ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง       ฉันจึงมาหาความหมาย

ฉันหวังเก็บอะไรไปมากมาย      สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

      บทกวี “ฉันจึงมาหาความหมาย” ของอาจารย์วิทยากร เชียงกูล บทนี้ ได้สะท้อนให้เห็นภาพของ “นิสิต-นักศึกษา” คนหนุ่มสาวผู้อยู่ในวัยที่มุ่งขวนขวายหาความรู้ ไม่เพียงเท่านั้น บทกวีบทนี้ยังส่งคำถามเดียวกันไปยังระบบการศึกษาของไทยด้วย พร้อมทั้งตีความค่านิยมใน “ใบปริญญา” ที่ผู้คนส่วนใหญ่ในสังคม ใช้มันเป็นใบเบิกทางสู่วิถีอันเรียกว่า เป็นเกียรติเป็นศรีแก่วงศ์ตระกูล นั้น ได้ “ให้” อะไร แก่ชีวิตของผู้ที่ถือมันไว้ในมือบ้าง  นอกเหนือไปจากนำไปต่อยอดสร้างเงินสร้างฐานะ  ความมั่งคั่งที่ทุกคนต่างมุ่งหมาย
      จากบทกวีเพียงแค่บทเดียวได้ก่อให้เกิดคำถามขึ้นมากมาย  คำถามที่ยังไม่เห็นคำตอบว่าปริญญาใบนั้นมีคุณค่าในเชิงส่งเสริมจริยธรรม  ศืลธรรมให้แก่ผู้ถือมากน้อยแค่ไหน  ประสาทปัญญาให้แก่ผู้ถือนำไปสร้างสรรค์ต่อสังคมอย่างไร  และที่สำคัญคือปริญญาที่ทุกคนต่างยกย่องได้ก่อจิตสำนึกให้แก่เจ้าของหรือไม่อย่างไร