ครูของเราพายเรือส่งเราถึงฝั่งแล้ว แต่เรายังพายเรืออยู่เลย

            ท่านที่ติดตามเรื่องราวของชมรมตามรอยพ่อ โรงเรียนร่องคำ ในบันทึกต่างของดิฉัน ตั้งแต่ต้น ก็พอจะรู้แนวคิดการทำงานของอาชีพครู ถ้าจะถามว่าอาชีพครูเป็นความใฝ่ฝันไหม? ต้องบอกว่าใช่ ในสมัยเรียนหนังสือ ดิฉันเป็นเด็กที่เก่งคณิตศาสตร์ เคยสอบพยาบาลได้ พ่อแม่ก็อยากให้เป็นพยาบาล แต่ดิฉันชอบครูมาตั้งแต่เด็กๆ จึงใฝ่ฝันที่จะเป็นครู และจะเป็นโดยอาชีพให้ได้ เริ่มต้นอาชีพนี้ที่จังหวัดสระแก้ว จนมาถึงที่จังหวัดกาฬสินธุ์

            ความภูมิใจที่มีคือการที่เราได้รับการยกย่องว่าเป็นพิมพ์ของชาติ จากตรงนี้ดิฉันจึงตั้งใจว่าจะดูแลรักษาเกียรติอันนี้ให้ดีที่สุด ทุกๆวันดิฉันจะมีแต่เรื่องเด็กๆเรื่องนักเรียนวนเวียนอยู่ในความคิด ยอมรับบางครั้งก็ฟุ้งซ่าน เราจริงจังมากไปไหม จนละเลยการทำผลงานให้ตัวเอง เรื่องความดีความชอบก็แล้วแต่บุญกรรม ไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหน กว่าจะรู้ว่าเราได้ ก็มีเพื่อนครูมากบอกให้ทราบ ในความรู้สึกดิฉันคิดว่า ถ้าลูกๆของดิฉันสำเร็จ เป็นเด็กดี นั้นคือดิฉันมีความดีความชอบแล้ว  ฉะนั้นทุกวันจึงมีความสุขกับการสอน กับกิจกรรมที่ทำกับนักเรียน ในสายตาดิฉันมองตัวเองว่าดุว่านักเรียน แต่ก็แปลกทั้งๆที่ดุมากขนาดนี้นักเรียนก็เข้าหาและมาเล่นด้วย นักเรียนคงจะรู้ว่าที่เราดุว่ากล่าวนั้น แท้ที่จริงแล้ว เรารักเขา เราอยากให้เขาเป็นคนดี เราอยากฝากอนาคตประเทศไทยไว้กับเขา

            บางทีดิฉันก็ถามตัวเองว่า ตกลงเรามีอาชีพเป็นครูหรือครูโดยอาชีพ ที่ถามแบบนี้ก็ยังคิดว่าเรายังเป็นครูไม่ได้ครึ่งของครูที่สอนเรามา ครูที่สอนเรามาท่านพายเรือเอาเราขึ้นฝั่งแล้ว แต่เรายังพายเรืออยู่เลย