เพลงคลื่นยังคลี่เคลื่อน อยู่เป็นเพื่อนไม่ใหลหลับ

ลมหนาวผ่าวผิวแผ่ว

เพลงดึกแว่วมาแผ่วผิว

คว้างคว้างน้ำค้างปลิว

ดาวแรริ้วแลระยับ

เพลงคลื่นยังคลี่เคลื่อน

อยู่เป็นเพื่อนไม่ใหลหลับ

ดนตรีอันลี้ลับ

ยังกล่อมขับจนรุ่งราง

 

            จำชื่อไม่ได้แล้วครับ  แล้วก็จำทั้งบทไม่ได้ด้วย  บทนี้เขียนไว้สมัยเป็นนักศึกษาที่ มอ.ปัตตานี  ตอนนั้นเราขับมอเตอร์ไซค์จาก มอ. ไปหมู่บ้านริมทะเลที่จังหวัดสงขลา  ชื่อบ้านเกาะแลหนัง  มีเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งเคยมาที่นี่  บังกับก๊ะใจดีครอบครัวหนึ่งชวนเรารับประทานอาหารมื้อเย็น เสร็จแล้วเราฝากรถมอเตอร์ไซค์ไว้ที่ใต้ถุนบ้าน  ขอติดเรือชาวประมงไปลงที่เกาะใกล้ๆ  เราไม่มีน้ำและอาหารตลอดคืนนั้น  เราก็เลยแก้ปัญหาด้วยการปีนต้นมะพร้าวเตี้ยๆ  เก็บลูกมะพร้าวมาตุนไว้ดื่มน้ำแก้กระหาย และกินเนื้อมะพร้าวแก้หิว  กลางคืนเราหาทางมะพร้าวมาปูบนหาดทราย นอนฟังเสียงคลื่น  ชมดาว  และคิดบทกวี  

          งานชิ้นนี้เคยพิมพ์ในรวมเล่มบทลำนำ "คืนฝันวันเยาว์วัย" ของผมซึ่งพิมพ์เมื่อ ปี 39  เสียดายผมจำเพื่อนร่วมทางครั้งนั้นได้เพียง 2 คนคือ  น้องยอด  เอกปรัชญา  กับน้องออย เอกประถม  ส่วนน้องอีกคนจำไม่ได้จริงๆ 

          ระลึกถึงงานบทนี้เพราะปีใหม่นี้มีแผนจะไปพักผ่อนริมทะเลสักคืนครับ  ไว้ถ้าอารมณ์สุนทรีพอจะเขียนบทกวีมาฝากทุกๆคนครับ...