ทุกย่างก้าวของพ่อ พ่อทำเพื่อลูกๆทุกๆคน

          ตั้งแต่เกิดขึ้นมา ได้ลืมตามาดูโลกใบนี้ ที่แสนสดใส ได้ประกาศว่าฉันคือลูกไทย ในแผ่นดินใต้ร่มโพธิสมภารที่แสนอบอุ่น

พอจำความได้....นิสัยเด็กกับโทรทัศน์มันคือของคู่กัน ฉันมีโทรทัศน์เป็นเพื่อน ทุกๆวันฉันได้ดูพ่อเดินบุกป่าฝ่าดงพงไพรไปทำงาน ทุกๆวัน เช้ายันค่ำ ค่ำยันเช้า

ทุกย่างก้าวของพ่อ ทำเพื่อลูกๆทุกๆคน  บางครั้งบางทีพ่อก็ขี่ม้าขี่ลาขี่ล่อ พ่อเดินลุยลงน้ำ ย่ำลงโคลน

ขึ้นบนภูเขา พ่อเอาแรงมาจากไหน ไม่เคยหยุด ไม่เคยนอนเลยหรือ  เห็นหยาดเหงื่อของพ่อที่รินไหล

พ่อไม่เคยเหน็ดเหนื่อย พ่อไม่เคยอ่อนแรง พ่อทำเพื่อลูกๆตลอดเวลา

พ่อคงเหนื่อย...สายตัวแทบขาด ฉันคิด ฉันรู้สึกอย่างนั้น  เพราะถ้าเป็นฉัน หรือใครๆที่ต้องตรากตรำทำงานอย่างนี้ แค่หนึ่งในร้อยในพันส่วนของพ่อ ก็คงต้องขอโบกมือบ๊ายบาย... ไม่เอาแล้ว

จะให้เงินเดือนฉันเท่าไรก็คงไม่เอา ....

   .....กว่าสี่สิบเจ็ดปีที่ฉันยังคงเห็นพ่อต้องตรากตรำทำงาน มาจนถึงวันนี้ วันที่พ่อมีอายุแปดสิบกว่าปี

ของขวัญวันเกิดพ่อในวันนี้ คือภาระดูแลลูกๆต่อไป  พ่ออย่าเพิ่งหมดแรงนะ พ่อต้องมาทำเพื่อลูกๆต่อไป  ลูกรักพ่อนะ พ่อจะต้องทำงาน  ทำเพื่อลูก...ลูกรักพ่อ.......ลูกขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในโลกนี้

ลูกขอให้พ่อได้มีกำลังที่แข็งแรง พ่อจะได้ทำงานให้ลูกๆ......ได้สุขสบายต่อไป 

ลูกรักพ่อนะ.......???????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

   ......................ฉันคงจะเป็นคนที่เนรคุณที่สุดเป็นแน่..............................................