เริ่มต้นการเขียนบล๊อค
ขอย้อนเล่าเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้
นั่นคือการ ออกหน่วยทันตกรรมพระราชทาน
โดยครั้งที่ไปล่าสุดนี้ ได้ไปที่
อ.นครไทย จ.พิษณุโลก ของเรานี่เอง
เขตพื้นที่ ที่ไป อยู่ติดกับชายแดนลาว


พื้นที่โดยมากเป็นภูเขา
และค่อนข้างกันดาร


พอไปถึงก็มีสมาชิกสัตว์เลี้ยงมาคอยต้อนรับเป็นอย่างดี

นั่น เต๊ะ ท่าเก่งซะด้วย

หลังจากต้อนรับพวกเราได้ซักพัก
ก็มีพรรคพวกมาสมทบ
นี่ นี่เอง ที่เขาเรียกว่า
หมาหมู่ :-)

หลังจากที่ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี จากเจ้าถิ่น
ชาวบ้านก็เริ่มทยอยกันมา

คนแถวนี้ พวกเราเรียกเขาว่า แม้ว
แต่จริงๆ เขาคือชาวม้ง
และมักไม่ชอบให้ใครเรียกตนว่าแม้ว
โดยข้อมูลนี้ได้มาหลังจากกลับจากออกหน่วย
แล้วได้มาถามจากคนในอำเภอนครไทย

แต่ที่ทำให้สะดุดตามากที่สุด
นั่นก็คือ เด็กๆ ที่นี่น่ารักมาก


จะออกจีนหน่อยๆ
บางคนก็หนีกล้อง
บางคนก็ชอบกล้อง

เลยที่เป็นที่สนุกสนาน ของคนพวกชอบถ่ายภาพ
กำลังกดชัตเตอร์เพลินๆ
ก็มีคนเรียกให้ดูรองเท้าแม้ว ที่เด็กใส่อยู่


ทำให้เราตื่นเต้น มิใช่น้อย เพราะไม่เคยเห็น
นึกไปนึกมา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทักษิณมาจับธุรกิจ รองเท้า ตั้งแต่เมื่อไหร่
อ๊ะ เด็กคนนี้น่ารักมากเลย

สังเกตผมดีๆ ไม่รู้เขาทำไฮไลท์มารึป่าว

แต่ที่แน่ๆ แก้มแดง มากๆ
ถามแม่เขา แม่เขาบอกว่าแดงเองโดยธรรมชาติ
ไม่ได้ไปตากแดด หรือทาแก้มมา
สงสัยเพราะกินแครอทเยอะแน่เลย
สนใจเด็กมาเยอะแล้ว ถึงเวลาที่ต้องทำงาน

ก็มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่มารับบริการ
โดยมากจะเป็นเด็ก


เลยให้การทำงานของตนเองค่อนข้างสนุก
แต่ไม่รู้คนอื่นจะสนุกเหมือนเรารึป่าว

เพราะพอทำเสร็จ

ก็จะเห็นรอยยิ้ม ที่ออกมาจากใจ
ปราศจาก ความเสแสร้ง

ไม่เหมือนกับผู้ใหญ่บางคน รึป่าว!!!
ปล. ก่อนจบ Blog อยากให้เห็นภาพอะไรบางอย่าง

ไม่รู้ตอนเด็กๆ ใครเคยเป็นบ้าง
เฉลย มันคือ เหา ครับ