วันหนึ่ง ได้รับอีเมล์จาก เด็กคนหนึ่ง ที่พร่ำบ่นว่า ตัวเอง ไม่เก่ง ไม่เคยทำอะไรในเรื่องการเรียนให้พ่อแม่ภูมิใจเลย เสียใจ เข้ามาท่องเว็บ มาพบครูอ้อย เขียนคำกลอนสอนใจ เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เขียนพาไปเที่ยว เรื่องการเรียนในโรงเรียน เห็นภาพสวยงามมากมาย เลยติดใจ ประทับใจครูอ้อย เรียกครูอ้อยว่า....แม่ครูอ้อย อยากให้ครูอ้อยเขียนเล่าเรื่องตอนที่เป็นเด็ก... ***** ***** ครูอ้อยเข้าใจเด็กคนนี้ดี เนื่องด้วยเป็นครู ยิ่งเข้าใจดี เมื่อนึกถึง ตอนที่เป็นเด็ก..ครูอ้อยก็ไม่เคยทำให้คุณพ่อคุณแม่ภาคภูมิใจเลย...กลับเป็นเด็กดื้อมากเสียด้วยซ้ำ จนกระทั่งมาโตจนบัดนี้ ยังได้ยินคุณแม่พูดว่า....ทำไมมาเก่งเอาตอนแก่แล้ว อิอิ ขำขำ คำพูดของคุณแม่จริงๆค่ะ ***** ***** เด็กคนนั้น กลับไม่เชื่อว่า ครูอ้อยเป็นเด็กดื้อ ไม่เคยสอบได้เลขตัวเดียวเลย จวบจนมาเรียน ชั้น มศ.5 สอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนเลย...โอ! น่าเหลือเชื่อ เธอต้องเชื่อสิ ครูอ้อย มีความเพียร เกิดตามมาจากเกิดความกลัว กลัวสอบตก เพราะสมัยที่ครูอ้อยเป็นเด็กมีการสอบตก หากสอบได้คะแนนรวมไม่ถึง ร้อยละ 50 ***** ***** แม่อ้อยครับ.....แม่อ้อยทำอย่างไรล่ะ ถึงได้เก่งล่ะ ***** คำถามนี้ เมื่อถามแล้วต้องเชื่อนะ เชื่ออย่างเดียวไม่ได้ ต้องเพียรพยายาม ขยัน อดทน เตือนตนเองเสมอ หากทำได้ หนูก็จะเป็นคนเก่ง และพบกับความสำเร็จ ทำได้ไหมล่ะ.....เพียงเท่านี้ก่อน....ฉบับหน้า ค่อยถามกันใหม่ ถึงเวลาแล้วที่ครูอ้อยต้องใช้เวลา ในการเพียรพยายามเรื่องต่อไปนะคะ ***** เมื่อเป็นเด็ก เป็นเล็ก เกกมะเหรก เพราะเป็นเด็ก ยังเล็ก ชอบวิ่งเล่น ไม่ชอบเรียน ไม่ชอบอ่าน เพราะเป็นเวร ชอบว่างเว้น ผลัดผ่อน นอนเรื่อยมา ***** เมื่อเติบใหญ่ ใช้เวลา ให้คุ้มค่า สู้อุตส่าห์ มุมานะ พร้อมสรรหา ยังดีที่ พอยังมี ที่เวลา รีบมุ่งหน้า ตั้งตา พาเล่าเรียน ***** ด้วยความรักและปรารถนาดี จาก ครูอ้อย แซ่เฮ
มาเฮฮาด้วยคน
อิอิ
สวัสดีค่ะ น้องชาย .... ครูโย่ง หัวหน้า~ natadee
ขอบคุณค่ะ
มายิ้มด้วยคร้าบ ^^
สวัสดีค่ะน้องชาย .... suksom
ขอบคุณค่ะ ที่แวะมายิ้ม แจกรอยยิ้มให้ครูอ้อยมีความสุข
รักษาสุขภาพนะคะ