ยถาให้ผี สัพพีให้คน

(๔) เล่นเกม กรวดน้ำ น่าขำหรือสังเวช

ตอนขึ้นยถานั้น จะมีการกรวดน้ำ เพื่ออุทิศผลบุญให้แก่พวกเปรต พอถึงสัพพีก็หยุดกรวดน้ำ แล้วพนมมือรับพร ดังคำที่เขาว่า ยถาให้ผี สัพพีให้คน  เวลาเขากรวดน้ำ เห็นเขาจับต่อ ๆ กัน บางคนจับมือ บางคนแตะไหล่ บางคนยุดชายเสื้อต่อกันเป็นพรวน เห็นแล้วทั้งขำทั้งน่าสังเวช
 

ที่ว่าขำนั้น  ก็เพราะเหมือนเขาเข้าไปเล่นเกม อะไรสักอย่างหนึ่ง รีบวิ่งกันเข้าไปแตะ บางทีก็ว่าขอแตะหน่อย

ที่น่าสังเวชก็คือคนเหล่านี้ กระทำไปเพราะความไม่รู้ ไม่ยอมเสาะแสวงหาความจริง ทำตามเขาไป
 

พระพุทธองค์เคยตรัสว่า อย่าเชื่อโดยจำสืบต่อกันมา โดยไม่ได้พิสูจน์เสียก่อน  แท้จริงแล้วบาปบุญไม่ได้ผ่านโดยการสัมผัสทางกาย  พระพุทธศาสนาของเรา ถือใจเป็นสำคัญ  เวลากรวดน้ำก็เหมือนกัน ไม่ต้องเอามือรองรับน้ำ เพราะเราประสงค์จะให้น้ำบริสุทธิ์เพื่อเป็นสื่อของบุญ แล้วทำไมต้องเอามือไปรองอีก ให้น้ำเปรอะเปื้อนด้วย  เล่ากันว่า นำแบบอย่างมาจากพระเจ้าแผ่นดิน เพราะที่กรวดน้ำของพระเจ้าแผ่นดิน มีลักษณะปากกว้าง เมื่อเทน้ำแล้วจะกระจาย จึงต้องใช้มือรองเพื่อให้น้ำไหลไปในทางเดียว คนไม่ทราบเหตุจึงทำตามกันมา