อ่าพอดีผมไม่มีอะไรทำช่างเป็นวันที่เเสนน่าเบื่อผมก็เลยเข้าไปหารูปเล่นๆ เเล้วพอดีเจอรูปนี้เข้าผมเลยลองคิดไรเล็กๆดูบ้าง.... หวังว่าคราวนี้คงไม่ยาวจนเกินไปนะครับ = ="


 ผมมาลองมองรูปนี้เเล้วลองคิดดูว่า ถ้าการที่เราเดินเข้าเขาวงกตนั้นคือชีวิตของเราล่ะ
ตอนนี้ผมรู้สึกได้ถึงเขาวงกตในจิตใจของผมเอง....ด้วยปัญหาต่างๆที่รุมเร้า ปัญหาที่เป็นนามธรรมทางด้านจิตใจต่างๆ......ผมคิดว่า ชีวิตคนเรามันต้องเดินไปได้เรื่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าไปเรื่อยๆ....ก็เหมือนเดินในเขาวงกต ถ้าเจอปัญหาสิ่งต่างๆในชีวิตจนทำให้เราเครียด ทำให้เราคลุ่งคลั่ง ทำให้เราไม่สบาย มันก็เหมือนการเดินเข้าซอกผิด......การเดินเข้าซอกผิดคืออะไร ก็คือทางตันที่เราต้องเดินย้อนกลับมา.....เเต่ทางตันพวกนี้ก็สอนเเล้วบอกอะไรเราหลายๆอย่าง....มันคือการได้ประสบการณ์ เเละการเรียนรู้ชีวิต .....ทำให้รู้ว่าเราต้องหัดสังเกต หัดจดจำทางที่ตัน เเละคอยสังเกตอีกว่าทางไหนมันจะตันอีก....เเม้รูปเเบบมันจะเเตกต่างกัน เเต่เราก็สามารถสื่อเข้าหากันได้.....ผมคิดว่าถ้าผมไม่เจอปัญหาเเบบนี้ ป่านนี้ผมก็คงมีชีวิตที่ปกติธรรมดาไม่คิด ไม่ได้มานั่งคิดสิ่งต่างๆเเบบนี้หรอก ผมจะขอบคุณทางที่มันทำให้ผมหลงทางด้วยซ้ำ....มันสอนผมได้เยอะเหลือเกิน.......เเละที่เเน่ๆที่ทุกคนต้องรู้

"ไม่เคยมีใครที่จะเดินเขาวงกตได้ถูกต้องทุกทาง ต้องมีอยู่เเล้วที่จะเดินไปเจอทางตันเจอทางอ้อม" มันก็เหมือนชีวิตเราทุกคนที่เกิดมาเพื่อต้องเจอะเจอปัญหาเเล้วหาทางเเก้ไข....เพื่อเรียนรู้มัน เพื่อเป็นประสบการณ์ เพื่อเป็นรสชาติชีวิต....เป็นธรรมดาอยู่เเล้วทุกคนไป ผมคิดว่าคนเราอาจเริ่มต้นในเขาวงกตต่างกัน .....บางคนอาจจะเริ่มไปจนถึงใกล้ๆทางออก เพื่อไปสู้จุดหมาย สู่ความสำเร็จ บางคนอาจเริ่มที่ปลายทางไกลๆ บางคนอาจเริ่มที่ตรงกลางๆนั้น...มันก็เหมือนโชคชะตาที่ทำให้พวกเราเกิดมาเเบบนี้ เกิดมาไม่เท่ากัน .....เเต่ทุกคนก็ต้องเดินทางไปหาทางออกเพื่อไปหาความสำเร็จด้วยกันทั้งนั้น มันไม่มีไรเเน่นอน คนที่อยู่ปลายทางอาจเจอปัญหา เจอสิ่งต่างๆเเล้วตัดสินใจผิดพลาด จนเดินหลงทางไปที่ทิศไกลๆก็ได้ คนที่อยู่ปลายทางอาจค่อยๆเดินทีล่ะนิด เรียนรู้ทีล่ะหน่อยเพื่อไปให้ถึงทางออกสู่ความสำเร็จ ได้ไม่เท่ากัน เเต่ทุกคนต้องเจอทางตันทุกคน นั้นคือทุกคนต้องมีปัญหาทุกคนเเม้ไม่เท่ากัน เเม้จะเจอเรื่องไม่เหมือนกัน เเล้วถ้าเจอปัญหาเครียดมากๆเเก้คนเดียวไม่ได้ก็อย่าลืมหาคนปรึกษาสักคนนะครับ มันก็เหมือนการให้เเผนที่ เเต่คนที่เดินเองก็คือคุณ คือตัวเอง อย่าลืมมันไม่ช่ายความห่วย รึอ่อนเเอ จำไว้ว่าถึงยังไงคุณก็เดินด้วยตัวคุณเอง คนอื่นคงอุ้มคุณเดินไปไม่ได้ เเละระหว่างทางในการเดินทางก็จะได้เจอมิตรภาพต่างๆทั้งมิตรที่ดีซึ้งจะช่วยนำเราไปสู่ทางที่ดี เเละมิตรเทียมที่จะนำพาเราหลงทางตัน ระหว่างทางก็จะเจอทั้งเสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ เพื่อเป็นสีสันของการเดินทางในเขาวงกตนี้ เเม้บางอย่างที่เราไม่อยากเจอเเต่มันก็คือสิ่งที่เป็นสีสันของการเดินทางนี้ทำให้ไม่น่าเบื่อ เเละเกิดความมั่นใจ เเละภูมิใจในการพยายามในการเดินทางครั้งนี้ เราอาจจะเจอคนรัก มีครอบครัว นั้นอาจจะคือทางออกของเราก็ได้ ไม่จำเป็นว่าทางออกจะต้องเจาะจง ทางออก มันคือ ความสุข เเละความพอใจของชีวิตไม่ว่าทางด้านต่างๆ เช่น ทางด้านครอบครัว การงาน เเละด้านอื่นๆ [ยิ่งต่อยิ่งงง = ="พอ] ......ผมลองคุยกับเพื่อนผมคนนึง เค้าบอกผมว่า

"เรากับนายน่ะมีปัญหาคนล่ะเรื่องกัน เเต่กุญเเจที่จะเเก้ปัญหานั้นๆ ก็คือตัวเองเหมือนกัน ตัวเราเท่านั้นที่จะคิด เเละเเก้ไขปัญหาของเราได้ดีที่สุด"
ขอบคุณเพื่อนผมคนนี้จริงๆครับ สำหรับประโยคข้างบน
ผมรู้สึกว่าเวลาได้เขียนเรื่องพวกนี้เเล้วเหมือนผ่อนคลาย เหมือนปลงๆไงมะรู้ 555+ อ่านเเล้วอย่าคิดมาก อย่าเครียดนะครับ -"- สู้ต่อไปครับ = =+
ใครมีอะไรที่จะเสนอ จะเเนะนำก็คอมเม้นใส่ได้เลยครับ ผมอยากได้ความคิดเห็นจากคนอื่นๆด้วยครับ
ขอบคุณมากครับ สักวันผมต้องเดินออกจากเขาวงกตนี้ให้ได้ ตอนนี้ผมคงไปติดอยู่ตรงซอกไหนซะซอกผมจะต้องหาทางออกมาให้ได้ [เเล้วต้องเจออีกกี่ซอกหล่ะนี่] อัดช่าห์~!! สู้ต่อไป