เจ้าของโรงเรียนเป็นหนุ่มตัวเล็กทะมัดทะแมง มีวิสัยทัศน์ไกลบอกว่า ผมอยากทำประโยชน์ให้สังคม ตั้งแต่ทำมาชื่อเสียงเลยขจรขจาย มีแต่คนเรียกหาบริการจิตอาสาของเขา แม้แต่ที่โรงพยาบาลยามว่าง เขาก็ขนลูกน้องไปตัดผมให้คนไข้และญาติค่ะ สมเป็นคนไทยใจดีที่น่ารักนะค่ะ

วันศุกร์ที่ผ่านมา เป็นคิวที่ฉันต้องไปร่วมทีมออกให้บริการในรูปของหน่วยแพทย์อาสาในสมเด็จพระบรมราชชนนีที่ต่างอำเภอ พื้นที่ที่ออกไปให้บริการกันนั้นเป็นพื้นที่เกาะค่ะ อยู่ในบริเวณที่ฮือฮากันอยู่ของจังหวัดกระบี่ บริเวณนี้ฮือฮาก็เพราะว่า กฟผ.มีโครงการจะเจาะอุโมงค์วางสายเคเบิลใต้น้ำ ซึ่งกลุ่มชนที่อนุรักษ์ธรรมชาติเขาไม่ยินยอม 

 ในเมื่อเป็นเกาะก็ต้องเดินทางนั่งเรือซิ มีรถมารับไปส่งที่ท่าเรือค่ะ ไปถึงท่าเรือก็ต้องคอยเรือที่นัดไว้ และก็ได้เรียนรู้ว่าที่นี่เขามีท่าเรือสวย แต่ว่าท่าเรือนี้ชาวบ้านเขากลับไม่ใช้กัน  ลองดูนะค่ะว่าท่าเรือที่ชาวบ้านเขาใช้กันนั้นมันเป็นยังไง

โดยทั่วไปหมู่บ้านนี้เศรษฐกิจดีค่ะ เพราะเป็นท่าเรือที่คนเกาะมาขึ้นบกกันเพื่อเดินทางเข้าเมืองและส่งสินค้าเข้าเมือง 

ระหว่างรอเรืออยู่ก็พบกับสินค้าที่เตรียมส่งเข้าเมืองค่ะ  ดูกันหน่อยมั๊ยว่ามันเป็นอะไร มันเป็นอาหารทะเลที่มีชื่อเสียงของกระบี่ค่ะ  แต่ก่อนร่อนชะไรเดินตามชายหาดก็มีเยอะแยะ แต่ว่าเดี๋ยวนี้ถ้าจะกินต้องดำน้ำงมขึ้นมา นับวันราคาจะแพงยิ่งขึ้นๆ  เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนราคาของมันแค่กิโลละสิบ แต่ราคาวันนี้ขึ้นมาที่กิโลละแปดสิบค่ะ  ที่ตรงท่าเรือมะที่เป็นเจ้าของ เขาบอกมาว่าขายแค่กิโลละห้าสิบค่ะ

วันนี้มีทีมจิตอาสาติดตามมาด้วย เป็นผู้สาวสวยๆน่ารักจากโรงเรียนสอนการเสริมสวยค่ะ เจ้าของโรงเรียนเป็นหนุ่มตัวเล็กทะมัดทะแมง มีวิสัยทัศน์ไกลบอกว่า ผมอยากทำประโยชน์ให้สังคม  ตั้งแต่ทำมาชื่อเสียงเลยขจรขจาย มีแต่คนเรียกหาบริการจิตอาสาของเขา  แม้แต่ที่โรงพยาบาลเขาก็ขนลูกน้องไปตัดผมให้คนไข้และญาติในยามที่ว่างค่ะ  

 

พื้นที่เกาะนี้ประสบภัยซึนามิมาด้วย  เมื่อขึ้นไปบนเกาะและมีโอกาสว่างช่วงพักกลางวัน ฉันจึงขอให้เจ้าถิ่นช่วยพาออกทัวร์หมู่บ้าน เส้นทางคมนามคมบนเกาะไม่เลวเลยค่ะ มีถนนรอบเกาะที่เป็นทางลูกรังราบเรียบ ขนาดถนนรถยนต์วิ่งได้สบาย บนเกาะแห่งนี้มีหมู่บ้านอยู่ 3 หมู่ด้วยกัน หมู่ที่เจริญที่สุดเป็นหมู่ที่มีที่ดินติดชายหาดเยอะๆค่ะ 

 

