ริบบิ้นสีฟ้ามีความรู้สึกดีๆมาให้
ครูคนหนึ่งที่นิวยอร์คตกลงใจจะแสดงความชื่นชมนักเรียนไฮสคูล
ชั้นปีสุดท้ายที่เธอสอนด้วยการบอกเขาเหล่านั้นว่าแต่ละคนมีคุณค่า
เศษต่างจากคนอื่นอย่างไรบ้าง
เธอเรียกนักเรียนทุกคนไปหน้าชั้นทีละคน
แรกสุดเธอบอกแต่ละคนว่าพวกเขามีคุณค่าเพียงใดทั้งต่อตัวครูและ
ต่อเพื่อนร่วมห้อง 
จากนั้นเธอก็มอบริบบิ้นสีฟ้าพิมพ์ด้วยตัวหนังสือ
สีทองเป็นของขวัญให้ 
 ข้อความบนริบบิ้นมีว่าฉันเป็นคนมีคุณค่า
จากนั้นครูให้นักเรียนทำงานกลุ่มของชั้นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
ด้วยวัตถุประสงค์
เพื่อดูว่าการแสดงความชื่นชมยกย่องผู้อื่นส่งผลอย่างไรต่อคนในชุมชน
เธอมอบริบบิ้นแก่นักเรียนคนละสามเส้น 
 ให้นักเรียนเผยแพร่การรับรู้และ
ชื่นชมคุณค่าผู้อื่นในวงกว้างออกไป 
 จากนั้นนักเรียนจะต้องติดตามผลและ
ดูว่าใครยกย่องใครบ้าง 
 แล้วนำกลับมารายงานในห้องภายในหนึ่งสัปดาห์
นักเรียนชายคนหนึ่งเข้าพบผู้บริหารระดับรองที่ทำงานในบริษัทใกล้ๆ
เพื่อยกย่องที่ชายผู้นี้เคยช่วยเขาวางแผนอาชีพในอนาคตแล้วมอบริบบิ้นติดให้บนเสื้อเชิ้ต
จากนั้นก็มอบริบบิ้นอีกสองเส้นที่เหลือพร้อมกับกล่าวว่า...
;'เรากำลังทำงานกลุ่มของชั้นเรียนเกี่ยวกับเรื่องการแสดงความยกย่องชื่น
 ชมผู้อื่นครับ
ผมอยากขอให้คุณช่วยหาใครสักคนที่คุณต้องการยกย่อง
'แล้วให้ริบบิ้นเขา
ส่วนอีกเส้นก็ให้เขาไว้สำหรับมอบให้คนต่อไปเพื่อเผยแพร่การยกย่องชื่นชม
นี้ให้กระจายต่อไป 
 แล้วช่วยกลับมาบอกผมด้วยครับว่าผลเป็นยังไงบ้าง'
ต่อมาในวันเดียวกัน 
 ผู้บริหารท่านนี้เเข้าพบเจ้านายเขา
ซึ่งเป็นคนที่ใครๆ
รู้กันดีว่าเกรี้ยวกราด 
 อารมณ์ร้าย 
 เขานั่งลงคุยกับเจ้านาย
บอกเจ้านายว่า
ลึกๆเขายกย่องชื่นชมเจ้านายว่าเป็นผู้มีหัวคิดสร้างสรรค์ระดับอัจฉริยะ
ดูเหมือนเจ้านายเขาจะประหลาดใจอย่างยิ่ง 
 เขาถามเจ้านายว่าจะยินดี
รับริบบิ้นสีฟ้าเป็นของขวัญแสดงความชื่นชม 
 และอนุญาตให้เขาติดริบบิ้น
ให้ได้หรือไม่ 
 เจ้านายผู้ประหลาดใจตอบว่าได้
เขาจึงติดริบบิ้นสีฟ้าเส้นนั้นบนปกเสื้อนอก 
 บริเวณเหนือหัวใจ
เมื่อเขามอบริบบิ้นเส้นสุดท้ายแก่เจ้านาย
;เขาบอกเจ้านายว่า 
 ช่วยอะไรผมสักอย่างได้ไหมครับ 
 ผมอยากให้เจ้านายช่วยส่งต่อริบบิ้น 
 เส้นสุดท้ายนี่ด้วยการยกย่องชื่นชมใครสักคน
พ่อหนุ่มที่ให้ริบบิ้นผมมาเป็นคนแรก 
 กำลังทำงานกลุ่มของชั้นอยู่
เขาอยากให้ช่วยกระจายการยกย่องชื่นชมนี้ให้เผยแพร่
ในวงกว้างออกไป 
 แล้วดูว่าการทำแบบนี้ส่งผลต่อใครๆยังไงบ้าง
ค่ำวันนั้น 
 ชายผู้เป็นเจ้านายกลับบ้านไปหาลูกชายวัยรุ่นอายุสิบสี่
;เขาเรียกลูกชายให้นั่งลงแล้วกล่าวว่าวันนี้เกิดเรื่องเหลือเชื่อที่สุดกับพ่อ 
 ตอนอยู่ห้องทำงาน
ลูกน้องคนหนึ่ง 
 เข้ามาบอกว่าเขาชื่นชมพ่อ
แล้วให้ริบบิ้นเส้นหนึ่งเป็นการยกย่องว่าพ่อเป็นอัจริยะเรื่อง
ความมีหัวคิดสร้างสรรค์
ลองนึกดูเขาคิดว่าพ่อมีหัวคิดสร้างสรรค์เข้าขั้นอัจฉริยะเชียวนะ
แล้วเขาก็เอาริบบิ้นเส้นนี้ที่เขียนว่าฉันเป็นคนมีคุณค่า
ติดให้บนปกเสื้อนอกตรงหัวใจนี่แล้วยังให้ริบบิ้นพ่อมาอีกเส้น
ให้พ่อมองหาใครสักคนที่จะยกย่องชื่นชมต่อ
ระหว่างที่พ่อ 
 ขับรถกลับบ้าน 
 ก็คิดว่าริบบิ้นเส้นนี้จะให้ใครดี
แล้วพ่อก็นึกถึงแก
พ่ออยากชื่นชมแกนะ 
 วันๆ 
 พ่อทำงานยุ่งเหยิงมาก