...ลูกชายของฉัน...จริงๆด้วยยย.....

เช้าวันนี้ขณะแต่งตัวอยู่หน้ากระจก...ไอ้ปากก็ปลุกลูกชาย(หนุ่ม)วัยรุ่นที่ยังนอนอยู่ไปด้วย  พี่ตั้ม ลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ  แล้วถามแม่ว่า

 

“แม่ครับ...ทำไมโบราณถึงเรียกว่า...บิดขี้เกียจล่ะครับ....”

 

“ไม่รู้ซี...คงให้เหลือแต่ตัวขยันมั้ง...” ฉันตอบลูกชาย

 

“แล้วตัวขี้เกียจเป็นไงน่ะ?....”

 

“...อยากรู้ก็ลุกมาส่องกระจกดูซีลูก....” ฮาๆๆ....

ฉันแอบฮาในใจ  และแอบดูผ่านกระจกก็ไม่เห็นลูกชายจะโต้ตอบว่าไง  ได้ยินแต่เสียงเขา...ฮึๆ...ในลำคอ.....

 

ตกเย็นมาขณะฉันอยู่ในครัว  พี่ตั้มก็เดินมาหา  เปิดหลังให้ฉันดู

 

“แม่ครับ....ดูหลังให้ตั้มหน่อย  มันเป็นไร?”

 

ฉันจับๆลูบๆดู

 

“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ลูก  ก็ปกติดี”

 

“เหรอ?”

 

“หรืออาจจะสากๆซักหน่อยเพราะอากาศเย็น...ผิวแห้งน่ะลูก....”

 

“อ้ออออ....นึกว่า...หลังยาว...” พูดจบ  ก็เดินละจากแม่ไป  ในอาการปกติ

 

...ผ่านไปสักพักใหญ่...  ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเหตุการณ์หน้ากระจกเมื่อเช้า...

หนอย...เจ้าตั้ม....รู้งี้แม่จะสำทับให้ซะหน่อยว่า...เออ...ใช่....ไอ้ลูกชายยยย.....