วันนี้อยากเล่าเรื่อง “ร้านโชห่วย” เนื่องจากครอบครัวของพี่สาวคนหนึ่งตัดสินใจซื้อกิจการร้านสะดวกซื้อจากญาติ เพื่อดำเนินการต่อ เปิดร้านเมื่อ 1 พฤษภาคม 2550 ท้าทายกระแสเศรษฐกิจและกระแสทุนนิยม ในขณะที่ห้างดัง ๆ ของนายทุนต่างชาติและของไทยกำลังครอบครองไปทั่วทุกหัวระแหง ทุกตรอกซอกซอย
คำว่า “โชห่วย” มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว โช (หรือออกเสียงให้ถูกต้องว่า...”โชว”) หมายถึง เบ็ดเตล็ด จุกจิก ทั่วๆไป ห่วย หมายถึง สินค้าหรือผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ รวมความ ก็คือ ร้านที่ขายของเบ็ดเตล็ด ทุก ๆ อย่างในชีวิตประจำวันนั่นเอง
พื้นที่ 3 ไร่ กับอาคารอีก 2 หลัง
ครั้งแรกที่จะซื้อกิจการร้านนี้ต่อจากเจ้าของเดิม บรรดาพี่น้องไม่มีใครเห็นด้วย จะไหวหรือเศรษฐกิจแบบนี้ มีแต่ร้านขายของชำปิดกิจการ นี่คิดอะไร หาญกล้าจะเปิดร้านค้าของชำ... พี่สาวพี่เขยยิ้ม ๆ ตอบง่าย ๆ ว่าได้สิ...ชอบ บรรยากาศดี ที่ดิน 3 ไร่ มีโรงโล่งสำหรับขายของมีบ้านพัก 2 หลัง มีสุนัขพันธุ์ทางที่เจ้าของทิ้งไว้ให้อีก 2 ตัว กับพืชพันธุ์ไม้สารพัด สารพัน ทั้งไม้ดอก ไม้ประดับ และพืชสวนครัว อยู่ใกล้ วัดปลักไม้ลาย บ้านหนองงูเหลือม ต.ทุ่งขวาง อ.กำแพงแสน จ.นครปฐม ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางไร่อ้อยนับพันไร่ มองหาไม่เจอบ้านเลยสักหลัง
ท่ามกลางไร่อ้อย ใกล้วัดปลักไม้ลาย แหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรของกำแพงแสน
ที่แปลกก็คือ ร้านนี้ขายได้ขายดี ยอดขายไม่เคยตก ลองคุยเล่น ๆ กับพี่เขยซึ่งอยู่ประจำร้านว่าเพราะอะไร ได้รับคำตอบแกมหัวเราะ ว่าเพราะขายของราคายุติธรรม ไม่เอากำไรมาก ขายที่คนต้องกินต้องใช้ ตั้งแต่ น้ำปลา น้ำตาล กาแฟสำเร็จรูป น้ำอัดลม นมกล่อง นมข้น สบู่ ยาสีฟัน ขนมเด็ก ของเล่น การ์ดเติมเงินโทรศัพท์ รองเท้า ถุงเท้า ผ้าอ้อมเด็ก และอื่น ๆ จิปาถะ เรียกง่าย ๆ ภาษาบ้าน ๆ ว่า สากกะเบือยันเรือรบ นอกจากนี้ลูกค้าอยากได้อะไรก็สั่งได้ เจ้าของร้านก็จะไปหามาตามความต้องการ (คล้าย ร้านจีฉ๋อย หน้าตลาดสามย่านที่เด็กจุฬา ฯ รู้จักดี เป็นร้านสะดวกซื้อที่มีทุกอย่าง อะไรไม่มีก็ไปหามาจนได้)
ขายทุกอย่างที่ต้องกินที่ใช้
