ไม่ได้สัญญา จะอยู่รอใครผู้ใด อีกต่อไป..
ฝนสั่งฟ้าหรือยังผู้เขียนไม่ทราบ แต่รู้ว่า ต่อจากนี้ ฤดูการจะเปลี่ยนแปลงไป
ผู้เขียนเจ็บป่วย เพียงได้สัมผัสสายฝนครั้งสุดท้าย ซึ่งแต่ก่อนหน้านี้ เปียกเสียยิ่งกว่านี้ ยังไม่เป็นอะไรเลย สายฝนผู้เปลี่ยนไป
เมื่อมีโอกาสได้เดินชมรอบๆบ้าน ก็พบว่า คงจะถึงเวลา แห่งการจากกันอีกครั้ง แห่งฤดูกาล ที่เราสมมุติกันว่า จะย่างเข้าฤดูหนาว สายฝนที่เคยสร้างความชุ่มฉ่ำให้แก่พืชพันธุ์ไม้ ต่อจากนี้ มีแต่จะห่างไกลออกไปทุกที จนลาลับไป ตลอดฤดูกาลใหม่ที่จะมาถึงนี้
ต้นไม้ ใบหญ้า ก็เริ่มจัดการตัวเอง ให้ดำรงอยู่ หรือจากไปอย่างสมบูรณ์แบบ การเริ่มต้นใหม่ หรือการอำลา ของบางสิ่งบางอย่าง บางครั้งก็ดูเงียบเหงาเข้าไปถึงหัวใจ
ใบไม้ร่วง
สัญญาณแห่งการจาก ที่ไม่มีวันจะหวนกลับมาพบกันอีก
ใบไม้ที่ต่างก็ทำหน้าที่ หล่อเลี้ยงให้ทั้งต้น
อุดมสมบูรณ์ มาตลอดฤดูกาลที่ผ่านมา
บัดนี้ ถึงคราวหมดหน้าที่ ต้องปล่อยตัวเองเสียจากต้น อย่างผู้เสียสละ
ให้สิ่งที่กำเนิดภายหลัง ได้ดูแลรักษาลำต้นต่อไป เท่าที่จำเป็น
กอไม้ริมกำแพง ที่อยู่ใกล้ ก็อกน้ำที่สุด
ก็ยังเตรียมตัวต้อนรับฤดูหนาวที่แห้งแล้ง
เก็บตัวเองด้วยการคลายน้ำ จนใบกรอบแห้งเหลือง
และเป็นผู้จากไป ด้วยการโน้มลงอย่างอ่อนแรง
นับจากนี้จะไม่ต้องการน้ำ อาหารมาเลี้ยงใบเหล่านี้ต่อไป
แต่จะทำหน้าที่สุดท้าย คือปกคลุมโคนให้ชุ่มชื้น และคงอยู่
รอ...จนกว่า...ฝนหน้าจะมาเยือน
ไม้เถาแสนสวย ที่เลื้อยชูช่ออย่างทรนงบนหลังคาบ้าน
บัดนี้ ก็ต้องทิ้งเถาตัวเองอย่างน่าเสียดาย
และรอดอกชุดสุดท้ายร่วงโรย
จากนั้น ก็จะเหลือแต่เถาสีน้ำตาลปนเขียว
อย่างเดียวดาย
มองเหมือนไร้ชีวิตแล้ว แต่แท้จริง เขาเป็นไม้ที่กำลังเฝ้ารอ
มิตรสหายผู้จะมาปลุกชีวิตเขาอีกครั้ง อย่างสงบ
ในฤดูฝนหน้านี้
ตำลึงก็แสดงอาการของการสิ้นฤดูฝนเช่นกัน
เคยขยันแตกช่อให้ได้เด็ดกิน มาตลอด
บัดนี้ ดูราวกับเกียจคร้าน ที่จะขยับเถาใบ
และทุกการเคลื่อนไหว ก็เป็นการเร่งให้ไปสู่การจากลาที่เร็วขึ้น
หลังการปล่อยลูกสุกสีแดงกร่ำลงพื้น ลูกสุดท้ายเมื่อใด
ตำลึงทั้งเถา ก็ได้เวลาอำลาโลกในคราวนั้น เช่นกัน
ไม่ได้สัญญา จะอยู่รอใครผู้ใด อีกต่อไป..
