冬のホットするような青空の下、君は去っていく。
周りの暖かさとはうらはらに、ホームの影には冷たい風が吹い
ている。その寒ささえ恋しく感じてしまう。
別れ間際にそっと抱き合った。
お互い目を合わせる余裕もなく笑顔で別れた。
僕は君の香りがするマフラーを巻いて家路を急ぐ。
今君も同じ気持ちだったらいいなあって。
君に出会って今わかったよ。心の場所がどこにあるのだろう。
ああ こんな切ない音でないている鼓動が聞こえる。
เธอจากไปใต้ฟ้าครามยามเหมันต์ ไออุ่นพลันจางให้โหยหา
ลมยะเยือกโชยพริ้วใต้ร่มชานชาลา หนาวนักหนาพาใจอาวรณ์
โอบกระชับแนบชิดเมื่อจากลา ต่างสบตาจนใจทอดถอน
จำจากลาจำจากไกลจำจร แม้รานรอนเจือยิ้มปริ่มใจ
ผ้าพันคอกรุ่นกลิ่นเธอให้ใจชื่น พาระรื่นเร่งรุดคืนเรือนขวัญ
หากยามนี้เธอรู้สึกเช่นเดียวกัน เป็นเช่นนั้นคงดียิ่งกระไร
ได้พานพบประสบเธอจึงได้รู้ ที่ใจอยู่คือแห่งหนไหน
ใจเต้นรัวทึกทักระรึกไหว พาปวดใจให้คิดถึงเธอ
กลัวที่สุด..เจี๊ยกๆ