ

เมื่อเซลส์หนึ่งปรวนแปร อีกเซลส์หนึ่งก็หักเหตามหลักการของโดมิโน (Domino Effects)
สภาวะภูมิคุ้มกันที่ผันเปลี่ยน มะเร็งร้ายที่กล้ำกลายชีวิต เส้นเลือดหัวใจที่ตีบติด อีกทั้งเส้นเลือดฝอยบนสมองถูกระเบิดเข้าประชิด รอวันตาย

เมื่อเจ้าปีศาจนี้กินความโกรธเข้าไปมาก มันจะขยายกำลัง ผ่องถ่ายความร้าย ความเน่าเหม็นไปตามกระแสเลือด
ธาตุดินคือเนื้อ ธาตุน้ำคือเลือด ธาตุลมก็ลมหายใจ ธาตุไฟคืออุณหภูมิแห่งร่างกาย ก็กลับกลายจากศูนย์ถ่วงแห่งความสมดุล

ครั้นเมื่อจุดไฟแห่งความโกรธขึ้นในตัว ไฟนั้นก็จะเป็นประกายแห่งการปฏิสนธิตัวปีศาจ
ครั้นเมื่อจะดับไฟ คนทั้งหลายก็ต่างก็พึ่งพาสารเคมี

เมื่อเปรียบเทียบกับเศรษฐศาสตร์กระแสหลัก (Core Economics) ที่มักพบว่า การกระทำใด ๆ ตามสมการแห่งหลักของเศรษฐศาสตร์มักต้องเกิด ของเสีย ขยะ (West) ขึ้นทุกครั้ง

การทำลายโรคด้วยยาปฏิชีวนะ การผ่าตัด เคมีบำบัด อีกทั้งเทคโนโลยีสารพัด ก็ต้องเหลือ “ขยะ” ตกค้างในร่างกาย

เมื่อมีขยะเจ้ามีศาจก็อร่อย เป็นอานิสงส์ ผลพลอย ปีศาจเอ็นจอยยิ้มร่า 555 อิ่มจริงจริง

ความสงบ ความเมตตา ความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ เป็นหนทางแก้โรคร้ายแบบวินวิน (Win-Win Solutions)

รอยยิ้มแห่งความเมตตาที่มีต่อเจ้าปีศาจร้าย
รอยยิ้มแห่งความกรุณาที่มีต่อตนเอง
รอยยิ้มแห่งความมุทิตาอันจะพึงมีต่อสรรพสัตว์
รอยยิ้มแห่งความอุเบกขาที่มีแก่โรคร้ายที่คุกคาม

หลายคนในธรรมารามแห่งนี้มาพัก มาบำบัด หลังจากที่ทำ บอลลูนหัวใจนี่ก็หนึ่ง มาพักฟื้นหลังจากผ่าตัดมะเร็งเต้านมนี้อีกหนึ่ง ทุก ๆ คนมีรอยยิ้มที่พริมใจ มีไว้ให้เจ้าปีศาจร้ายเยียวยาตน

ใครว่าปีศาจจะมีความสุขเมื่อได้เป็นปีศาจ
แม้นเจ้าปีศาจก็อยากจะหมดเวรหมดกรรมจากการเป็นปีศาจเช่นเดียวกับเรา
เมื่อเราให้อาหารคือความโกรธต่อเจ้าปีศาจ เจ้าปีศาจต้องกิน ยิ่งกินก็ยิ่งโต
แต่ครั้นเราให้ความเมตตาอันสุโข เจ้าปีศาจก็มีทางออกที่สามารถหลุดรอดจากสังสารวัฏ

โรคร้ายถ้าคอยแต่ตัด คอยทำลาย ไม่นานมันก็ตามหมุนเวียนปรับเปลี่ยนหน้าตาเข้ามาใหม่
เหมือนกับคนเราที่เกิดมาแล้วนับชาติต่อชาติ เป็นคนบ้าง เป็นสัตว์บ้าง อยู่สูงบ้าง ต่ำบ้าง แต่อย่างไรอย่างไรก็ต้องมา


ปีศาจก็มีการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ความเมตตา กรุณา แก่เจ้าปีศาจร้ายเป็นการเปิดสายแห่งนิพพาน
เมื่อนิพพานคือการไม่กลับมาเกิดอีก การตัดเสียแห่งการเกิดของเจ้าปีศาจร้ายนี้ได้ผลจริง

ความเข้าใจโรคร้ายเป็นการจุดประกายนับเป็นสายทางเดินสู่นิพพาน
การตัดวงจรอาหาร นั้นคือ ความโกรธ เจ้าปีศาจนั้นไม่กี่วันก็ต้องตาย
การส่งเจ้าเข้านิพพานต้องว่าด้วยความเมตตากรุณาและปราณี
การแก้ไข รักษา ป้องกัน เจ้าปีศาจร้ายกินความโกรธนี้ ชีวิตแลชีวิตจะสุขแท้อันนิรันดร์