สายลมหนาวที่มาเยือนเพียงไม่กี่วัน
ก็มีพลังปลุกเร้าให้มะม่วงแตกช่อได้อย่างน่าอัศจรรย์
ธรรมชาติรับรู้ เรียนรู้กันได้เอง
ฤดูหนาวอาจเป็นความสุขใจ เมื่อได้อยู่ใกล้สิ่งที่บันดาลให้ได้รู้สึกอบอุ่น เข้มแข็ง สมหวัง แต่ขณะเดียวกัน ก็อาจกลับกลายเป็นความหนาวสะท้านในหัวใจได้ แม้เพียงแค่สายลมเย็นๆผ่านผิวเท่านั้น ถ้าหากยามนั้น เราคือผู้โดดเดียว เดียวดาย ที่เฝ้ารอคอยในสิ่งที่ไม่มีวันมาถึง.......
การอำลา และการพบเจอ
เป็นธรรมชาติ
..........ที่จะยังวนเวียนดำเนินต่อไป อีกนานเท่านาน............
๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
จองงงงงง
-ฝนลา หนาวเยือน
- อีกความรู้สึกหนึ่ง
ปรับเปลี่ยนอารมณ์ได้อย่างน่าอัศจรรย์
-คราฝนมา นำความชุ่มฉ่ำมาให้
-กับความรู้สึกของใครบางคนที่จากไปเมื่อฝนพรำ
-สุข และทุกข์ ล้วนหลอกลวงให้เปลืองความคิด
-สบายดีนะคะ
แวะมาเยี่ยมพี่รุ่งค่ะ เปิดมาหน้าแรกเจอพอดี
พี่เขียนบรรยายธรรมชาติ ได้ซาบซึ้ง ตรึงใจ ทำให้เหมือนไปเดินอยู่ในบ้านพี่ด้วยเลยค่ะ
ส่วนตัวแล้ว ชอบหน้าหนาวมากกว่า เพราะอากาศเย็น มีความสุขที่สุดค่ะ และก็ทำให้ขี้เกียจ อยากจำศีลเก็บพลังงานทำให้อบอุ่น ไม่อยากทำอะไรให้เสียความร้อน (ข้ออ้างตามหลักวิทยาศาสตร์) อิอิ... รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
สวัสดีค่ะคุณkrutoi
จะบอกแบบนั้นก็ไม่ผิดค่ะ
สุขทุกข์ล้วนหลอกลวงให้เปลีองความคิด
แต่เจ้ากรรม เราก็ยังอดคิดไปกับสิ่งที่ผ่านมา และเลยไปไม่ได้
เพียงแต่คราวนี้ จะตั้งหลักให้ดี
ไม่เพรี่ยงพร้ำ ให้เสียเปรียบธรรมชาติอีกแล้วเท่านั้น
สวัสดีค่ะคุณ3. ครูโย่ง หัวหน้า~ natadee
ชี้แจง ชี้แจง
รูปเดิมนั้น ใส่ชุดส่าหรี สีเหลืองไงคะ
แล้วก็มาเลือก ๓ รูปที่เห็น
และตกลงเลือกรูปสีชมพูค่ะ
คุณครูโย่งชอบภาพนกโดดเดี่ยวหรือคะ
ถ่ายไว้ตอนใกล้พลบค่ำ ยังไม่กลับรังอีก
เหมือนใครบางคนหรือเปล่าเอ่ย...?
