บนถนนในกรุงจาร์กาต้า มีคนชี้นิ้วกลาดเกลื่อนในยามเช้าและยามเย็น เขาทำอะไรกัน
เขาชี้อะไรกันนี่ ให้ดูอะไร หรือบอกอะไรใครรู้บ้าง
เรามักจะพบคนเดินไปเดินมา บางคนอุ้มลูกมาด้วย หรือยืนอยู่ริมถนน ในนครจาร์กาต้าพอรถผ่านมาก็จะชี้มืออย่างนี้ เขาทำอไรหนอ
ค่าตัวคนเหล่านี้มีมูลค่า 100,000 รูเปียส หากคิดเป็นเงินไทยก็ 40 บาท กิจกรรมเหล่านี้มาจากภาวะรถติดแบบมหาศาลในนครแห่งนี้ ติดกันเป็นชั่วโมงในช่วงเย็นและช่วงเช้าก่อน 10.00 น.
เขาจึงจัดให้มีการห้ามรถขับคนเดียวเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามกลางเมือง เลยเกิดอาชีพใหม่รับจ้างนั่งรถ
อันที่จริงอาชีพแบบนี้ในกรุงเทพเราก็มี ที่มีคนนั่งรับจ้างขึ้นแท๊กซี่เข้าไปในแอร์พอร์ตบ้านเราเพื่อไปรับผู้โดยสารขาออก
แต่ทีอินโดนีเชียร์มีคนยึดอาชีพนี้เป็นร้อยๆคน ก็พอเลี้ยงชีพแต่ละวันได้ ก็ต้องถือว่าเป็นอาชีพที่สุจริต แต่เขาก็กลัวตำรวจจับเพราะพอลุงเอกยกกล้องจะถ่ายหลายคนไปหลบหลังต้นไม้ หรือยืนเฉยๆไม่ชี้มือ
รูปสุดท้ายนี้หลายๆท่านอาจบอกมันเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร ไม่เกี่ยวจริงๆด้วยแต่ทว่า ลุงเอกมีหลานรัก ชอบใช้ชีวิตเหมือนจ๋อตัวนี้บังเอิญเป็นป้ายอยู่ข้างถนนในขณะบันทึกภาพ เลยเอามาฝากเป็นเพื่อนหลาน เป็นใครแสดงตัวออกมา อิอิ
เรียนท่านลุงเอก นิ้วเดียว ก็มีราคาครับ คิดได้อย่างไร ชีวิตนี้ อย่าห่ายใจทิ้ง หรือ ทำเวลาให้เวลาสูญสิ้นไป นิ
สวัสดีค่ะ เป็นอาชีพที่มีรายได้ นิ้วมีราคาค่ะ
ชี้ชัดคร้าบบบบบบบบ
คนนี้คร้าบบบบบบบ
ชี้ชัดเลย
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
สวัสดีเจ้าค่ะ ลุงสุดที่รัก
ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดด โดนๆๆๆๆๆ ใครหนอหน้าเหมือนพี่จ๋อตัวนั้นอ่ะ อิอิ คิดถึงลุงที่สู๊ดดดดดดดดดดด รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ...หนูจิ
ปล. ครูโย่ง ผิดคนแล้วมั่งค่ะ น้องจิไม่เหมือนลิงสักน๊อยยยยย อิอิ
ขอบพระคุณครับ สำหรับเรื่องแปลกแต่จริง ที่นำมาให้ได้เห็นกันจริงๆครับ
โลกเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆมีอาชีพเกิดใหม่มากมาย แต่ปัญหาก็มากขึ้นเช่นกันโดยเฉพาะพฤติกรรมเลียนแบบ กลัวจังเลยครับวันดีคืนดีเราจะทำตามบ้าง จากแก้ปัญหาอาจกลายเป็นสร้างปัญหาใหม่ตามมาหรือเปล่าครับ แก้ทั้งทีก็ขอให้แก้ที่ต้นเหตุกันไปเลยครับ จะช้าหน่อยก็ยังดีกว่าตามล้างตามเช็ดกันไม่จบจริงหรือเปล่าครับคุณลุงเอกครับ