โทรศัพท์มือถือ+พฤติกรรมแฟน


ผมเองก็มีโทรศัพท์ใช้มือถือ

โทรศัพท์เคลื่อนที่หรือโทรศัพท์มือถือช่วยให้เรามีหูทิพย์ปากทิพย์ คืออยู่ไกลกันเพียงไหนเราก็พูดคุยกันได้ แต่ก่อนทั้งเครื่องโทรศัพท์เคลื่อนที่และค่าการใช้บริการนั้น เรียกว่ามันแพงเสียจนหูเราปัสสาวะได้ หรือว่า ‘แพงหูฉี่’ นั่นเอง แต่เดี๋ยวนี้ทุกอย่างถูกแสนถูกเหลือเกิน และหากเปรียบเทียบกันถึงการ ‘ขูด’ ก่อนที่จะมีกระทิสำเร็จรูป ผมเชื่อว่าเราหลายๆ คนคงจะเคยใช้กระตายขูดมะพร้าวกันมาไม่มาก็น้อย แต่ทุกวันนี้เราก็ขูดบัตรโทรศัพท์กันแทน เอาหน่า ขูดอะไรก็ขูดไป ถ้าใครไปขูดหวยได้เลยเด็ดมาดีๆ ก็แนะนำกันบ้าง ผมนี่ไม่รู้เป็นไรยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งอยากจะแทงหวย

                จริงไหม การที่ค่าบริการมือถือไม่แพงนัก บางทีเราเองก็ใช้เกินความจำเป็น โอ้ย อย่าว่าแต่ค่าบริการเลย ขนาดโทรศัทพ์มือถือซื้อมายังใช้ฟังก์ชั่นมันยังไม่ครบ มีใครไหม ตอนซื้อเครื่องก็อยากได้แบบถ่ายรูปได้ ดูคลิปอ้นได้ ฟังเพลง ฟังวิทยุ ฯลฯ แต่แล้วซื้อมาก็ไม่ได้ใช้ เพราะชีวิตจริงมันไม่อินเทรนด์เท่าเทคโนโลยีของเครื่อง ถ้าเป็นไปได้อยากได้แบบมีฟังก์ชั่นพวกเก็บค่าแชร์ได้ เลี้ยงลูกได้ จับผิดสามีได้ ฯลฯ

                ยังจำได้ไหม ตอนเราซื้อโทรศัพท์มือถือมาใหม่ๆ เราถนอมมันอย่างดี ใส่ซองนะ หาที่วางสวยๆ แต่แล้วพอใช้ๆ ไปซองหายไปไหนแล้ว ที่ว่างโทรศัพท์กลายเป็นที่วางเศษตังค์ ที่เคยกลัวว่าจะหล่นนี่เดี๋ยวก็หล่นเอาๆ มิหนำซ้ำคิดใหม่ว่า มันทนมือทนเท้าดีจัง แหม มองโลกในแง่ร้าย!

            เพราะบางคนก็ยังรักษาอย่างดี
                เอาละ ผมจะปิดท้ายด้วยการพิจารณาว่า การใช้โทรศัพท์ก็เหมือนการมีแฟนได้ใหม่
                ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใหม่ๆ ล่ะผู้ชายมันก็เอาอกเอาใจดีจัง อยู่ๆ ไปกลายเป็นมือสองจะขายกินซะนี่
                ทำไงได้เก่าแล้วนี่ ก็ต้องทนมือทนเท้าสามีเป็นธรรมดา
                แม้โทรศัพท์มือถือและค่าบริการถูกแต่หาชีวิตรักของเราเจอแต่คนเห่อของใหม่ได้กันแล้วเผ่น นี่คือบทเรียนชีวิตที่มีราคาแพงจริงหนอ

                ยุคหูทิพย์ปากทิพย์ทำไมมันเศร้าจัง ใครไม่เห็นด้วยยกมือขึ้น.    

                ธนกร แสงสินธุ์ : เขียน
                19 ตุลาคม 2551