ระหว่างท่อง internet คิดถึงวัดหนึ่งในจังหวัดชุมพรคือ วัดท่ายางใต้ ครั้นใส่คำค้น ก็ไม่พบอะไรให้น่าสนใจ จึงใส่ข้อมูลใหม่เป็น วัดท่ายางกลาง คราวนี้ทำให้รู้ว่า คณะสงฆ์จังหวัดชุมพร มีเวปส่วนคณะสงฆ์เอง แต่ยังไม่เปิดก่อน ขอเข้าไปอ่านอะไรบางอย่าง ทำให้ผมซึ่งมีกำเนิดในจังหวัดชุมพรได้รู้ว่า อนุสาวรีย์ยุวชนทหาร ซึ่งตั้งอยู่ต้นสะพานท่านางสังข์นั้นมีที่มาอย่างไร และทำให้นึกถึง "ตาภู่" คนแก่ตาบอดที่อาศัยอยู่ที่วัดท่ายางกลางเมื่อหลายปีก่อน (ประมาณปี ๒๕๒๘ ท่านยังมีชีวิตอยู่) อันที่จริงผมลืมท่านไปแล้ว แต่ที่นึกได้เพราะเข้าไปอ่านประวัติศาสตร์นี้เอง ตาภู่ อาศัยอยู่ที่กุฏิหลังใหญ่ (เก่า) ทางมุมขวาหลังโบสถ์ ด้วยความที่เป็นคนตาบอด ท่านจึงมีไม้เท้าอันหนึ่งไว้เป็นไม้นำทางเพื่อหิ้วปิ่นโตไปหอฉันไม้หลังเก่า (ปัจจุบันมีการสร้างใหม่เป็นปูน) เพราะคำค้นว่า "วัดท่ายางกลาง" นี้เอง ทำให้นึกถึงเรื่องเก่านี้ขึ้นมาได้
หลังจากอ่านประวัติศาสตร์ได้ข้อมูลจำนวนหนึ่ง จึงเปิดเวปคณะสงฆ์จังหวัดชุมพร ทำให้นึกถึง พระราชญาณกวี อดีตเจ้าอาวาสวัดขันเงิน อดีตเจ้าคณะจังหวัดชุมพร ท่านผู้นี้ได้อุทิศชีวิตให้กับการศึกษาสงฆ์ โดยเฉพาะภาษาบาลี เมื่อพูดถึงวัดขันเงินสมัยนั้น เป็นที่รู้จักกันทั่วประเทศ เจ้าคณะจังหวัดองค์ปัจจุบันคือผลผลิตของวัดขันเงินนี้เอง เรียนภาษาบาลี ๘ ปี ๙ ประโยค เท่าที่พบและสังเกต ปฏิปทาน่าเลื่อมใส ควรแก่การกราบไหว้ และเป็นแบบอย่างของพระสงฆ์ทีเดียว
อันว่า พระราชญาณกวี นั้น หรือ นามปากกาว่า บ.ช. เขมาภิรัติ ชื่อเสียงอาจจะไม่โด่งดังทั่วโลก แต่ทราบมาว่า ท่านเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับ พุทธทาส (เงื้อม อินฺทปญฺโญ) วัดสวนโมกข์ และ ปัญญานันทะ ภิกขุ วัดชลประทานรังสฤษฎ์ อ่านเรื่องราวบางส่วนได้จาก http://www.songchumphon.net/ratyankavee/7-yankawi
ขอบคุณครับ
