สืบเนื่องจากงานศิลป ฯ อีกแล้วค่ะท่าน

 โรงแรมรันทด ....ทำไมจึงรันทด

    ด้วยเหตุจากการไปร่วมงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนปี  2551 ที่โคราชครั้งนี้  ทำให้มีเรื่องเล่า...
   การเดินทางไปบ่ายแก่ ๆ  ของวันที่ 19 ธ.ค. เพื่อจะพักค้างคืนเตรียมตัวไปแข่งขันเช้าวันที่ 20 ธ.ค. ทำให้ต้องไปดูสถานที่แข่งขันเพื่อจะได้มาให้ทันและไม่พลาดโอกาสในการแข่งขัน

    เมื่อมาดูสถานที่ก็พบกับพี่ร่วมโรงเรียนที่นำนักเรียนมาแข่งกิจกรรมครอสเวิร์ดเกม ท่านไม่สบาย เวลา 4 โมงเย็นแล้วยังไม่ได้ทานข้าว (เล่าใน http://gotoknow.org/blog/phayorm04/230913    ให้ได้ทราบแล้วว่า อาหารหาทานได้ยากมาก ทำให้ต้องไปตระเวณหาอาหารมาให้ท่านทานเพื่อจะได้ทานยา) กว่าจะเสร็จก็ห้า-หกโมงกว่าซึ่งค่ำพอดูฤดูหนาวอย่างนี้  พอเข้าไปในตัวเมืองที่พักสำหรับสุภาพบุรุษตัวน้อย ๆ ไม่มี (พอดีว่า phayorm มีที่พักกับเพื่อนครูที่มาพักนอนอยู่ก่อนแล้ว)  เดือดร้อนถึงท่าน รองผอ.ที่จะต้องรับผิดชอบในการหาที่พักให้สองหนุ่ม รวมทั้งตัวท่านเองด้วย เพราะผู้คนมาจากทุกสารทิศ ทำให้โรงแรม และโรงเรียนเต็มไปด้วยผู้คน  หาที่พักยากลำบากเต็มทน  ประมาณสี่ทุ่มท่านก็โทรมาแจ้งให้ทราบว่า ได้ที่พักแล้วเลิศมากไม่รู้จะตื่นทันหรือเปล่า  เพราะที่นอนมันนุ่มมากให้คณะครูโทรไปปลุกท่านด้วย  (...เชื่อสนิทใจว่าเลิศจริง)
                                    
       พอเช้า...เมื่อจะเข้าร่วมแข่งกิจกรรม หนึ่งในหนุ่มน้อยก็บอกว่า พวกผมไปนอนพักในโรงแรมรันทดมาครับ   ทำไม? จึงเรียกอย่างนี้ ... โรงแรมก็ใหญ่ดีครับ แต่ ก๊อกน้ำก็เปิดยาก  น้ำไม่อุ่น  ห้องเก๊า เก่า (ยืนยันเขาทำเสียงสูงจริง ๆ ค่ะ)  ข้าวเช้าก็ไม่มีให้ทาน (อ้าว ! แล้วโรงแรมใหญ่ทำไมไม่มีอาหารเช้า  จริง ๆ แล้วมีค่ะ แต่จะให้ทานตอนเจ็ดโมงเช้าแต่พวกเราต้องรีบไปสถานที่แข่งขัน) เตียงนอนโคตรเก่าเลยครับ ...พวกผมเลยนอนพื้นบนผ้าห่มที่เตรียมมาจากบ้าน ...
                                      

 ...และตลอดระยะทางในการเดินทางกลับ ...คำว่า โรงแรมรันทดยังมีให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ  คาดว่า  ตัวเขาคงจะประทับใจกับฉายาที่ตนเองตั้งให้... กับโรงแรมนี้เช่นกัน  และคงเป็นประสบการณ์ชีวิตที่เขาได้รับในการเข้าร่วมแข่งขันครั้งนี้ อีกหนึ่งอย่าง