เรื่องที่ ๒๐ ดูจิต
หลังจากที่อาจารย์บังเอกิได้มรณภาพไปแล้ว คนตาบอดคนหนึ่ง ๆซึ่งอยู่ใกล้ๆ กันกับวัดที่ท่านอาจารย์ได้เคยพำนักอยู่ ได้พูดกับเพื่อนของเขาคนหนึ่งว่า
“เพราะผมตาบอด ผมจึงไม่สามารถเฝ้าดูและสังเกตใบหน้าของคนอื่น ๆ ได้ ดังนั้นผมจึงต้องวินิจฉัยลักษณะอุปนิสัยของแต่ละคนโดยสังเกตเอาจากเสียงพูดของพวกเขาเหล่านั้น ซึ่งตามปกติ เมื่อผมได้ยินใครคนหนึ่งกำลังแสดงความยินดีในความสำเร็จหรือในความสุขของบุคคลอีกคนหนึ่ง ผมก็จะได้ยินน้ำเสียงแห่งความริษยาปรากฏอยู่อย่างลึก ๆด้วย และเมื่อมีการแสดงความเสียใจและเห็นใจในโชคร้ายของบุคคล ผมก็จะได้ยินความพอใจและความเบิกบานใจ ราวกับว่าคนที่เสียใจนั้นมีความดีใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ยังมีบางสิ่งหลงเหลืออยู่ให้เขาได้กอบโกยเอาไว้บ้างในโลกส่วนตัวของเขานั้น”
“อย่างไรก็ตาม จากประสบการณ์ของผมทั้งหมดที่ผ่านมา เสียงของท่านอาจารย์บังเกอินั้น ปรากฏมีแต่ความจริงใจอยู่เสมอ เมื่อใดก็ตามที่ท่านพูดแสดงความสุขและความยินดีออกมา ผมก็จะไม่ได้ยินอะไรเลย นอกจากความสุขและความยินดี และเมื่อใดก็ตามที่ท่านพูดแสดงความเสียใจและเศร้าใจออกมา ก็มีแต่ความเสียใจและความเศร้าโศกเท่านั้นที่ผมได้ยิน”
“ไม่มีสิ่งใดเลย”
