คิดถึงพี่น้องชาวลาวอยู่มิรู้หาย

         ผู้เขียนมีโอกาสเดินทางไปเยือนพี่น้องชาวลาว ณ แขวงจำปาสัก โดยผ่านด่านช่องเม็ก อ.สิรินธร จ.อุบลราชธานี เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2551 ที่ผ่านมา เก็บภาพและสีสันความเป็นลาวอันสวยงามของธรรมชาติ และความน่ารักของผู้คนมาฝาก เพื่อเป็นรอยรำลึกอันเมื่อในอดีตนั้นเคยได้ไปเยือนและเก็บภาพความทรงจำรำลึกนึกถึงถึงอยู่มิลืมเลือน.....

  

[ข้ามแพขนานยนต์สู่เมืองจำปาสัก อดีตนครหลวงลาวใต้]

 

[ในเมืองจำปาสักได้พบพระพุทธรูปปูนปั้นศิลปะลาวใต้หันหน้าสู่แม่น้ำโขงเชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ และสภาพบ้านเรือนพี่น้องชาวลาวและที่น่าสังเกตุคือเสาเรือนจะตั้งอยู่บนเสาปูนทุกต้นและวัฒนธรรมในการสร้างบ้านจะเริ่มก่อสร้างจากฐานล่างไปสู่ข้างบน ซึ่งต่างจากบ้านเรือนในชนบทของชาวไทยที่จะสร้างจากข้างบนลงสู่ข้างล่าง]

 

[ปราสาทวัดพู อารยธรรมของอาณาจักรขอมโบราณ]

 

[พระพุทธรูปปูนปั้นหน้าลาวศิลปะล้านช้างที่สวยสดงดงามประดิษฐานอยู่ในปราสาทวัดพู และ เทวรูปศิลปะขอมโบราณตั้งอยู่ข้างทางเดินขึ้นปราสาท]

 

[ทัศนียภาพรอบๆบริเวณปราสาทวัดพู]

 

[ผู้แก่ผู้เฒ่าชาวลาวได้เตรียมเครื่องไหว้สักการะพระพุทธรูป และน้องสาวชาวลาวผู้น่ารักที่มีน้ำใจช่วยถือกล้องถ่ายรูปพร้อมขาตั้งไว้ให้ในขณะที่กำลังใช้มือรองน้ำศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของชาวลาวมาลูบใบหน้าเพื่อเป็นสิริมงคล]

 

[รางน้ำศักดิ์สิทธิ์แกะสลักด้วยไม้รองรับน้ำที่ไหลมาจากยอดเขาเบื้องบน และภาพพื้นกรวดหลากหลายที่ผู้คนเหยียบย่ำเข้าสู่ตัวปราสาท]

 

[ภาพมุมสูงมองลงมาข้างล่างเป็นทางเดินประดับด้วยศิวลึงค์แกะสลักด้วยแท่งหินเรียงราย]

 

[ภาพแกะสลักหินนูนต่ำภายในบริเวณตัวปราสาท แสดงถึงศิลปะอารยธรรมขอมโบราณอันรุ่งเรืองในอดีต]

 

[ชาวลาวตั้งร้านขายสินค้าที่ระลึกทำด้วยไม้แท้กลึงเป็นเครื่องใช้หลากหลายชนิด และแม่หนูน้อยน่ารักกำลังหิ้วสินค้ามาจำหน่ายให้นักท่องเที่ยว หนูจงทำและภูมิใจเถิดถ้าอาชีพนั้นบริสุทธิ์มิได้เอาเปรียบและคดโกงใคร]

 

[ภาพบ้านเรือนชาวลาวริมฝั่งแม่น้ำใกล้ท่าแพขนานยนต์ และจากลาอดีตนครหลวงลาวใต้ เมืองจำปาสักเมื่อตะวันได้ลับขอบฟ้าเหนือขุนเขาและสายน้ำที่ไหลเอื่อยเลาะเรื่อยจากไปไม่มีวันหวนกลับเหลือเพียงรูปภาพและความทรงจำที่ยังรำลึกในรอยอยู่มิรู้หาย]

สักทอง ร่มไม้ใหญ่ใกล้ทาง