เหตุเกิดเมื่อวันที่ ๑๐ ก.ย. ๕๑ ในการประชุมทีมแกนนำ R2R ของศิริราช เราคุยกันเรื่องวิธีคิด ที่เป็นฐานความคิดสำหรับใช้ออกแบบการทำงานของทีม R2R ศิริราช ทีมแกนนำซึ่งถือเป็นหมอรุ่นน้องที่จบจากศิริราช (แต่โดยอายุบางคนอายุน้อยกว่าลูกผม) ปรารภขึ้นว่า พวกเขาได้มาสัมผัสวิธีคิดที่แปลกแตกต่างไปจากสังคมภาพรวม ทำให้เวลานี้หลายครั้งเขาอึดอัดกับวิธีคิดแบบของสังคมที่ใช้หรือยึดถือกันโดยทั่วไป
จึงมีการสารภาพกันขึ้น ว่าตอนแรกๆ ที่เขามาสัมผัสกับวิธีคิดที่หมอสมศักดิ์กับผมเอาไปฝึกเขา เขารู้สึกงงมาก เพราะเป็นวิธีคิดที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อลองใช้ปฏิบัติและเกิดผลดี วิธีคิดแบบใหม่นี้ก็ค่อยๆ ก่อรูปร่างขึ้นภายในทีมจัดการ R2R ศิริราช จนกลาย เป็นวัฒนธรรม หรือวิถีชีวิต ทำให้เมื่อไปสัมผัสกับวิธีคิด (Mental Model) แบบเดิม ในวัฒนธรรมใหญ่ขององค์กร ที่เน้นการควบคุมบังคับบัญชา เขารู้สึกอึดอัด
ผมจึงเพิ่งตระหนักว่า ผมอาจเป็นตัวการที่ทำให้น้องเสียคน เพราะทำให้เขาสร้างวัฒนธรรมการทำงานแบบใหม่ ที่เป็นวัฒนธรรมเพื่อการริเริ่มสร้างสรรค์ ที่อาจแปลกแยกจากวัฒนธรรมใหญ่ของศิริราช
แต่คิดอีกที สภาพเช่นนี้แหละที่น่าจะเป็นกระบวนการสร้างการเปลี่ยนแปลงแบบสันติวิธี เป็นการเปลี่ยนแปลงที่พึงปรารถนา
งานสร้างสรรค์ ต้องพัฒนาวัฒนธรรมการทำงานแบบสร้างสรรค์ขึ้นรองรับ
