ความไม่แน่นอนคือความแน่นอน หรือความแน่นอนคือความไม่แน่นนอน ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ชาติไทยไปแล้ว เป็นหนึ่งในคนไทยที่ต้องอยู่ต่างแดน ใครจะไปคิดว่าเรากลับบ้านไม่ได้เพราะบ้านของเราเอง

 

ความไม่แน่นอนคือความแน่นอน   หรือความแน่นอนคือความไม่แน่นนอน   ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ชาติไทยไปแล้ว   เป็นหนึ่งในคนไทยที่ต้องอยู่ต่างแดน  เมื่อสนามบินสุวรรณภูมิถูกปิด จากข่าวต่างประเทศที่เห็นใช้คำว่า close  airport  ใครจะไปคิดว่าเรากลับบ้านไม่ได้เพราะบ้านของเราเอง ไม่อยากจะเชื่อว่าการเที่ยวเนปาลครั้งนี้จะไม่ได้กลับบ้านตามกำหนด   ต้องรอทุกวันว่าวันไหนจะได้กลับบ้าน   ไปติดต่อสถานฑูตก็บอกว่าให้รอ   สายการบินก็ต้องรอ  มีคนเครียดมากๆก็ยืนด่าอยู่ในสายการบินที่เข้าไปติดต่อ  ฉันเข้าใจความรู้สึกของคนอยากกลับบ้าน   คนเราจัดการกับความเครียดที่ประสบได้ไม่เท่ากัน  การแสดงออกที่แตกต่างกัน หลายคนต้องเครียดส่วนมากหรือน้อยคงตามลำดับความสำคัญของงานที่รออยู่ในเมืองไทย   ฉันรู้สึกกังวล   เกรงใจเพื่อนร่วมงานต้องมาพลอยลำบากเพราะฉัน   เห็นใจความรู้สึกของคนที่ห่วงใยตัวเราที่เมืองไทย   ใครทำใจได้ก็ทุกข์น้อย  ทำใจไม่ได้ก็ทุกข์มาก   ฉันพยายามวิเคราะห์รายวันในเชิงบวกว่าพรุ่งนี้  ต้องดีกว่าวันนี้   ช่วยกันให้กำลังใจ   ปลอบโยนกัน ในยามที่ประสบเหตุเดียวกัน   ฉันต้องพยายามวิกฤตเป็นโอกาสทุกวัน   เพื่อให้คลายใจจากความกังวล  หาความโชคดีในการที่กลับบ้านไม่ได้  แล้วคุยกันในหมู่เพื่อนๆทั้ง 7 คน ของเรา  ว่าพวกเราโชคดีที่ไม่ไปติดในประเทศที่ค่าครองชีพสูง  คนเนปาลก็น่ารัก   อัธยาศรัยดี    ค่อนข้างปลอดภัย  แม้ว่าจะมีการเดินประท้วงตามถนนเป็นระยะๆก็ตาม   มีชาวต่างประเทศบางคนที่ไม่สามารถจัดการกับความเครียดของตัวเองไม่ได้ก็ด่าคนไทยอย่างเรา  เพื่อนฉันถูกฝรั่งหัวเสียว่าอยู่ตั้งนาน  จนเจ้าของโรงแรมต้องช่วยว่า  ก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน   เขาก็เลยเงียบไป

         ในที่สุดความพยายามของโบว์ลก็สำเร็จ   เขาน่ารักมากใจเย็น  ยิ้มได้ตลอดและไม่เครียด  ถึงได้หน้าเด็กไงละโบว์ล   เสียสละให้พวกเรามาก่อน 4 คน  ต้องไปนั่งรอลุ้นที่สนามบินโดยมีเจ้าหน้าที่ไทยที่ทำงานอย่างเข้มแข็งของสายการบินไทย   ช่วยเหลือ  แต่ต้องรอที่สนามบินว่าจะได้บินมาอินเดียหรือไม่พวกเราทั้ง 4 เริ่มวางแผน  ว่าถ้าได้ไป 1 คน ใครจะไป  ถ้า 2 ใคร ไป ถ้า 3 ใครไป  เมื่อตกลงกันแล้วก็นั่งรอ   นาทีสุดท้าย   รอ  รอ  ด้วยการทำใจที่ว่าได้ไปก็ดี  ถ้าไม่ได้ก็กลับโรงแรม  ในที่สุดสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น   พวกเราได้ไปกัน 4 คน  โดยสายการบินAir  india   หนึ่งใน 4 ถึงกับกลั้นน้ำตาแห่งความดีใจไว้ไม่ได้   ที่ได้กลับบ้าน   ร้องให้อยู่พักใหญ่   ผู้หญิงก็งี้ละ  ดีใจก็ร้อง  เสียใจก็ร้อง 

         ต้องขอบคุณ   คุณบรรลือ และทีมงานที่ช่วยเหลือพวกเราอย่างจริงใจ   แต่ที่พวกเราปลื้มใจมากที่สุดคื่อความมีน้ำใจงามของโบว์ล   เธอคือนางฟ้าของพวกเราตัวจริงทีเดียวละ   อ้อเกือบลืมไป  ไกด์ที่เนปาล  ที่เป็นเสมือนเพื่อนสนิทในยามที่พวกเราลำบาก  คือภูวัน  ยินดีให้เงินถ้าไม่พอใช้จ่ายในช่วงเวลานี้ ในความโชคร้ายก็มักจะมีเรื่องๆดีๆเสมอ   ขอเพียงเรามองมันให้เห็น   มองมันให้เป็น  จะได้ไม่ทุกข์  หรือมีความทุกข์น้อยลง   ฉันรู้ว่ามันเป็นเช่นนั้นเอง  เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  ต้องอดทนรอมันดับไป   แต่ก็ยังมาความกังวลตามประสาคน  ขอให้คนไทยทุกคนได้กลับบ้านเหมือนฉัน  ขอคนทั่วโลกปลอดภัย  และได้กลับบ้านกันทุกคน  

         แล้วจะเล่าเรื่องไปเที่ยวเนปาลให้ฟังทีหลังก็แล้วกัน   ขอปรับตัว  จัดการกับงานก่อนนะ