กวีวรรคทอง ๔ ศิลปิน-ศิลปะ

กวีวรรคทอง ๔  ศิลปิน-ศิลปะ

 

         ศิลปินดื่นดาษขาดศิลปะ

เหม็นยิ่งกว่ากองขยะที่ส่งกลิ่น

แมลงวันแมลงหวี่ที่ตอมบิน

ยังสูงกว่าศิลปินที่สิ้นคิด

                   จากศิลปิน-ศิลปะ

                   จวงจันทร์  จันทร์คณา (“พรานบูรพ์”)

[คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน]

อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ ประเสริฐสุดซ่อนใส่เสียในฝัก

สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย

(จาก...เพลงยาวถวายโอวาท)

วรรคทองอีกวรรคหนึ่งของวรรณคดีไทย

[เขียนเมื่อ 24 ก.ย. 2551 19:56 น.24 ก.ย. 2551]

ขอบคุณครับคุณครูวรางค์ภรณ์

ที่มาช่วยร่วมกันค้นหาวรรคทองของมวลกวีไทย

[ครูคำทศ]

ทุกวันนี้ศึกไกลเราไม่ห่วง

แต่หวั่นทรวงศึกใกล้ไล่ข่มเหง

หากคนไทยหันมาฆ่ากันเอง

จะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง

อาจไม่ใช่วรรคทองของวรรณคดี แต่อาจเป็นวรรคทองของแผ่นในปัจจุบัน (อย่าเข้าใจผิด นะ นี่ไม่ใช่ฝ่ายใดทั้งสิ้น ) เป็นคำร้องขอต่อคนไทยทุกคน

[เขียนเมื่อ 25 ก.ย. 2551 04:39 น.25 ก.ย. 2551]

ข้อมูลเพิ่มเติม

          บทกวีของครูคำทศ มาจากบทกวีที่ชื่อ เพลงชาติ

แต่งโดย นภาลัย(ฤกษ์ชนะ)  สุวรรณธาดา ปี พ.ศ. ๒๕๑๐

ขอบคุณครับครูทศ  ที่ร่วมกันค้นหากวีวรรคทอง

เพื่อเยาว์มิตรของเราในอนาคต

[คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน]

คมตาบาดฝากแดไว้แผลแล้ว

อาวรณ์แววไว้บ้างยามห่างเหิน

จะได้ปลอบขวัญกระเจิดพอเพลิดเพลิน

วานอย่าเมินแมกหมองให้ต้องตรม

แม้ไม่เอื้ออาถรรพ์สมานแผล

โปรดลงแซ่ซ้ำใจเสียให้สม

หวดตรงขั้วหัวใจให้สิ้นลม

อย่าใช้คมตาเฉือนแล้วเบือนเลย

ขออภัยจริง ๆ ที่ไม่ทราบนามผู้แต่ง แต่ขออนุญาตผู้แต่งไว้ ณ ที่นี้ว่าขอเป็นวรรคทองในใจของครูวรางค์ภรณ์ และเป็นมาตั้งแต่ครูวรางค์ภรณ์อายุ 17 ปีแล้ว...