ชาวบ้านบนเกาะส่วนใหญ่ทำสวนยางกันด้วย  สำหรับการประมงนั้นไม่ต้องพูดถึงนะค่ะ มีการทำโมบายจากชิ้นส่วนหอยกันด้วย  บ้านเรือนส่วนใหญ่ที่นี่ใช้ไฟฟ้าจากโซลาเซลล์กันนะค่ะ  เพราะว่าไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง แต่กำลังจะถึงปักเสารออยู่แล้วค่ะ  สำหรับโทรศัพท์ไม่ต้องพูดถึงค่ะ มือถือไปถึงแน่นอนอยู่แล้ว  

 

การสัญจรที่นี่ชาวบ้านเขาใช้มอร์เตอร์ไซด์ ถนนสายดีที่สุดได้งบอบจ.มาสร้าง ที่รู้เพราะว่ามีตราติดหราประกาศไว้ให้รู้ เป็นถนนสายเดียวที่ปูลาดด้วยคอนกรีตเรียบดี  ถนนสายอื่นๆตัดโดยใช้งบอบต.  วันที่ไปถึงมีหมู่บ้านหนึ่งกำลังเลือกผู้ใหญ่บ้านกัน  ตั้งหน่วยเลือกตั้งที่มัสยิดบนเกาะ มัสยิดแห่งนี้วางแผงโซล่าร์แซลล์ไว้เป็นแถบ เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู 

บนเกาะแห่งนี้ที่ดินมีนายทุนมากว้านซื้อเกือบหมดแล้ว แม้แต่ที่ดินที่ประกาศว่าเป็นที่ดินสาธารณะประโยชน์ก็มีเจ้าของแล้ว  อีกหน่อยไฟฟ้าเข้าก็คงมีบังกะโลผุดขึ้นอีกจม เพราะแม้แต่ตอนนี้ ก็ยังมีบังกะโลบ้างแล้ว  

 

ทุกครั้งที่ออกหน่วยชาวบ้านเขาจะพากันมาขอยา วันนี้เช่นกันเขามาขอยากันทั้งนั้น คนป่วยแท้จริงมีน้อยกว่าน้อย แม้แต่เด็กๆยังถูกฝึกให้มาขอยากัน ในกาลครั้งหน้าความเคยชินเยี่ยงนี้ก็จะติดตัวไป   มองในมุมของเราผู้ออกให้บริการนั้น มองต่างมุมได้หลายมุมทีเดียวค่ะท่าน 

มุมหนึ่งที่ฉันมองคือ การเข้าไม่ถึงบริการเรื่องยาสามัญประจำบ้านค่ะ ในฐานะหัวหน้าหน่วยฉันจึงบอกทีมงานไปว่า หากว่าชาวบ้านมาทำบัตรขอใช้บริการ ให้ถามความประสงค์ว่าแท้จริงจะมารับบริการอะไร หากว่าจะขอยาก็ให้บอกกันได้ตรงๆ แล้วให้ทีมเขาจัดยาสามัญประจำบ้านให้  ส่วนคนที่ป่วยหรือมีอะไรต้องการปรึกษากับแพทย์ให้คัดส่งให้ตรวจ เพื่อทั้งทีมที่มาจะได้ช่วยกันบริการให้ทั่วถึง  ปรากฏว่าวันนี้คนที่มาส่วนใหญ่มาขอยาค่ะ คนป่วยจริงๆที่มาเป็นโรคเบาหวาน ความดันเลือดสูง และโรคโลหิตจางซึ่งรับยาอยู่แล้วจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ  ที่รู้ก็เพราะว่าทีมงานที่ดูแลกันอยู่เขาร่วมทีมมาให้บริการด้วยค่ะ

อ้อ! ลืมบอกไปว่าเกาะนี้ ชื่อ เกาะศรีบอยาค่ะ และส่วนพื้นที่ของเกาะที่เสี่ยงต่อซึนามินั้น มีชาวบ้านอยู่กันแค่ 4-5ครัวเรือนเท่านั้นเอง  หากเกิดซึนามิ ผู้ประสบภัยจะเป็นแขกที่มาเยือนและแรงงานที่มารับจ้างทำงานด้านท่องเที่ยวค่ะ  ไม่ต้องกลัวจนไม่กล้ามาเที่ยวนะค่ะ ระบบเตือนภัยดีค่ะ ถนนรอบเกาะที่ทำไว้ให้อพยพนั้นก็อยู่ที่สูงพอและอยู่ห่างหาดในระยะที่ปลอดภัยค่ะ