ครั้งแรกในชีวิต

เมื่อวันพฤหัสเดินทางกลับไปเยี่ยมลูกสาวที่ต่างจังหวัดพร้อมกับเสบียงเต็มที่

2 อาทิตย์แล้วไม่ได้ไปเยี่ยมคิดถึงจริงๆ ก่อนไปก็ขออนุญาติอาบีขอกลับวันเสาร์ตอนเช้ามืดนะกลับมาทันทำงานพอดี แต่อาบีไม่อนุญาติบอกไม่ว่างจะไปรับที่สถานีเพราะมีสอนเช้ากลัวไม่ทัน ก็เลยต้องยอมจำนน กลับวันศุกร์เหมือนเดิมก็ได้  แต่ในใจก็แอบคิดถ้าได้อยู่กับลูกสักวันนึงก็คงดี  เดินทางไปถึงบ้านยายพาลูกสาวคนดีมารออุมมีอยู่หน้าถนนใหญ่ รับมาอุ้มแล้วหอมแก้มจนหายคิดถึงก็อุ้มเดินกลับบ้าน(ลูกสาวร้องไห้นิดหน่อยเพราะตอนนี้ติดยายมาก) ไปถึงบ้านกินข้าวเสร็จเอาผ้ามาเช็ดพื้นที่เปียก พอเอาเท้าวางบนผ้าตะขาบตัวเบ่อเร่อกัดเข้าให้ที่นิ้วโป้ง อัลลอฮุอักบัรเจ็บแบบไม่ต้องบรรยาย  แต่ในใจก็แอบอัลฮัมดุลิลละห์ที่อัลเลาะห์ได้ประทานโอกาสให้ได้อยู่บ้านกับลูกสาวต่ออีก 2 วัน (ถึงจะเจ็บตัวแต่ก็คุ้มค่ากับสิ่งที่ได้มา อัลฮัมดุลิลละห์)