ยามเย็นจะมีลูกค้าตัวเล็ก ๆ มาเล่นเครื่องเล่นที่จัดบริการไว้ให้หน้าร้าน ทำให้ร้านเล็ก ๆ สดชื่น แจ่มใส ระงมไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงตะโกนอย่างสุขใจ ลูกค้าร้านนี้จะเป็นขาประจำ อุดหนุนกันทุกวัน วันละหลาย ๆ รอบ ที่นี่ผู้คนไม่นิยมซื้อของทีละมาก ๆ จะใช้จึงมาซื้อ ใช้มอเตอร์ไซล์คบ้าง จักรยานบ้างเป็นพาหนะกันทั้งวัน บ่าย ๆ จะมีผักผลไม้ที่นำมาให้เจ้าของร้าน ขอจ่ายเงินก็ไม่ยอม บอกว่าปลูกเอง บางวันมีอาหารเย็นใส่ปิ่นโตมาให้อีกต่างหาก ทั้งปลาทอด น้ำพริก ที่แบ่งปันมาให้ด้วยเกรงว่าเจ้าของร้านจะไม่มีเวลาทำอาหาร
พันธุ์ไม้หลากหลาย..ชบาฮอลแลนด์ ดอกบัว มะม่วงหาวมะนาวโห่ พุดน้ำบุศย์
พันธุ์ไม้หลังบ้าน..ไผ่ มะเฟือง บานชื่น และอื่น ๆ
เจ้าของร้านโชห่วยร้านนี้จึงมีความสุขตามอัตภาพ ยอดขายไม่พุ่งกระฉูด แต่ขายได้ทุกวัน ที่สำคัญทั้งคนขาย คนซื้อมีความสุข แบ่งปันกันเหมือนญาติสนิทที่คุ้นเคย เศรษฐกิจไม่ดีก็ไม่มีผล เพราะขายของที่ต้องกินต้องใช้ ในราคาญาติมิตร ที่สำคัญและแตกต่างจากที่อื่นคือ การสร้างสายใยแห่งความเอื้ออาทร ผูกพัน แบ่งปันน้ำใจ พึ่งพากัน จะพูดให้ทันยุคทันสมัยก็ต้องบอกว่า เป็นเศรษฐกิจพอเพียง อย่างแท้จริง 
พี่เขยเจ้าของร้านผู้แสนสุโขในชีวิต กับกล้วย มะละกอพันธุ์ปลักไม้ลาย กระเจี๊ยบ...
คนไม่มีรากลองถามเล่น ๆ ว่า...ทำการค้าอย่างนี้แล้วจะรวยหรือ... พี่เขยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ไม่รวยหรอก แต่ไม่จน อยู่ได้ มีความสุขอย่างนี้แล้ว จะรวยเงินมาก ๆ แต่เหนื่อยสายตัวแทบขาดไปทำไมมี ... เท่านี้พอแล้ว...
น่าจะจริงนะ...คนเราลองคิดได้ว่า...เท่านี้พอแล้ว...ชีวิตก็กลายเป็นชีวิตที่มีความสุข สุขเพราะรู้จักพอ รู้จักหยุด เลยไม่ต้องทุกข์ร้อน วุ่นวายไปกับราคาหุ้นที่ขึ้น ๆ ลง ๆ เศรษฐกิจที่ถดถอย และอีกสารพันปัญหา...เหมือนที่กำลังเป็นกันอยู่ทั่วประเทศ
“เพียงพอและพอเพียง”...เป็นเช่นนี้เอง...
ข้อมูลน่าสนใจ
ข้อมูลจากกรมการค้าภายใน พบว่า ปัจจุบันมีสาขาของห้างดัง ๆ เช่นเทสโก้อยู่ทั้งสิ้น 285 สาขา บิ๊กซี 53 สาขา แม็คโคร 23 สาขา คาร์ฟูร์ 26 สาขา แต่จากการตรวจสอบข้อมูลของกรมพัฒนาธุรกิจการค้า พบว่าส่วนของโลตัสมีสาขาที่เปิดแล้วและกำลังจะเปิดรวม 341 สาขา บิ๊กซี 59 สาขา แม็คโคร 33 สาขา คาร์ฟูร์ 26 สาขา
....กล่าวกันว่า ไทยคือฐานใหญ่ของค้าปลีกยักษ์….เพราะในภูมิภาคเอเชีย พบว่าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เหล่านี้ เปิดสาขาในประเทศไทยมากที่สุด อย่างเช่นที่ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่มีพื้นที่กว้างใหญ่กว่าประเทศไทยหลายเท่า กลับเปิดสาขารวมกันทั้งประเทศเพียง 145 แห่งเท่านั้น แบ่งเป็นคาร์ฟูร์ 60 แห่ง เทสโก้ 40 แห่ง แม็คโคร 5 แห่ง วอลมาร์ท 40 แห่ง (ข้อมูลจาก http://www.chiangmainews.co.th/viewnews.php?id=5954&lyo=1)
