ไม่ธรรมดาสำหรับเด็กๆที่อมก๋อยมันมีคุณค่ามาก

              บันทึกหน้านี้ขอยกให้โรงเรียนอมก๋อยวิทยาอีกครั้ง เพราะมีอะไรที่น่าสนใจอีกมาก

              สุริยา เด็กหนุ่มทำหน้าเป็นผู้ช่วยช่างในร้านซ่อมรถ"สิงห์หวย" เขามีรายได้ประจำ เขาเรียนจบจากโรงเรียนอมก๋อยวิทยาเมื่อปีที่แล้ว ร้านสิงห์หวยเป็นร้านของครูสิงห์หวย 

                เด็กๆที่นี่ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวเกษตรกรและเป็นชาวเขาหลายเผ่า ระยะทางจากบ้านมาโรงเรียนไกลมากแต่ไม่เป็นอุปสรรคเพราะโรงเรียนจัดที่พักให้ บางคนอาจพักที่โรงเรียนเป็นแรมเดือน

                การเปิดสอนวิชาชีพเป็นสิ่งที่จำเป็นแต่ก็มีปัญหาเรื่องครูสอนวิชาชีพ จะเรียกว่าปัญหาก็คงไม่ใช่ น่าจะเป็นโอกาสดีที่ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการศึกษามากกว่า เพราะทำให้มีครูท้องถิ่นที่สอดคล้องกับความต้องการ ทั้งครูมินทร์ (สอนเลี้ยงวัว) ครูพัชรินทร์(สอนทอผ้า) และครูสิงห์หวย เจ้าของร้านซ่อมรถประจำอำเภอ ครูสิงห์หวยเป็นครูอีกคนที่ไม่เพียงแต่ตั้งใจ และเมตตาสอนเด็กๆอย่างต่อเนื่องเท่านั้นแต่ยังรับเด็กคนที่พอมีฝีมือและขาดแคลนเป็นลูกจ้าง ให้เงินเดือนประจำ ทำให้เขามีรายได้เช่นสุริยา

            วันนี้สุริยาอาจจะยังไม่ได้เรียนต่อเพราะต้องช่วยเหลือครอบครัว รายได้ที่เขาได้รับสามารถดูแลครอบครัวได้เขาบอกว่าถ้าเขาชำนาญขึ้น ฝีมือดีขึ้น รายได้จะเพิ่มและเขาอาจจะได้เรียนเพิ่มเติม

              เช่นเดียวกับเด็กๆที่เรียนทอผ้ากับครูพัชรินทร์วันนี้ไม่เพียงแต่เป็นลูกมือแต่ยังมีรายได้ กลับบ้านนำความรู้ ไปช่วยทอผ้า สร้างรายได้ให้ครอบครัวอย่างน่าภูมิใจมั๊ยคะ....ต้นแบบโรงเรียนในฝันบนดอยสูง....มีโอกาสจะไปเยือน