เรื่องที่ ๑๘ ปล่อยวาง
ครั้งหนึ่ง พระภิกษุทันซันและเอกิโด ร่วมเดินทางไปตามถนนซึ่งเป็นโคลนตมสายหนึ่ง ขณะนั้นฝนกำลังตกหนัก จึงทำให้น้ำเจิ่งไปทั่วถนน เมื่อทั้งสองรูปเดินมาถึงหัวโค้งถนน ก็พบหญิงสาวสวยคนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อกิโมโนไหมที่มีสายคาดเป็นแพรเนื้อดี เธอไม่อาจเดินข้ามห้วงน้ำที่กำลังเจิ่งถนนตอนนั้นได้ เพราะเกรงเสื้ออันสวยงามของเธอจะเปียกปอน
ทันใดนั้น พระภิกษุทันซัน ได้เดินเข้าไปหาหญิงสาวผู้นั้นและกล่าวว่า “มานี่ซิเธอ ฉันจะช่วย” ว่าแล้วก็อุ้มหญิงสาวนั้นบุกข้ามห้วงน้ำนั้นไป
พระภิกษุเอกิโด ได้มองดูการกระทำของเพื่อนร่วมทางอย่างเงียบ ๆ และมิได้ปริปากพูดอะไรขึ้นอีกเลย ทั้งสองรูปเดินทางต่อไปจนถึงค่ำ และเข้าอาศัยพักอยู่ในวัดแห่งหนึ่ง เมื่อต่างฝ่ายได้จัดที่ทางเรียบร้อยแล้ว เอกิโดจึงได้กล่าวขึ้น ด้วยอดรนทนไม่ได้อีกต่อไปว่า
นี่แน่ะท่าน ในฐานะที่เราเป็นสมณะ ไม่ควรบังอาจเข้าไปใกล้สตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสตรีที่สาวและสวย เพราะมันเป็นอันตรายต่อพรหมจรรย์อย่างร้ายกาจ เมื่อกลางวันนี้ ทำไมท่านจึงเข้าไปอุ้มหญิงสาวผู้นั้น”
“ผมวางเธอไว้ที่นั่นตั้งแต่กลางวันนั้นแล้ว” พระภิกษุทันซันตอบ “ท่านยังอุ้มเธออยู่อีกหรือ”
