R2R ICU-S

เรื่องเล่าจากคนไข้

         ปัจจุบันเทคโนโลยีในการวินิจฉัยและการรักษาโรคภัยไข้เจ็บมีการพัฒนาไปอย่างมาก  เราในฐานะที่เป็นบุคลากรทางการแพทย์จึงเป็นต้องมีความรู้ความเข้าใจความล้ำสมัยที่กำลังก้าวไปอย่างไม่หยุดยั้ง แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราลืมนึกและหยุดฟังนั่นคือ  เรื่องเล่าจากคนไข้...

        จากบทความสร้างโลกใบใหม่...สร้างแรงบันดาลใจจากเรื่องเล่าของ นพ.โกมาตร           จึงเสถียรทรัพย์  มีประโยคหนึ่งที่ทำให้กิดแรงบันดาลใจในการทำ R2R ต่อไป....

         "หมอมักฟังเสียงอวัยวะ   แต่ไม่ฟังเสียงคนไข้

          หากฟังเสียงอวัยวะไม่เจอ    ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร"

          "เราไม่สามารถพัฒนาคุณภาพได้    ถ้าไม่ฟังเรื่องเล่าจากคนไข้"

          "เราคิดว่าหากเราแก้ปัญหาอวัยวะได้  เราก็แก้ปัญหาความเจ็บป่วยได้"

         ประโยคทั้ง  3  ประโยคทำให้ข้าพเจ้าเกิด ปิ๊งปิ๊ง.. อยากทำงานวิจัยที่บอกเรื่องเล่าของคนไข้  จึงได้ปรึกษผู้เยี่ยมยุทธ คือ ดร.กะปุ๋ม...ดีเลยค่ะ  น้องโย๋  สนับสนุนเต็มที่  แรงบันดาลใจก็มี  กำลังใจก็มากมาย ...  แต่แรงกายเริ่มมีปัญหา...  ข้าพเจ้าทำวิจัยเรื่อง 

"ความรู้สึกของผู้ป่วยที่ใส่ท่อหลอดลมคอต่อขั้นตอนการดูดเสมหะในหอผู้ป่วยหนักศัลยกรรม  โรงพยาบาลยโสธร"         

        คำถามวิจัยมีมากมาย  ทำอย่างไรจะทำให้คนไข้ดีขึ้นขณะดูดเสมหะ  เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพชิ้นแรกของข้าพเจ้า...  การเก็บข้อมูลดำเนินไปได้สักพัก...  ข้าพเจ้ารู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลงกับสังขารของข้าพเจ้า  มีเสียงฟู่ฟู่ที่หูข้างขวา  สุดท้ายข้าพเจ้ากลายมาเป็นคนไข้เสียเอง...แปลกดีไม่เคยใส่ชุดคนไข้  ครั้งนี้ก็ครั้งแรก  แพทย์เริ่มหาสาเหตุส่งคำ  MRI, ANGIOGRAM 4 Visels  ทุกอย่างไม่ปรากฎหลักฐานว่าข้าพเจ้ายังเป็นอะไร  แต่เสียงนั้นยังมีอยู่ตามแต่กิจกรรมที่ทำ  บางวันชัด...  บางวันเบา...  ข้าพเจ้ากลับไปเล่าอาการให้หมอฟัง  หมอบอกว่าคุณปกติทุกอย่าง  เพราะได้ส่ง Inviestigate  ทุกอย่างครบชุดแล้ว...  สุดท้าย .... ข้าพเจ้าก็ได้ยานอนหลับพร้อมกับแบบประเมินระดับความเครียดมาตอบ...  แต่ก็ไม่ทราบอีกเหมือนกันว่า .... ตัวเองเครียดระดับไหน.....และเป็นอะไร.......

          ปัจจุบันข้าพเจ้ารู้สึกว่า  ทำไมหมอไม่ฟังในสิ่งที่ข้าพเจ้าอยากเล่า  บางครั้งขณะเล่าหมอทำสีหน้าเบื่อหน่าย  ไม่อยากฟัง...  เศร้านิดหน่อย .... ความรู้สึกนี้ไม่นาน  วันรุ่งขึ้นข้าพเจ้าปล่อยให้เป็นไปตามที่มันอยากจะเป็น  ข้าพเจ้ากลับมานนึกถึงงานวิจัยตนเองต่อ

         เรื่องเล่าของคนไข้ของข้าพเจ้าใน  ICU ศัลยกรรม  หลายครั้งที่คนไข้ใส่ท่อควักมือเรียกและส่งสัญญาณอยากคุย..  อยากบอก....  หลายครั้งที่เราบอกให้รอแป๊บหนึ่ง....ขอแทงน้ำเกลือก่อน  เดี๋ยวจะไปคุยด้วย  และแล้วคนไข้ก็ดึงท่อออกจากหลอดลมพร้อมกับพูดอย่างเสียงดังว่า  "ผมแค่อยากบอกว่า...  อยากถามหมอว่าทำไมผมพูดไม่เสียง  ผมเลยดึงท่อออก...  ขอโทษครับ"

         เรื่องเล่า...เป็นเครื่องมือที่ดีที่จะถ่ายทอดความรู้สึกและจินตนาการแห่งการดูแล  ที่ไม่ใส่ฟังแต่เสียงเครื่องมือ  งานวิจัยคุณภาพของข้าพเจ้าจะดำเนินต่อไปอย่างหัวใจที่อิ่มเอิบ

                                                                           จากโย๋เย๋

                                                                 คนหัวใจไอซียูศัลยกรรม