เรื่องการเข้าสู่ระบบนานาชาติ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ที่ข้อคิดข้อเขียนของ อ.ไพฑูรย์ สินลารัตน์ เขียนได้แทงใจดำดิฉันดีจริงๆ  เพราะดิฉันกำลังต่อสู้กับความคิดตนเองว่า จะสนับสนุนให้ลูกไปเรียนต่อต่างประเทศดีไหม จะให้ทัศนคติกับเขาอย่างไร จึงจะถูกต้องเหมาะสม  ลูกๆในสถานศึกษา ก็เช่นกัน กำลังจะไปฝึกงานต่างประเทศ  ส่วนอาจารย์รุ่นเยาว์ในภาควิชา ที่กำลังคิดตัดสินใจไม่ถูกว่าจะไปเรียนต่อระดับปริญญาเอกต่างประเทศหรือในประเทศดี  ดิฉันควรให้แนวคิดแนวปฏิบัติแก่เขาอย่างไร วันนี้ดิฉันได้รับคำตอบจากข้อเขียนนี้แล้วค่ะ

"ข้อจำกัดของสถานศึกษาในระดับอุดมศึกษาของไทยอีกประการหนึ่ง คือ การคิดและพัฒนายังมองในระดับท้องถิ่น (Local) และในระดับประเทศ (National) อยู่  ดังนั้น จะเห็นได้จากสถาบันอุดมศึกษาของไทยในภูมิภาคเอง ยังเน้นหนักในเรื่องของท้องถิ่นมาก  แต่ในขณะเดียวกันก็จะต้องคิด วางแผนและพัฒนาให้เข้าสู่สภาพนานาชาติด้วย  การพัฒนาและเข้าสู่ระบบนานาชาตินี้ ไม่ได้หมายถึงการทำให้ทุกคน ทุกองค์กรพยายามเป็นนานาชาติไปหมด ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม เพราะจะทำให้เรากลายเป็นอาณานิคมไป

แต่การเข้าสู่ระบบนานาชาติ หมายถึง การที่เรามีมาตรฐานสูงพอที่จะแลกเปลี่ยนทางวิชาการกับเขาได้ มีบุคคลบางกลุ่ม  บางสาขา  ที่จะเป็นตัวแทนในระดับชาติ มีข้อความรู้ที่จะเผยแพร่ในระดับนานาชาติ  มีกิจการและกระบวนการที่เทียบเคียงและเทียบเท่ากับนานาชาติได้ โดยยังคงเอกลักษณ์  ธรรมชาติ  และสาระของเราไว้ ไม่จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนสาระของเราให้เข้าในรูปแบบและวิธีการของเขา

การสร้างจิตสำนึกนานาชาตินั้น มีความจำเป็นต้องสร้างควบคู่ไปกับสำนึกของการเป็นท้องถิ่นควบคู่กันไป"

ดิฉันยังต้องเรียนรู้  ยังต้องฝึกหัดอีกมาก ที่จะทำให้รู้คิด รู้ทำอย่างพอดี