เพิ่มเติมโดยบันทึกของคุณกวิน ที่นี่ค่ะ http://gotoknow.org/blog/pbk/184470
Big Cancer@177986
เสาเข็มเต็มตรอกสร้าง บิ๊กซี (Big Cancer)
เสียงปะทะปถพี- ภพก้อง
บอกบ่ง*ว่าทุนนี- ยมรุ่ง..เรืองแฮ
โชห่วยโหมไห้ต้อง หมดเนื้อหมดตัว
คน..มัวเมาเค่าห้าง อาบแอร์
คน..มากหนอจอแจ จ่ายซื้อ
คน..โตโธ่ตอแหล รักชาติ
คน..ใหญ่ใจซื่อบื้อ บ่คุ้มครองไทย
พิษภัยเศรษฐกิจล้น เรื้อรัง
ควรใคร่ครวญระวัง ค่ำเช้า
สาวเอยหนุ่มเอยยัง มีเรี่ยว..แรงเอย
อย่าย่อกายกราบเท้า ฝรั่งแล้วลืมเมือง
*บอกบ่ง-บ่งบอก
ปล.แต่งไว้เมื่อครั้งที่ห้าง BigC กำลังก่อสร้างที่เมือง นครสวรรค์
อ้างอิง
http://www.chiangmainews.co.th/viewnews.php?id=5954&lyo=1
http://salathai.tourinthai.com/sitetravel/travel-detail.php?travel_id=194
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"> </p>
สวัสดีครับ
สวัสดีครับ
เป็นตัวอย่างของเศรษฐกิจพอเพียงที่เป็นรูปธรรมดีมากครับ
อยากให้มีโชวห่วยแบบนี้มากๆ แทนห้างยักษ์ใหญ่ทั้งหลาย
สวัสดีค่ะคุณครูโย่ง
รวดเร็วว่องไวมากเลยค่ะ...
ขอบคุณค่ะ...^_^...
สวัสดีค่ะ ท่่าน small man~natadee
พี่เขยเจ้าของร้าน เคยเป็นอดีตนายช่างพิพม์ ที่วงการโรงพิมพ์เรียกว่า "อาจารย์จั๊ว" เนื่องจากคร่ำหวอดในวงการ มีฝีมือขนาดที่ว่า แก้แท่นพิมพ์ที่เสียได้โดยไม่ต้องตามช่างจากต่างประเทศ ตรวจระดับสีด้วยตา โดยมีความต่างจากการตรวจด้วยคอมพิวเตอร์เพียง 0.02 เป็นนายช่างที่หลายโรงพิมพ์อ้อนวอนให้เป็นที่ปรึกษา ...
แต่เขาก็เลือกการใช้ชีวิตเรียบง่ายและมีความสุขกับธรรมชาติและ...ความอบอุ่น เอื้ออาทร ที่ร้านโชห่วยเล็ก ๆ ในชนบทที่แสนสุขค่ะ
(^__^)
;)
ชอบค่ะ ชอบเรื่องที่เล่า ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ Ms.Q
ยินดีต้อนรับและดีใจที่ชอบเรื่องนี้ค่ะ
(^__^)
สวัสดีค่ะพี่ Bright Lily
ขอบคุณมากค่ะ...^_^...
มีคนที่คิดเช่นนี้อีกมากเลยค่ะ...สังคมของเรายังน่าอยู่นะคะ
อ่านแล้วอมยิ้ม.. แอบฝันว่าจะมีร้านโชวห่วยเปี่ยมสุขเช่นนี้มาก ๆ ในเมืองไทย
พูดถึงห้างดัง ๆ แล้วก็เศร้าใจ รุ่นพี่นักข่าวคนหนึ่งถูกห้างโลตัสฟ้องอย่างไม่เป็นธรรม หลาย ๆ คนเลยต่อต้านด้วยการหยุดซื้อของห้างนี้
พอดีกว่า.. เดี๋ยวเรื่องจะยาวและร้อนแรงไปเสียเปล่า ๆ
ชื่นชมความสุขของร้านโชวห่วยแห่งนี้ ก็พลอยมีความสุขไปด้วยแล้วค่ะ ..^__^..
