AAR Dialogue on Humanized Society Movement
ขอมอบดอกไม้ในสวน เพื่อมวลชน
งานนี้ มี agreement ของภูมิทัศน์เยอะมากทีเดียว เป็นส่วนหนึ่งของเคล็ดแห่งความสำเร็จ
Aesthetic Landscape
งานนี้นอกเหนือจากได้ อ.วรภัทร์มาแล้ว สิ่งที่อาจารย์ "จัดให้" และทำให้คนมาเข้าร่วมประทับใจนั้น เป็นเคล็ดของความสำเร็จ ของสิ่งที่เกิดขึ้นหลายประการ
ตั้งแต่ "สถานที่ อุณหภูมิ" ภูมิทัศน์ของการพูดคุยอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ หมู่ไม้ ชีวิต ทั้งปลา นก แมลง คน ต้นไม้เขียวขจี มีองค์ดิน น้ำ ลม อุณหภูมิที่เหมาะสม บรรยากาศถูกปรุงให้ผัสสะและสฬายตนะรับรู้ความรื่นรมย์ผ่อนคลาย ผู้คนเข้าสู่อัลฟา mode และเลยต่อไป Theta ได้อย่างสบายๆ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ (มีกาแฟโบราณ ทองม้วน มะม่วงนำ้ปลาหวาน อ๋อย... น้ำลายไหลเลย....) บวกกับคนคุณภาพอย่างทุกคนที่มา อาทิ อ.หมอบุญเรีอง ชูชัยแสงรัตน์ นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดราชบุรี คุณหมอนิวัฒน์ชัยจากรพ.ประทาย อ.ไชยวัฒน์จากม.ศิลปากร กลุ่มร่วมด้วยช่วยกัน ฯลฯ เรื่องเล่าจากประสบการณ์ตรง ประสบการณ์จริง ที่ทรงพลังจำนวนมากมายเกินกว่าที่จะนำมาถ่ายทอดได้หมด ถูกลำเลียงมา (ไม่ใช่เทกระเป๋า เพราะท่าทางแต่ละคนยังเหลืออีกเยอะมากในพุง size ขนาดต่างๆกันที่มาร่วม)
แผนยุทธศาสตร์ที่ดี คือ การลงมือกระทำ ไม่ต้องพูดพล่าม โหมโรงกันมากเกินไป เช่นมูลนิธิพุทธฉือจี้นั้น ความสำเร็จอยู่ที่ฐานกาย หรือการลงมือกระทำ ทำให้ผู้คน สมาชิก "ได้" กุศลบุญจากการกระทำ และก่อให้เกิดฉันทาคติเป็นสัมมาทิฏฐิ คิดดี เกิดความเพียร เกิดการใคร่ครวญดี
กระบวนกรผู้น่ารัก กระทิงผู้ทรงพลัง
AAR ที่ผ่อนคลาย "ทำเรื่องใหญ่ ให้เป็นเรื่องง่าย"
มีการแจก "เมล็ดพันธุ์" ผักให้กลับไปเพาะปลูกกันที่บ้านด้วย เป็นสัญญลักษณ์อันงดงาม
AAR ที่โดนใจ เห็นจะเป็นการทำอะไรที่ฟังดูยุ่งยาก ยิ่งใหญ่ ซับซ้อน อย่าง "วางแผนยุทธศาสตร์" ให้กลายเป็นเรื่องง่ายๆ เรื่องสนุกๆ ผ่อนคลาย ก็สำเร็จ ก็ได้เหมือนกัน
หลายๆคนที่ไม่เคยเข้าวงสุนทรียสนทนา คงจะรู้สึกแปลกใหม่ (และติดใจ) ไม่ว่าจะเป็นการจัดห้องประชุมแบบวงกลม (ดีไม่เจอเบาะหมอนขวาน อาจจะงงกว่านี้) การมีดอกไม้ มีจุดเทียน มีเปิดเพลง มีนั่งกับพื้น นั่งนอกสถานที่ แต่ "วางแผนยุทธศาสตร์ความดี" นั้น ถ้าไม่ใช้สุนทรียสนทนา Open Space Technology หรือ World Cafe แล้ว ก็ไม่ทราบว่าควรจะทำแบบไหนดีเหมือนกัน
