เรื่องที่ ๙ นกในกองขี้
นิทานเก่าแก่ของรัสเซียเรื่องหนึ่ง เล่าถึงเรื่องนกเล็ก ๆ ตัวหนึ่งที่หนาว จนแข็ง นอนอยู่บนถนนบ้านนอกในรัสเซีย มีชาวนาคนหนึ่งเดินมาเห็นนกที่กำลังจะตาย เขาก็คิดว่า
“หากฉันมีอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ ที่จะห่อหุ้มเจ้านกตัวนี้ ก็คงจะช่วยให้มันรอดตายได้ เพราะมันจะต้องหนาวจนแข็งตายแน่” แต่โชคไม่ดีเขาไม่มีอะไรติดตัวเลยที่จะสละให้ได้ ใกล้ ๆ กันนั้นเขาเห็นขี้วัวเป็นกอง ๆ เขาจึงคิดอย่างจนแต้มว่า
“หากเอาไอ้นกตัวนี้เข้าไปหมกไว้ในนั้น มันก็คงจะอุ่นพอที่จะไม่ตาย” เขาจึงหยิบนกขึ้นมา แล้วเอาขี้วัวหุ้มตัวมันไว้ ค่อย ๆ เอามันวางลงบนพื้นดิน แล้วก็ไปตามทางของเขา
แน่นอนขี้วัวเริ่มให้ความอุ่นแก่นก มันจึงเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีก นกรู้สึกดีใจที่ได้รับความอุ่นอีกครั้ง ทำให้มันส่งเสียงร้องเพลงจิ๊บจั๊บขึ้นมา
ตอนนั้นเอง แมวซึ่งกำลังหิวโซตัวหนึ่งเดินสะเปะสะปะมาแถวนั้น พอได้ยินเสียงนกเข้า มันก็ค่อย ๆ เข้าไปตะกุย “รังนก” ที่ไม่ธรรมดานั้นออก ตะครุบตัวนกนั้นไว้ แล้วกินเสีย
บันทึกจากคนเล่านิทาน
นิทานเรื่องนี้มีคติสอนใจอยู่ ๓ ข้อด้วยกัน
หนึ่ง คนที่เอาคุณไปใส่ไว้ในกองขี้นั้น ไม่ใช่ศัตรูเสมอไป
สอง คนที่เอาคุณออกจากกองขี้นั้นไม่ใช่มิตรเสมอไป และ
สาม เมื่อคุณจมมิดอยู่ในกองขี้ ขอได้เห็นแก่พระเจ้าเถิด อย่าร้องเพลง
เพื่อนครับ คนที่ทำให้เพื่อน ๆ ไม่พอใจไม่สบายใจ ขณะนี้ เขาอาจไม่ใช่ศัตรู
คนที่กำลังชักนำให้เพื่อนหลงระเริงอยู่ในความสุขที่จอมปลอม ไม่ใช่มิตร
และถ้า ยังหลงจมอยูในห้วงอบาย เห็นแก่อนาคตเถิด อย่าระเริง
เป็นเรื่องที่แปลกดีค่ะ นึกไม่ถึงว่าจะจบอย่างไร และให้ข้อคิดที่ดี