ผู้คนกลับไปให้ความเรารพนับถือเทพเจ้าแบบพหุเทวนิยมตามเดิม

ความเข้าใจเบื้องต้นของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

วิถีชีวิตของชาวชมพูทวีปล้วนมีศาสนานำทาง  ตามความคิดของผู้คนที่ต้องการเป็นอยู่อย่างเรียบง่าย  แต่มีแนวคิดจิตวิญญาณที่สูงส่ง 

การค้นหามุมมองของชีวิตล้วนเต็มไปด้วยการค้นหาสัจจธรรมเพื่อความรู้แจ้งอย่างแท้จริงแห่งตนด้วยกันทั้งนั้น  การแสวงหาความรู้จึงเป็นสิ่งจำเป็นของทุกชีวิต 

 ท่ามกลางการปะทะสังสรรค์ทางอารยธรรมของชาวดราวิเดียนและชาวอารยัน  มีการนับถือธรรมชาติกลายมาเป็นความเชื่อในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูในที่สุด  ถ้าจะมองให้เห็นร่องรอยควรแบ่งเป็น 4 ยุค  คือ  ยุคก่อนพระเวท 

 ผู้คนมีแนวความเชื่อเกี่ยวกับวิญญาณนิยม ( Animism ) 

ยุคพระเวท  เป็นยุคที่คนต่างมานับถือ  พหุเทวนิยม  ( Polytheism )  และต่อมาด้วยการนับถือ  อติเทวนิยม ( Henotheism ) 

ในยุคพราหมณ์  มีผู้คนให้ความเคารพนับถือเอกเทวนิยม  ( Monotheism )แล้วต่อด้วยเอกนิยม  ( Monoism )  ในยุคฮินดู  ผู้คนกลับไปให้ความเรารพนับถือเทพเจ้าแบบพหุเทวนิยมตามเดิม.