สวัสดีค่ะคุณCitrus
คิดถึงนะคะ
วันนี้เดินรอบๆบ้านแล้วก็เห็นหลายสิ่งเปลี่ยนแปลง
เลยบีนทึกไว้ เผื่อบ้านใครจะเหมือนบ้านเราบ้าง
พี่ก็ชอบหน้าหนาว ชอบเสื้อกันหนาวเนื้อนุ่มๆ ชอบผ้าพัคอหอมๆ
และชอบผ้าห่มผืนใหญ่ ที่จะปกป้องตัวเรา ให้สุขตลอดคืนเลยค่ะ
ให่มีความสุขในฤดูกาลที่กำลังจะมาถึงนะคะ
และหลับฝีนดีทุกคืนวันแห่งฤดูหนาวนะจ๊ะ
สวัสดีครับ หมอ
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีครับป้า บุญรุ่ง มาดูภาพสวยมากๆ ป้าสบายดีไหมครับ
สวัสดีค่ะ การสิ้นสุดลงของสิ่งหนึ่ง เป็นการเริ่มต้นของอีกสิ่งหนึ่ง ต่อเนื่องกันไปไม่ขาดสายเสมือนห่วงโซ่ที่ร้อยต่อกันอยู่ น้องบุญรุ่งปฎิบัติธรรม เดินจงกรมคงได้เข้าถึงและเห็นสภาพธรรมนี้ใช่มั้ยค่ะ
ธรรมชาติยังเปลี่ยนไป
คนก้อย่อมเปลี่ยนแปลง
แต่ดูเหมือนเจ้าของบลอคยังขยันเขียนและตอบเสมอเลยนะคะ^^
ที่ทำงานผม ได้ฤกษ์ เผาขยะที่สะสมมาในช่วงฤดูฝนแล้วครับ ฮ่าๆๆ
จากลาตามฤดูกาลผันเปลี่ยน
จากลาเมื่อถึงเวลาลาจาก
มีเกิดอยู่คู่กัน..แล้วพลัดพราก
จากกันเมื่อถึงวันที่ต้องลา
สวัสดีครับพี่รุ่ง
คิดถึงครับ
โยคีน้อย
มาให้ข้อคิด
ทุกสิ่งทุกอย่างมีค่า เป็นบทเรียนที่ต้องเอาไปคิด
น้ำหรือสายฝนหรือน้ำในบึงหรือ น้ำในทะเลต่างกันหรือไม่
ก็ยังฝากการกำหนดสติเช่นเดิม
สวัสดีค่ะ พี่รุ่ง....อ่านแล้วก็นึกถึงสัจธรรม ธรรมชาติคือ ธรรมะค่ะ ขอบคุณพี่ค่ะ คิดถึงนะคะ
ทานข้าวเช้ากันค่ะ พี่รุ่งขา (^_^)
สวัสดีค่ะพี่เกษตรยะลา
ในโลกนี้ ล้วนค้องมีการจัดการตัวเอง
แม้จะต้องเป็นไปธรรมชาติ
แต่การเก็บเกี่ยวประสบการณืที่ผ่านมา เมื่อได้ทำดีที่สุดแล้ว
ก็เป็นการลาจากที่สมบูรณืเสมอค่ะ
นาฬิกา เป็นตัวเตือนที่มีค่า และเห็นความเปลี่ยนแปลได้ชัดเจนเลยค่ะ
ขอบคุณพี่มาก และพี่ก็เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำของผู้เขียนด้วยค่ะ
สวัสดีค่ะคุณโย่โย่งโก๊ะ แซ่เฮ~natadeeเหมือนพี่สาว
ขอบใจจ้ะ
ป้าเก็บบันทึกสิ่งสวยงามไว้ในใจเสมอ
เหมือนที่ได้รู้จักหนู
ได้ดู ได้เฝ้ามอง ความเป็นไปที่หนูเป็น
แม้เวลาสั้นๆ
แต่ประทับใจค่ะ