สนามชีวิต

   หากชีวิตไปเปรียบการต่อสู้           ต้องเรียนรู้ฟันฝ่าทุกสถาน
ไม่ตื่นตัวและรอบคอบในทุกกาล          อาจพบพานพลาดท่าถึงปราชัย
มีสงครามมากมายหลายรูปแบบ          มองแคบแคบก็ทหารหมู่เหล่าไหน
ทหารราบก็ต้องลุยด่านหน้าไป            ถ้าปืนใหญ่อยู่ข้างหลังฟังสั่งยิง
ทหารม้าตามหลังทหารราบ                จ้องคอยปราบด้วยกำลังว่องไววิ่ง
บัญชาการหน่วยเหนือต้องของจริง      สมองวิ่งสั่งการทุกเหล่าไป
ใช่จะบอกว่าหมู่ไหนสำคัญกว่า           จะบอกว่าทุกส่วนล้วนแต่ใช่
หากหน่วยเหนือต้องขาดหน่วยราบไป    ก็คงไซร็เหมือนไทยไร้นิ้วมือ
ถ้าหากขาดไปซึ่งทหารม้า                   คงเหมือนว่าเรี่ยวแรงจะจับถือ
ก็มีน้อยกล้ามเนื้ออ่อนฝึกปรือ            ถึงมีมือแต่แรงถือใช่มากพอ
ขาดหน่วยเหนือที่เปรียบเหมือนสมอง    เพียงแค่ลองคิดก็แย่แท้แท้หนอ
ร่างอยู่ดีกายอยู่ไปก็คือรอ                  วันที่ก่อกิจศาสน์งานพิธี
หากเรามองเอาแต่ได้                        ทันคงง่ายมากมายยิ่งกว่านี้
ไม่ต้องสนตัว-ูรอดไว้เป็นดี                 หากอย่างนี้คงมีแต่บรรลัย
ทุกคนต้องกระทำส่วนของตน            เกิดเป็นคนร่วมโลกรักกันไว้
อย่าไปแบ่งประเทศ-ูประเทศใคร           ไม่งั้นไซร้จักพังร่วมกันจม
หากร่วมกันมันคงสามารถแก้             เรื่องที่แย่ให้ดีมีอีกถม
ไม่ต้องเก่งหรูเริดเชิดลอยลม              แค่ยอมข่มเข้าหน้ามาหากัน
ไม่ทำตัวเป็นมะเร็วหรือพิษร้าย            ที่ทำลายร่าวกายให้โศกศัลย์
แต่ร่วมแรงสัตย์ซื่อด้วยคุณธรรม์        เราจักมั่นคงอยู่ซึ่งถาวร