วันนี้ตอนกำลังนั่งดูละครทางช่อง 7...พี่สาวนางเอก พูดขึ้นมาประโยคให้นางเอกฟังว่า "ต้องนึกถึงใจเขาใจเราบ้างสิ...โลกเราถึงจะอยู่กันอย่างสงบสุข"

เกิดความรู้สึกบางอย่างกับตัวเองและคนรอบข้างที่เจอกันอยู่ในเหตุการณ์ปัจจุบัน

การทำงานในองกรค์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากถ้าเรามีศักยภาพเพียงพอที่จะทำประโยชน์ให้กับองกรค์ของเรา...แต่ทว่าหัวหน้า/ผู้บังคับบัญชา/เจ้านาย (แล้วแต่จะเรียกกัน) ไม่เชื่อมั่นหรือไม่ไว้ใจในความสามารถของลูกน้อง ทั้งที่ลูกน้องก็พยายามเต็มความสามารถ คอยจับผิด ติ ตำหนิ...ทั้งที่ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น เป็นผลมาจากคำสั่งของเขาเอง

หากแต่เมื่องานที่ลูกน้องทำออกมาเป็นผลดีและเกิดประโยชน์ต่อองกรค์ กลับไม่เคยเป็นความดีความชอบให้ได้ชื่นใจตัวเองเลย

คำว่า "ใจเขา...ใจเรา" นั้น - - มันควรจะเกิดขึ้นเมื่อใดกัน?

...

ตอนนี้เมื่อโผบินออกสู่โลกกว้างตามที่เคยฝันไว้...โลกที่เคยมองเมื่อยามอยู่ในอ้อมกอดของพ่อและแม่ มันกลับไม่สวยสด งดงาม และน่าอยู่เหมือนที่เคย

มันเต็มไปด้วยขวากหนาม และผู้คนที่จ้องเหยียบกันให้จมลงไปหากทำได้

สิ่งเหล่านี้หรือคือความเป็นจริงที่แอบซ่อนอยู่ในซอกมุมของสังคม ที่ภายนอกดู "เจริญแล้ว" โลกที่คิดว่าสุขสงบ กลับไม่เป็นอย่างที่คิด อะไร...อะไรก็ดูผิดแผกไปหมดจนจดจำไม่ได้ว่านี่คือสังคมที่เราเคยอาศัยอยู่เมื่อครั้งยังอยู่ภายในกรอบของพ่อและแม่

ทั้งหมดเป็นเพียงเพราะเราไม่มีคำว่า "ใจเขา...ใจเรา" อยู่ในสติ - - และการกระทำ