ยิ่งใกล้ยิ่งใจหาย

*สายใยแห่งเพื่อน*

         จงระลึกไว้เสมอว่า  หากวันใดที่เธอว้าเหว่…….สับสน……..บนเส้นทางแห่งนี้   เธอมิได้เดินไปแต่เพียงลำพัง  แต่เธอยังมีเพื่อนอีกมากมาย   ที่พร้อมจะก้าวเดินกับเธอ…….ตลอดเวลา    สายสัมพันธ์แห่งเพื่อน  หนักแน่นยิ่งกว่าหินผา  จงมั่นใจว่า….เรายังเดินเคียงข้างกันอยู่เสมอโทรหาได้        ตามหมายเลขนี้  

    081-9651328    043-251322 

        (  สำหรับมิตร G2K  ยังจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ  ไม่มีคำว่าลา  ไม่มีคำว่าจบ  เราจะพบกันเมื่อวันว่างเสมอ

               ตอนนี้กำลังวุ่นอยู่กับการทำ  ทำเนียบรุ่น อาจจะมีเวลาน้อย ไปอ่านเรื่องของท่าน  ไม่ต้องห่วงเขียนไปเถอะคะ  จะกี่เรื่อง สามารถเข้าไปเม้นท์ได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเก่าหรือใหม่  เพราะทุกเรื่องมีคุณค่า ขอแต่ว่ามีเวลาเท่านั้น      )การบ้านก็มาก วุ่นวายจริงๆ

                                                 ว่ากันต่อไป

 แม้ว่ากาลเวลาที่ล่วงเลยไป พาเราขึ้นสู่ฝั่ง  บนเส้นทางที่เราเคยฝันไว้  ที่ปลายฟ้านั่น  หรือดวงดาวอันไกลโพ้น  ซึ่งครั้งหนึ่งเราเคยแต่เฝ้าชี้มอง  ด้วยปรารถนาไขว่คว้ามาได้สักวัน

           บัดนี่…..เราได้ยืนอยู่บนที่เราเคยฝัน  เก็บความภาคภูมิใจไว้แน่นเต็มอก  ให้สมกับที่บากบั่น มุมานะ มานานแสนนาน ด้วยใจที่เต็มเปี่ยม  เพราะทั้งทำงาน ทั้งเรียนหนังสือ  ทั้งดูแลครอบครัว มันก็สาหัสสากัณฑ์(เขียนถูกหรือเปล่าหนอ)เหมือนกัน กว่าจะถึงวันนี้ ล้มบ้าง ถอยบ้าง  ถอยห่างบ้าง แล้วยังต้องมาคอยดูแลคนในท้องถิ่นตน ซึ่งรับได้บ้าง รับไม่ได้บ้าง เพราะด้วยเวลามันจำกัด  แต่ในที่สุดก็มาถึงวันแห่งความสำเร็จจนได้

        “เพื่อน”….จงเดินต่อไป พร้อมกับความหวัง และความฝันอันใหม่ที่มีในใจทุกดวง ได้จุดประกายขึ้นแล้ว เพื่อทำหน้าที่ ที่สมบูรณ์แบบ จัดระเบียบ เป็นระบบมากขึ้น จงไปทำหน้าที่ตามบทบาท บริบท ให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของโครงการมหาวิทยาลัยชีวิต มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

              ขอมอบข้อความเหล่านี้  ให้แก่เพื่อนทุกๆคนก่อนลาจากกัน

นางสุมาลี  มุงคุณคำชาว  ศูนย์เรียนรู้อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น

บทความนี้นำไปเขียนในทำเนียบรุ่นนักศึกษา หนังสือที่กำลังรวบรวมเป็นเล่ม จึงนำมาลงในบล็อคนี้ให้รู้ว่า ช่วงนี้ไม่ว่างเลย  และกำลังทำหนังสือทำเนียบรุ่นอยู่  รู้สึกพบปัญหามากมาย ในการติดต่อประสานงานกัน เพราะนักศึกษาอยู่ห่างกันมาก และมีหลายศูนย์