เมื่อเราเขียนวรรณกรรม วรรณกรรมก็เขียนเรา

 

                                                                                ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้เหงา

                                                                ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้แสวงหา

                                                                ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้อยู่ในวิมานจินตนา

                                                                ข้าพเจ้าเป็นเพียงข้าของวรรณกรรม

                                                                                เมื่อสร้างย่อมเสพและสืบสาน

                                                                จากผลงานแต่เก่าอันเลิศล้ำ

                                                                ราชา  ข้าหลวง  ทาสพระธรรม

                                                                สร้างคำภาษาไทยให้สวยงาม

                                                                                มีเรื่องราวแต่งกลอนละคอนกระดาษ

                                                                คนอ่านวาดจิตไปไม่หวงห้าม

                                                                ใครวาดสวยเรื่องก็รวยทั่วเขตคาม

                                                                ใครวาดทรามเรื่องก็ดับกลับสู่ดิน

                                                                                วรรณกรรมจึงมีค่ามากกว่าอักษร

                                                                โคลงกาพย์กลอนฉันท์ร่ายบ่ผายผิน

                                                                จรรโลงไว้ภาษาค่าระบิล

                                                                ให้ชนยินอาบใจได้ชุ่มทรวง

                                                                                วรรณกรรมจึงเป็นนายของข้าพเจ้า

                                                                ที่คลุกเคล้าศาสตร์ภาษาอันโชติช่วง

                                                                เป็นบทเรียนเพียรร้อยสร้อยช่อพวง

                                                                ให้คนล่วงสู่ปัญญาสุขารมย์ ๚๛