ในการประชุมสภามหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ ๑๕ ต.ค. ๕๑ มีการนำเสนอ ร่างข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหิดล ว่าด้วยความก้าวหน้าในตำแหน่งของพนักงานมหาวิทยาลัย มหิดล ประเภทสนับสนุน พ.ศ. ....

 

เป็นรูปธรรมของประโยชน์ของการออกนอกระบบราชการ   ที่หน่วยงานสามารถกำหนดกติกาให้ประโยชน์แก่พนักงงานที่มีความสามารถและทำงานดี   ให้ไต่บันไดความก้าวหน้าได้เร็วกว่าราชการ  

 

แต่กรรมการสภาผู้ทรงคุณวุฒิหลายท่าน รวมทั้งผม เป็นห่วงว่าข้อบังคับเอื้อเฟื้อต่อคนทำงานดี   แต่พอเอาไปใช้จริง จะตกหลุมวัฒนธรรมราชการที่ใช้กันอยู่ทั่วประเทศ    แทนที่จะประเมินคน กลับประเมินกระดาษ (เอกสารแสดงผลงาน)    แทนที่จะประเมินที่ผลงานจริงๆ กลับประเมินผลงานในกระดาษ   (ซึ่งในราชการมีผู้บอกว่าให้ลูกน้องทำให้    หรือบางวงการจ้างทำ ๕ หมื่น)

 

ในมหาวิทยาลัยนอกระบบราชการอย่างมหาวิทยาลัยมหิดล ต้องไม่ตกหลุมดำนี้    ต้องให้ผลประโยชน์เฉพาะแก่คนที่ทำงาน    ทำงานได้ผลดี ขยันทำงาน    ต้องไม่ให้ผลประโยชน์แก่คนที่ทำผลงาน (กระดาษ) เก่ง แต่ไม่ทำงาน 

 

แปลกนะครับ ที่ในวงราชการไทย   คำว่า “ผลงาน” หมายถึงผลงานในกระดาษ   ที่ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าเป็นผลงานจริง    ที่เกิดผลตามวิสัยทัศน์ขององค์กร

 

วิจารณ์ พานิช

๑๗ ต.ค. ๕๑