"Hello..Can you speak Thai ?"

เมื่อเดือนที่แล้ว จู่ๆก็มีฝรั่งนายหนึ่งเดินออกจากลิฟต์มาพร้อมกล้วยสุกบ้างไม่สุกบ้าง 2 หวี นมอีก 5-6 ขวดค่ะ.. ท่าทางคงจะมาเยี่ยมใครสักคน..พอเห็นฝรั่งเดินมาน้องๆของดิฉันก็พากันหลบไปคนละทิศละทาง..ปล่อยให้ดิฉันเผชิญชะตากรรมคนเดียว..

ฝรั่ง: "Abcd.....efg.." ดิฉันตั้งหลักอยู่พักนึง..เขาพูดอะไรของเขานะ..?..อีกครั้ง.ช้าๆนะค่ะ..อืมมม..เขามาหาเพื่อนเป็นคนป่วยชื่อ Mr.เกรน..แต่บังเอิญ..โทรศัพท์ของเขาเงินหมด!!..ไม่สามารถโทรติดต่อกันได้..เลยไม่รู้ว่าตอนนี้ Mr.เกรน  นอนรักษาที่ตึกใหน??.."OK.." ดิฉันเพิ่งเข้าใจ..พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ทันที..ไม่พูดพล่ามทำเพลง..เพราะเกรงจะพูดไม่รู้เรื่อง(โทรไปต่างประเทศหละ..ซวยแน่!!!) เขาพูดขอบคุณยกใหญ่..สักพัก..เขาก็ยื่นกลับมา..เขาใช้โทรศัพท์ดิฉันไม่เป็น!!..OK..เอาเบอร์มา..ดิฉันจะโทรให้..0817237789.."ฮัลโหล..Mr.เกรน หรือเปล่าค่ะ.."

"เปล่าครับ..ผมเป็นคนไทยครับ.." ดิฉันส่ายหน้า No..No..He is Thai people.."Oo..sory.."เขาพูด..ดิฉันเลยขออนุญาติดูและกดหมายเลขโทรเอง..(ในใจก็คิด..ไม่หล่อ..สายตาก็ไม่ดี)

"ฮัลโหล..Mr.เกรน หรือเปล่าค่ะ.." yess..เสียงปลายสายตอบมา.. ได้เรื่องแล้ว..(ดิฉันดีใจจัง)พร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้เขาคุยกันก่อน..จะได้ดีใจที่กำลังจะได้เจอกันแล้ว..เขาก็ถามหากันว่าตอนนี้อยู่ที่ใหนๆๆๆ..(ดิฉันก็งงงง..ถ้าตัวเองรู้..แล้วมาโผล่ตรงนี้ทำไม...คิดในใจนะคะ)...อ้อ..เขารู้ว่าดิฉันคิดอะไรอยู่..เขาเลยยื่นโทรศัพท์ให้ดิฉันคุย...

 "Hello..Can you speak Thai ?" ..นิดหนอย.." ปลายสายตอบมา (เสร็จตูละ)..ถ้าถามเขาตรงๆเขาคงไม่รู้ว่าตอนนี้เขานอนอยู่ตึกอะไร..ดิฉันจึงบอกเขาว่า.."ขอดิฉันคุยกับพยาบาลหน่อยค่ะ"..."เฮ้ๆๆๆ.." ดิฉันได้ยินเสียงเรียกพยาบาลลอดผ่านโทรศัพท์มา...อ๋ออออ..รู้แล้วอยู่ตึก 4ก..เอาละสิ..ตอนนี้อยู่ชั้น 8 อาคารใหม่ สว. ส่วนตึก 4ก..อยู่ชั้น4 อาคารเก่าห่างจากที่นี่เกือบกิโล..จะบอกทางไปยังไงดีหละ..(ลงลิฟต์ไปชั้น 2 เดินไปทางทิศเหนือ..มีหลายทางอีก..ประมาณเกือบกิโลแล้วเลี้ยวขวา..ขึ้นลิฟต์ไปชั้น4..เดินออกจากลิฟต์หันหน้าไปทิศใต้. แล้วเลี้ยวซ้าย..) โอยย..แม้แต่คนไทยยังบอกยากเลยค่ะ..มองซ้ายมองขวาหาคนงาน..ไม่มี..หา รปภ..ก็ไม่มี..มองหาน้องๆก็หลบ..อย่ากระนั้นเลย..พวกเธอเฝ้าตึกไว้นะ..พี่จะไปส่งแขก..

"Come  here..please.."ไม่รู้พูดถูกหรือเปล่านะ..แต่ว่าแล้วเขาก็รีบวิ่งเข้าลิฟต์ตามดิฉันมา..อยู่ในลิฟต์ 2 คน..สายตาเขามองมาที่นิ้วมืออันเกลี้ยงเกลาของดิฉัน..แล้วพูดขึ้นว่า..คุณยังไม่แต่งงานเหรอ??..(เชอะ!!)..No..No..ดิฉันลูก 2 คนแล้ว.."Oh..my god..Mr.เกรน ต้องชอบคุณแน่ๆ.." ใกล้ตัวเข้ามาทุกที..ออกจากลิฟต์ได้ดิฉันก็จ้ำอ้าวทันที..โอ..คุณเดินเร็วจัง..คุณออกกำลังกายทุกวันรึ?..เขากระหืดกระหอบเดินตามมา.."ใช่..ฉันออกกำลังกายวันละประมาณ 1 ชั่วโมง.. one hour per day.."ดิฉันพูด.."No.. one hour a day.."เขาบอก..เออดีแฮะ..ได้เรียนภาษาอังกฤษ..กระทั่งถึงตึก 4ก..เตียง 10..เพื่อนพบเพื่อนแล้ว..ดิฉันก็กลับค่ะ..

อีกหลายวันถัดมา..เขามาอีกแล้ว..อ้าว!!!..ฝรั่งคนเดิมนี่..น้องๆบอก..ตอนนั้นดิฉันกำลังพูดคุยอยู่กับคนไข้..เขาเดินรี่เข้ามาหาเลยค่ะ..พร้อมทักทาย..ที่รัก..คุณสบายดีหรือ..??..ว้าว..!!! แต่คราวนี้ดิฉันไม่ต้องลำบากอีกแล้ว..เพราะเขามีนักเรียนไทยมาด้วยหลายคน..มาตามหาผู้ป่วยนอนอยู่ตึก CCU..เชิญลงไปชั้น 6 นะน้องขา..เฮ้อ!! Good bye...