ใกล้จะสิ้นเดือนแล้วเรา

ผมเองมีอาชีพทำหนังสือมาตลอดตั้งแต่เรียนจบ และแล้วจนวันนี้การทำงานของผมในฐานะของลูกจ้างบริษัทเป็นอันต้องยุติ ที่เป็นอย่างนั้นเพราะผมเลือกเองดังที่เคยเล่าคร่าวๆ ไปแล้วความจริงผมเองก็ไม่อยากจะเล่าให้ใครฟังมากมายถึงสิ่งที่อยู่ในใจต่างๆ เพราะมันไม่ได้มีปัญหาอะไร
                คำถามสำคัญที่พบมากๆ หลังจากที่คนรู้จักต่างรู้ข่าวการออกจากงานของผมคือ แล้วผมจะไปทำอะไรต่อ ผมเองก็ตอบไปหลายอย่างแล้วแต่ว่าใครเป็นคนถาม เพราะมันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมอยากจะทำนี่นา
                ผมอยากทำเพลงให้จบ เพราะตอนนี้มีแต่เนื้อร้อง ทีเด็ดคือก็ผมเล่นกีตาร์ไม่เป็นมากมาย ร้องก็ยังเพี้ยนอยู่เลย แต่ผมคิดว่าเนื้อเพลงผมใช้ได้ ก็ต้องหาวิธีทำเพลงให้ได้ เพราะมันเป็นเพลงที่เนื้อหาสนุกโดยแท้ ผมก็ต้องพยายามต่อไปแม้ว่ามันจะยาวนานแค่ไหน
                ต่อไปผมอยากเขียนการ์ตูนบ้าง เหตุเพราะผมมีพล็อตเรื่องราวต่างๆ ในหัวมาก ครั้นจะทำหนังอะไร ก็ยากเข้าไปใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างคิดว่าพยายามพึ่งตนเองให้มากจึงคิดว่าการเขียนการ์ตูนคงจะช่วยเล่าเรื่องได้ดังนั้นผมจึงซื้อหนังสือมาอ่านและหัดวาดเอง พูดถึงวาดภาพที่ไร ตอนเรียนประถมผมเคยเป็นตัวแทนโรงเรียน อีกทั้งยังเป็นตัวแทนเรื่องเขียนเรียงความ ก็เคยได้รางวัลชนะเลิศของกลุ่มโรงเรียนมาแล้ว ขอขอบพระคุณย้อนหลังไปสิบกว่าปีก่อนยังครูโรงเรียนวัดหอมเกร็ด (อำเภอสามพราน)
                ต่อไป ผมจะเขียนกลอน ซึ่งผมก็เขียนอยู่เยอะมาก ความจริงไม่อยากเรียกว่ากลอนหรือบทกวี เพราะผมพยายามหารูปแบบเป็นของตนเอง โดยเฉพาะการเสียดสีสังคมต่างๆ ผมกำลังสะสมเป็นต้นฉบับอยู่ เสร็จแล้วก็พิมพ์เป็นเล่มจัดจำหน่าย สิ่งที่กังวลคือ ผมพยายามมองถึงเรื่องการออกแบบหนังสือให้โดนใจที่สุด เพราะดูๆ แล้ว หนังสือจำพวกบทกลอนบทกวีนี่ ถ้าคนรุ่นใหม่ๆ เขาทำกัน มันขายยาก ก็จะเจ๊งไม่เป็นท่าให้หมดกำลังใจ  
                ก็อยากจะนำงานเขียนเชิงกลอนกลมาแสดงเพื่อรับคำติชมกัน แต่มันก็เป็นประเด็นที่อ่อนไหวในเรื่องของลิขสิทธิ์ต่อไป (ไม่ได้คิดว่าดีเลิศหรอกครับ แต่ที่น่าห่วงคงไม่ใช่เนื้อหาแต่เป็นการสร้างสรรค์รูปแบบในการนำเสนอมากกว่า)
                ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ภายใต้สถานการณ์ของการกดดันตัวเองทั้งสิ้น โดยเฉพาะระเบียบวินัยในการทำสิ่งต่างๆ มันเหมือนมีตัวเองเป็นทั้งเจ้านายและลูกน้องครับ
                ใกล้จะสิ้นเดือนแล้วครับ สิ้นเดือนนี้ออกจากงานก็ได้ลุยกับเสียทีกับชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง

 

ธนกร แสงสินธุ์
20 ตุลาคม 2551