ฝ่ายตายาย ร้อนใจ ดุจไฟสุม / เพลิงนรก เผารุม กลุ้มผวา / ไปขอโทษ มากมาย หลายครั้งครา / "อย่างนั้นหรือ"ท่านว่า มาเหมือนเคย

         ผู้เขียน เคยอ่านนิทานเซ็น"อย่างนั้นหรือ"
ฉบับร้อยแก้ว( ของท่านพุทธทาส )นานมาแล้ว 
คิดร่ายเป็นคำกลอนไว้และเคยนำเสนอในที่บางแห่ง  
ค้นหาเท่าไหร่ก็ไม่พบ  จึงลองคิดเขียนขึ้นใหม่มา
นำเสนอที่นี่  ให้ลองอ่านกันดู..เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ..ครับผม
.........................................................................................

 "อย่างนั้นหรือ"
 .....................

• ณ สำนัก อาจารย์ "เฮ็กกูอิน"
เคยยลยิน เรื่องเก่า เขาเล่าขาน
วัดแห่งนี้ เลื่องชื่อ ลือมานาน
ชาวหมู่บ้าน อาศัย ได้พึ่งพา

มีร้านชำ ใกล้ใกล้ วัดแห่งนี้
สาวสวยดี หนึ่งหนอ ก่อปัญหา
เธอมีครรภ์ ใหญ่โต โผล่ขึ้นมา
พ่อแม่ต่าง กังขา ท้องกะใคร

เพียรขยั้นถาม อย่างไร ไม่ยอมบอก
เธอกลับกลอก เรื่องราว กล่าวเฉไฉ
โดยกล่าวหา "อาจารย์" ท่านทำไป
พ่อแม่โกรธ เป็นฟืนไฟ มิใคร่ครวญ  

พลันรีบไป ที่วัด สาดคำด่า
ด้วยโกรธา เห็นผิด ไม่คิดหวน   
ผุดโวหาร มากมาย หลายสำนวน
เลือกสรรล้วน มิรู้ว่า ด่าอย่างไร

ท่านไม่มี คำใด ไหนจะเอ่ย
โดยวางเฉย รู้ทัน มิหวั่นไหว
"อย่างนั้นหรือ"ท่านมอบ ตอบคำไป
ด่าจนไม่ มีแรง กลับไปเอง  

ชาวบ้านเคย เคารพ และนบไหว้
พากันไป ร่วมด่า ท่าโฉงเฉง
เคยนับถือ ถอยถด หมดยำเกรง
ท่านยังเคร่ง "อย่างนั้นหรือ"คือยืนยัน

เหล่าพวกเด็ก ต่างรวม ร่วมรุมด่า
เป็นพระบ้า พิกล ให้คนหยัน
ตามประสา เด็กน้อย พลอยตามกัน
ท่านมิหวั่น "อย่างนั้นหรือ" คือวาจา

ครั้นทารก คลอดออก จากครรภ์มา
บิดามารดา ตายาย ก็หมายมั่น
รีบนำเด็ก ไปหา อาจารย์พลัน
ประชดประชัน มอบไว้ ให้เลี้ยงดู

"อย่างนั้นหรือ" เหมือนเคย ท่านเอ่ยตอบ
พร้อมรับมอบ เด็กไว้ ไม่อดสู
คนเห็นใจ อำนวย ช่วยอุ้มชู
จวบเด็กอยู่ จนรอด แลปลอดภัย

มารดาเด็ก ร้อนรน สุดทนไหว
ดุจดั่งไฟ นรกรุม สุมหมกไหม้
จึงสารภาพ ความจริง ทุกสิ่งไป
พ่อเด็กไซร้ คือชาย ร้านขายปลา

ฝ่ายตายาย ร้อนใจ ดุจไฟสุม
เพลิงนรก เผารุม กลุ้มผวา 
ไปขอโทษ มากมาย หลายครั้งครา
"อย่างนั้นหรือ"ท่านว่า มาเหมือนเคย

ฝ่ายชาวบ้าน เคยมา ด่าท่านไว้
แห่กันไป สารภาพ บาปเปิดเผย
ขออภัย ถ้อยคำ ที่ลามเลย
"อย่างนั้นหรือ" ท่านเอ่ย..มิเปลี่ยนแปลง

นิทานเซ็น จบลง ที่ตรงนี้
ผู้อ่านมี ข้อคิดใด ได้แถลง 
"อย่างนั้นหรือ"นั่นหนา อย่าเคลือบแคลง
โปรดแสดง โดยยึดตาม ความสัจจริง๚

......................................................