วันนี้วันศุกร์อีกแล้ว ที่ทำงานผมเรียกเสาร์น้อย

และยิ่งเป็นวันแรกๆของปีงบประมาณด้วยแล้ว

สำหรับผมวันนี้คือ...วันปล่อยผี ให้ไปเที่ยวเล่น...ฮา

 

ภาษาอังกฤษเค้าจะพูดว่า

Thank God It’s Friday - TGIF  เนื่องจากวันศุกร์คือวันที่เราทำงานเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ เริ่มมีการใช้ครั้งแรกใน USA และแพร่หลายไปทั่ว เป็นการกล่าวเพื่ออวยพร ขอให้มีความสุขในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่จะถึง ประมาณนี้อ่ะครับ

 

อย่ากระนั้นเลย เรามาหาอ่านอะไรที่มันประเทืองปํญญา แต่ว่าไม่เครียดกันดีกว่า วรรณกรรมนี้มีชื่อว่า สรรพลีห้วน ครับ

 

ไม่รู้ว่าคนแต่งใช้เวลาในการแต่งกี่วัน กี่เดือน กี่ปี

สำหรับผมอ่านมาตั้งกะปี ๔๘ จนถึงวันนี้ก็ยังอ่านไม่จบสักที สรุปเรื่องสั้นๆ ก็คือว่าเจ้าเมืองท้าวโคตวย จะหาคู่ให้ลูกชายชื่อ ไดหยอ ก็มีเรื่องราวการผจญภัยนิดหน่อย

และตามสูตรวรรณคดีไทยก็ต้องมีฤาษี มีโจร อะไรต่อมิอะไรมากมาย... เอิ้ก

...

สรรพลีห้วน เป็นวรรณกรรมพื้นบ้านของจังหวัดนครศรีธรรมราช ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นผู้ประพันธ์ สันนิษฐานกันว่าคงจะเป็นปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา....แต่ดูตามภาษาที่ใช้ควรจะไม่เกิน ๑๐๐ปี

......

สรรพลี้หวนควรอ่านตามบ้านร้าง        หนำหรือห้างคลองทะเลนอกเคหา

จะดีร้ายปลายคำเป็นธรรมดา             นอกภาษานิทานอ่านอย่าแปล

เหมือนแบบเก่าเอาชื่อถือเป็นหลัก      ถึงที่รักก็เฉยอย่าเผยแผ่ 

ให้อภัยหนุ่มสาวทั้งเฒ่าแก่                 สำราญแท้เชิญท่านมาอ่านกันฯ

.......

นัคครังยังมีเท่าผีแหน                      กว้างยาวแสนหนึ่งคืบสืบยศถา

เมืองห้างกวีรีหับระยับตา                 พันหญ้าคาปูรากเป็นฉากบัง

สูงพอดีหยีหิบพอหยิบติด                 ทองอังกฤษสลับดีด้วยหนีหัง

กำแพงมีรีหายไว้ขอดัง                    เจ้าจอมวังราโชท้าวโคตวย

มีเมียรักพักตร์ฉวีดีทุกแห่ง               นั่งแถลงชมเชยเคยฉีหวย

เจ้าคีแหมรูปโอเมียโคตวย                ท้าวหวังรวยกอดินอยู่กินกัน 

มีลูกชายไว้ใยชื่อไดหยอ                  เด็กไม่ลอเกิดไว้ให้ทีหัน

นอนเป็นทุกข์ดุกลอยิ่งคอดัน           ให้ลูกนั้นหาคู่เป็นหูรี

ต้องไปขอลูกสาวท้าวโบตัก             มันตั้งหลักอยู่ไกลเมืองไหหยี

เป็นลูกเชื้อเนื้อนิลนางหินปลี้            เมืองห้างชีปกครองทั้งสองคน 

หยิบกระดาษดินสอมาจอดับ             เขียนแล้วพับอ่านดีครบสี่หน 

ให้เสนีมีฝีมือถือนิพนธ์                      เด็กหนึ่งคนก้มพักตร์มาดักรอ

จึงจัดใช้เสนีให้คลีหาน                     สู้รีบผ่านบายพักตร์เถอะดักหยอ

ข้าเป็นโรคเหน็ดเหนื่อยตัวเดือยปอ   รักษาพอมาคลายกินหายฟี

แต่นายใช้จำกัดดัดไม่ขอ                 ถึงเด็กล้อไปไกลถึงไหหยี

รับสาโรโคตวยฉวยทันที                  จากบุรีเร็วพลันดันไม่รอ

เข้าป่าแกแลทั่วกลัวผีเห็น                 เดินจนเย็นเพราะหลงเข้าดงหลอ

พบสระสีบัวชุกดุกขึ้นออ                   เด็ดสองกอดมกลิ่นช่างเหม็นดี

ชะนีหงส์ลงดินมากินน้ำ                    เดินมุ่งตามเห็นรอยหอยกับหมี

พบถ้วยอ่างกระถางใหญ่ไหของคี     ใครมาตีแตกสะเก็ดเหมือนเด็ดยอ

เที่ยวจอดลยลเค็จไม่เสร็จเรื่อง          ใกล้ถึงเมืองหิวจี๋ไม่มีหอ

อดข้าวน้ำสามวันดันทั้งวอ                 บอบเสียพอตัวกูเรื่องหูรี

พบดอกตอกอดำจำต้องเด็ด             ยีให้เหม็ดเกลี้ยงวาวเหมือนหาวสี

บรรลุถึงเขตทางเมืองห้างชี              เจ้าธานีหัวด่างเป็นสางคลอ

กำแพงกอตอดานทหารเฝ้า              เสียงคนฉาวเข้าไปถึงไดหลอ

พวกเสนาจีนเจ๊กเด็กมารอ                 มายืนออถามดูว่าหูดี

เราจากไกลไฉ่แข็งเก่งนักหนา           ถือสาราจะมาเฝ้าท้าวไหหยี

จากโบตักจอมวังผู้หวังดี                   เจ้าหินปลี้คีหันหรือฉันใด 

.....

มันยังไม่จบนะครับ ยังมีต่อ เอาแค่พอหอมปากหอมคอ

ไปอ่านกันต่อที่นี่แล้วกันนะครับ

http://www.geocities.com/hhs9lu/hee/hs9lu.htm

ขอให้มีความสุขวันหยุดสุดสัปดาห์นี้นะครับ