ว่าอยู่..ใครหนอจะเอาสินค้าห่วยๆมาโชว์มาขาย ที่แท้ก็มาจากภาษาต่างชาตินี่เอง
เพียงพอในความพอเพียง
พอเพียงเพราะมีจุดยืนที่เพียงพอค่ะ
พอเพียง อยู่บนความเป็นไทย มีความสุข
สวัสดีคนไม่มีราก
บทความนี้มาเร็วทันใจ เห็นเพิ่งจะพูดอยู่ว่าจะเขียน ... เป็นร้านที่น่าไปเยี่ยมชมมาก ดูแล้วอุดมสมบูรณ์ มีทั้งต้นไม้ ดอกไม้ ใบหญ้าดูเขียวชอุ่มดี อย่างนี้คนไม่มีรากจึงไปบ่อย ๆ นี่เอง
ปัญหาเรื่องร้านค้าโชห่วยที่ต้องปิดตัวเอง ก็เป็นเพราะสู้ราคาและต้านความทันสมัยที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ไหว แต่ร้านนี้...พออยู่พอกิน พอเพียง เพียงพอเช่นนี้เอง จึงมีความสุข อยู่ชุมชนก็เหมือนอยู่กับญาติ มิตร
เป็นชีวิตที่น่ายกย่องมาก ถ้ามีโอกาสพี่คงได้ไปเยี่ยมบ้างนะครับ
อ่านแล้วยิ่งอยากกลับบ้านใหญ่เลยครับ..เฮ้อ...
+ หวัดดีค่ะพี่คนดอกไม้สีม่วง....อิ อิ...
+ อ๋อยคนหนึ่งละค่ะ...ที่ชอบซื้อของที่ร้านโชห่วยค่ะ...
+ ก็อยากให้ทุกคนได้มีอาชีพทำมาหากินกันแบบถ้วนทั่วค่ะ...
+ ที่สำคัญเราได้คุยฉันญาติมิตรกันด้วยค่ะ...
+ แต่ถ้าไปซื้อที่ห้างใหญ่...ไม่รู้จะไปคุยกับใคร...
+ ออ...ป้าคนดอกไม้สีม่วงอย่าลืมไปเยี่ยมดู..ว่าเพื่อนแอมแปร์ใน G2K มีใครบ้างนะค่ะ...
+ คิดถึงค่ะ
สวัสดีค่ะคุณคนไม่มีราก
มาสนับสนุนโชวห่วยด้วยคนค่ะ อยากให้กิจการของคนในพื้นที่อยู่ได้ โดยไม่ต้องพึ่งร้านค้าปลีกต่่างชาติค่ะ อยู่ที่ทุกคนร่วมมือร่วมใจกันทุกฝ่าย พึ่งพาอาศัยช่วยเหลือซึ่งกันและกันก็จะทำให้สามารถอยู่ได้สบายๆแบบนี้ค่ะ บรรยากาศดีมากเลยค่ะ
วันนี้แวะมาพอดี ก่อนจะไปที่รร.สอนคนตาบอดครับ
ชอบแนวคิดของพี่เขยคุณคนไม่มีรากมากครับ
พอเพียง จึงเพียงพอ
ขอบคุณเรื่องราวดี ๆ ครับ
แวะมาอีกทีว่า พรุ่งนี้ถ้าตอนเย็นว่าง จะชวนมางานทำบุญประจำปีนะครับ เย็นนี้น้องอ้อมคงติดต่อไปครับ
สนุกและมีความสุขกับการสอนนะครับ
สวัสดีค่ะคุณใบไม้
เป็นร้านโชห่วยที่มีความสุขมากค่ะ กิจกรรมมากมาย ดูแล้วร้านนี้กลายเป็นที่รวมตัวกันทุกตอนเย็น พ่อแม่จะมาซื้อของใช้ เด็ก ๆ จะมาเล่นเครื่องเล่น หนุ่มสาวมานั่งคุยกันก้บ "ลุงไ เจ้าของร้าน ...บางทีก็มานั่งเล่นดนตรีกันด้วย ช่วงปีใหม่จะมีการจับฉลากของขวัญ ตอบแทนลูกค้า...โอย สนุกสุดใจค่ะ
...มีเวลาจะค่อย ๆ เล่าค่ะ...^_^...
สวัสดีค่ะ พิชชา
ยินดีต้อนรับและขอบคุณมากค่ะ
คนไม่มีรากชอบดอกไม้สีม่วงมากกกกกกก.......
ถูกใจมาก ๆ ค่ะ....^_^....
โชห่วย...แต่ไม่ห่วยค่ะ...