วันนี้คุณแม่มีเรื่องค้างใจกลับมาบ้านด้วย เพราะคำคำเดียวแท้ๆเลยค่ะ เนื่องจากได้พบคุณช่างที่มาติดตั้งเครื่องอเนกประสงค์ (ถ่ายเอกสาร, scanner, fax) ให้ที่ห้องแล็บเรา ท่าทางคล่องแคล่วมากๆและยังมีความใส่ใจผู้รับบริการ พยายามอธิบายทุกขั้นตอนให้เข้าใจ ตั้งหน้าตั้งตาฟังอย่างตั้งใจ มาสะดุดเอาก็ตรงที่คุณช่าง บอกว่าให้กดเลือก "สะเป๊ะซิฟี่" นั่นเองค่ะ พูดหลายหนเลยเชียว เราก็ได้แต่คิดในใจว่า เอ...จะบอกยังไงดีหนอ ว่าคำนี้ (specify) ต้องอ่านว่า"สะเป๊ะซิไฟ" แต่ก็หาจังหวะและวิธีการบอกไม่ได้

คุณช่างท่านนี้รับผิดชอบดูแลเครื่องแบบนี้ ซึ่งติดตั้งเป็นเครือข่ายทั้งคณะแพทย์ของเรา 200 กว่าเครื่องอยู่ นึกเสียดายว่า ถ้าคนที่ฟังแล้วคิดว่าคำนี้อ่านว่าแบบนี้จริงๆกันขึ้นมา ก็จะถือว่าเราละเลยที่ปล่อยให้การออกเสียงแบบผิดๆแพร่หลายไป ทำให้เรื่องนี้ติดค้างในใจกลับมาบ้านด้วย

เอามาคุยกับพี่วั้นว่า แม่รู้สึกผิดจังเลยที่ไม่ได้ทำอะไร แต่ก็นึกวิธีไม่ออกด้วย พี่วั้นบอกว่า ทำไมแม่ไม่ถามซ้ำว่า ต้องกดเลือก "สะเป๊ะซิไฟ" ใช่ไหมคะ พี่วั้นเล่าว่า ใช้วิธีนี้บ่อยๆกับคุณครูที่โรงเรียน คือแทนที่จะหาวิธีบอกโดยตรง ก็จะใช้วิธีหาทางออกเสียงคำนั้นๆซ้ำ เช่น ถามว่าคุณครูครับ ข้อนี้ทำไมเป็นแบบนี้ครับ พอคุณครูถามว่า ข้อไหนคะ เขาก็ได้โอกาสอ่านซ้ำ เน้นคำที่อยากอ่านให้คุณครูฟังให้ชัดๆ เพื่อให้คุณครูสะกิดใจว่าคำอ่านน่าจะเป็นแบบไหนถึงจะถูก

ถูกใจเทคนิคพี่วั้นมากค่ะ ทำให้คิดได้ว่า คราวหน้าจะต้องเก็บเอามาใช้เวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ จะได้ไม่ต้องเก็บมาคิดเสียดายแบบวันนี้อีก เขียนบันทึกนี้ไว้เผื่อมีใครได้นำเทคนิคนี้ไปใช้บ้าง หรือมีเทคนิคอื่นๆมาบอกเล่าแลกเปลี่ยนกันบ้างก็จะขอบคุณมากๆนะคะ แล้วก็แถมด้วยย้ำว่า Specify ออกเสียงว่า สะเป๊ะซิไฟ นะคะ โปรดอย่าลืม