กวี คือผู้เสพความงามเป็นอาหาร แต่...ชาวบ้าน เสพอาหารเพื่อ ...ความงามของชีวิต

 

 

 

 

 

ภาพนี้มีแง่คิด ๑

         ในท่ามกลางเวิ้งว้างของสายน้ำหลี่เจียงแห่งกุ้ยหลิน

         ความงามยามพลบค่ำ

         เงาแห่งขุนเขาในจินตภาพสะท้อนผิวน้ำงดงามราวกับกวีแต่งแต้มไว้มิปาน

         สีสันแห่งสายัณห์สมัยมีเสน่ห์ลึกล้ำยิ่งนัก

         ชีวิตหนึ่งกับแพแลกลมกลืนกับฉากอันน่าพิสมัยนั้น

         นกกาน้ำสองตัวเกาะนิ่ง รอคำสั่งเพื่อล่ามัจฉาใต้ผิวน้ำอันเรียบใสราวผิวกระจก 

         ฉากไล่ล่ามัจฉาอันน่าระทึกใต้ผิวน้ำอันสงบถูกซ่อนไว้

         ชีวิตหนึ่งถูกล่าเพื่อความอยู่รอดของอีกชีวิตหนึ่ง

         แม้ในยามเวลาอันควรน่าอภิรมย์

         แม้ชาวประมงจะดูมุ่งมั่นเพื่อหาเลี้ยงชีวิต

         ดูเหมือนจิตมิเคยคิดพิสมัยในฉากอันงดงามราวสวรรค์บนดิน

         เพราะชีวิตที่งดงามคือการอิ่มท้อง

         เพราะชีวิตที่ยังหิวโหย

        เพราะอีกหลายชีวิตรออาหารมื้อค่ำที่จะมาถึง

        จะไยดีอะไรกับฉากอันน่าชวนฝันนั้นเล่า

        แต่สำหรับกวีแล้ว   ชีวิตที่ประทับกับฉากนั้น น่าตื่นตาตื่นใจราวกับได้อาหารอันโอชะ

        กวี คือผู้เสพความงามเป็นอาหาร

       แต่...ชาวบ้าน เสพอาหารเพื่อ ...ความงามของชีวิต