เมื่อไรก็ตามที่เราเร่ิมมีสติ มี awareness ที่แท้ เมื่อนั้นเราจึงเร่ิมมีจิตที่สงบลง แต่ก็เหมือนกับการที่เราเริ่มรู้จักกระบวนการ "ตรวจจับ" เป็นครั้งแรกๆ ในช่วงต้นนั้น เราจะมีอุบัติการณ์แปลกๆ "เพิ่มขึ้น" ก่อน เช่น ถ้าเราเพิ่มการคัดกรองมะเร็งปากมดลูก เราจะเจอเยอะขึ้น ไม่ใช่น้อยลง ฉะนั้น ในช่วงแรกของการฝึกภาวนามยปัญญานั้น เราจะได้เห็น ได้สมัผัสด้านมืดของเรามากขึ้น เห็นด้านด้อย ด้าน ignorant ด้าน ugly ของเรามากขึ้น จนกระทั่งเราเรียนรู้ที่จะพิชิตความกลัวเหล่านี้ เมื่อนั้น ความสุขสงบทางใจอย่างย่ิงจึงจะตามมา
ฉะนั้น เพื่อป้องกันการท้อแท้ หวาดกลัว จนกระทั่งล้มเลิก ไม่ฝึกต่อ สิ่งที่จะช่วยประคับประคองเราต่อไปให้ดีที่สุดก็คือ สังฆะ หรือ กัลยาณมิตร นั่นเอง เราสามารถจะใช้ สังฆะ เหล่านี้ มาเสริมพลัง มาให้กำลัง และปกป้องเราไม่ให้เกิดความท้อแท้ ท้อถอยก่อนเวลาอันควร
หวังเป็นอย่างย่ิงว่ากัลยาณมิตรที่ได้โคจรมาเจอกัน ณ rose garden ในเที่ยวนี้ จะเกิดความสัมพันธ์อันยั่งยืน เป็นกำลังให้กันและกัน และต่อสังคมไทยต่อๆไป ขอบพระคุณสำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) และอ.วรภัทร์ ภู่เจริญ ที่เติมประสบการณ์อันมีค่าให้ผมได้อีกหนึ่งวัน ที่จะมีผลต่อไปไม่สิ้นสุดมา ณที่นี้ด้วยครับ
ถ้าไม่มาเสียใจแย่ กระบวนกร คนที่อยากรู้จัก เขาเป็นใครนะ เห็นบ่อย ก็ฝากให้สำหรับคนเอาเรื่องราวดีๆมาฝาก ภาพสวยให้ดูชื่นใจ
ขอบคุณค่ะ อย่างนี้ต้องติดตามแล้วค่ะ
คุณ krutoi
ครับ
ตอนนี้ตกตะกอนได้แค่นี้อยู่ครับ ธรรมดาผมจะรอสักอาทิตย์ แต่นี้เห็น อ.วรภัทร์แกเขียนออกมาแล้ว 3 บท ก็เลยตาม jam (ห้อยตามกระแส อิ อิ)
ตาทมาอ่านค่ะ
ขอชมอาจารยืที่เล่าละเอียดและเห็นภาพดีค่ะ
วันนั้น ผมเริ่มเข้าวงเดียว กับ คุณหมอสกล น่ะ
แต่ สักพัก เจ้าโต๋ (น้องชาย ชาว สช) วิ่งหน้าตื่นมาบอกว่า "จารย์ จารย์ ... ผมเอาไม่อยู่ ไปช่วยวงผมไหน ผู้ใหญ่เพียบเลย ..."
ก็เลย อยู่ยาวเลย กับ ผู้ใหญ่
คุณหมอประเวศ ให้ การบ้านผมอีกต่างหาก "วรภัทร์ เธอ ทำ เรื่อง ... นี้ นะ"
ฮ่าๆๆ สนุกดีครับ งานนี้
คราวหน้า คงต้องหา ลูกเล่นใหม่ มุขใหม่สะแล้ว
เอามุขนี้ แต่เป็นสองคืนสามวันครับ น่าจะมันกว่านี้อีกหลายเท่าทีเดียว อาจจะเห็น sensing presensing กันไปเลย ฮ่ะ ฮ่ะ
ยอดเยี่ยมครับ...
เสียดายที่ไม่มีโอกาสของการมีส่วนร่วม...
คำว่าประสบความสำเร็จบางครั้งเป็นได้ทั้งปิติสุขและอาการหลงควบคู่กันไป...
ผมพึ่งจะรู้ตัวว่าชีวิตที่ผ่านมาหาได้มีความสำเร็จอันใดไม่...หลังจากได้รู้จักสติปัฏฐานและทดลองฝึกสะสมสติแบบ อ.วรภัทร ... ก็เห็นว่าผมเพียงเริ่มแง้มประตูสู่การเรียนรู้ลุ่มลึก...แลยาวไกล
และกำลังวกวนกับการค้นหาสัปปบุรุษเพื่อชักนำเข้าสู่เส้นทางของความรู้จริงต่อไปครับ