สวัสดีค่ะ

 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ สงสัยจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษ (rien de special) เพราะทุกอย่างปิดหมค่ะ

ร้านรวงไม่มีอะไรขายเลย

เมืองทั้งเมืองเงียบมาก ไม่มีรถวิ่งเลย เล็กก็คงจะอยู่แต่ในห้องเป็นนางห้องแน่ๆ

 

ตอนนี้เล็กก็นั่งดูการ์ตูนช่อง m6 แล้วก็พิมพ์ mail หาเพื่อนๆที่เมืองไทยไปด้วย

ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มาอยู่ฝรั่งเศส ในความรู้สึกก็คิดว่าไวเหมือนกันนะ อีกไม่นานก็คงครบหกปี

(ตามทุนที่เล็กได้รับ เล็กต้องจบภายใน 6 ปีค่ะ แล้วมาใช้ทุนอีก 1 เท่าของช่วงเวลาที่ใช้ไป)

สงสัยชีวิตประจำวันต่อไปนี้ก็คงจะเป็นเรียนหนังสือ ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ดูทีวี พิมพ์ e-mail 

 

ชีวิตเริ่มลงตัว มีแอบเหงาบ้างเป็นบางเวลา (คงเป็นธรรมดาของมนุษย์ปุถุชน) 

ส่วนตัวเองคิดว่าเริ่มปรับตัวกับการใช้ชีวิตของคนฝรั่งเศสได้บ้างแล้ว

แต่เราก็คงจะไปทำตัวแบบคนฝรั่งเศสไม่ได้ (หรือว่าเรามาตอนที่อายุมากแล้วก็ไม่รู้) 

 

น้องผู้หญิงที่เขาเป็นคนไทยเขาพยายามทำตัวให้เป็นคนฝรั่งเศส ทั้งการแต่งตัว การมี action เวลาพูด ความกล้าที่จะพูดเล่นกับคนต่างชาติ (เราก็กล้าพูดกับคนต่างชาตินะ แต่ไม่กล้าที่จะหยอกเล่นกับเขา) 

ส่วนน้องผู้ชายก็เรียบร้อยดี เขามาเรียนกฎหมายระหว่างประเทศ (ตรี-โท)  

ส่วนพี่คนไทยที่แต่งงานกับคนฝรั่งเศส (พี่หลิน) ที่วันนั้นไปกินข้าวบ้านเขา เขาก็มีน้ำใจดีค่ะ คอยช่วยเหลือคนไทยในเมืองนี้ เขาพาพวกเราไปดูบ้านของเขา (แฟนพี่หลินเขาเป็นหมอ) และวันต่อมาเขาก็เอาเสื้อมาให้เล็กด้วย

 

พี่หลินมาอยู่ที่ฝรั่งเศสหลายปีแล้ว (น่าจะประมาณห้าปี) เราก็มานั่งคิดว่าเขาไม่คิดถึงเมืองไทยหรือว่าพ่อแม่พี่น้องบ้างเหรอ (เขาดูมีความสุขมาก) ของอย่างนี้ก็นานาจิตตัง 

 

ที่เมืองนี้เมื่อสองสามปีก่อนมีเด็กไทยที่ได้ทุนหนึ่งตำบล (odos) มาเรียนทีนี่เยอะ บางคนก็หนีกลับบ้าน บางคนก็แต่งงานมีลูกไปแล้วก็มี 

จริงๆ ความคิดที่จะส่งเด็กเก่งๆ มาเรียนทีต่างประเทศก็ดีนะ 

แต่วิธีการไม่ work 

ทำให้แทนที่จะเป็นผลดีกลับเป็นผลเสียซะมากกว่า 

บางทีการมาเรียนที่ต่างประเทศตอนที่อายุน้อยไปก็ไม่ดี เพราะเขายังไม่คิดถึงภาระความรับผิดชอบที่เขาได้รับและต้องกลับไปทำเมื่อเรียนจบ 

และบางคนก็ยังไม่รู้จักตัวเองด้วยซ้ำว่าแท้จริงชอบเรียนอะไร ทำให้มีปัญหาในการเรียนได้ ประสบการณ์การทำงานก็ยังไม่มี ทำให้ยังไม่เห็นปัญหาในทางปฏิบัติ ซึ่งจำเป็นในการทำ memoire หรือ these 

 

บ่นมาซะยาวยืด กลัวคนอ่านจะเบื่อ เอาไว้แค่นี้ก่อนก็แล้วกัน เมื่อมีอะไรใหม่ๆ แล้วจะมาเล่าสู่กันฟังอีก หากคนอ่านยังไม่เบื่อ

 

จากนักเรียนไทยในต่างแดนที่ยังระลึกถึงบ้านเกิดเมืองนอนเสมอ

 

Sunday, November 02, 2008 10:21:00 AM